Δ. Γάκης: Βασίλης Μπακίρης. ο Άνθρωπος, ο Δάσκαλος

Στην προ­σω­πι­κό­τητα και τη συνει­σφορά στην κοι­νω­νία στην εκπαί­δευση και στο χώρο του πολι­τι­σμού  του Βασι­λείου Μπακίρη που έφυγε από τη ζωή ανα­φέ­ρε­ται με ένα συγκι­νη­τικό κείμενο ο πρώην βου­λευ­τής του ΣΥΡΙΖΑ κ. Δημή­τρης Γάκης.

Ανα­φέ­ρει τα ακό­λουθα:

Τ´ Αφάντου, η Εκπαι­δευ­τική κοι­νό­τητα, ο χώρος του Πολι­τι­σμού, η οικο­γέ­νεια της Αυτο­διοί­κη­σης, η όμορφη οικο­γέ­νεια του, όλοι εμείς οι φίλοι του και όσοι είχαν την ευκαι­ρία να τον γνω­ρί­σουν αλλά και όλη η Δωδε­κά­νη­σος απο­χαι­ρέ­τη­σαν, μέσα σε βαθύ πένθος, το Δάσκαλο τους το Βασίλη Μπακίρη.

Έφυγε από κοντά μας την Πέμπτη στις 12/9 ήρεμα, σιωπηλά με αξιο­πρέ­πεια έτσι όπως έζησε όλη του τη ζωή .

Ο Βασίλης Μπα­κί­ρης υπήρξε με τη ζωή του ένα παρά­δειγμα υψηλών απαι­τή­σεων, ένας μεγάλος Δάσκα­λος της ΖΩΗΣ. Της Δημο­κρα­τίας, των Δικαιω­μά­των των αδύ­να­μων, του ήθους, της ταπει­νό­τη­τας, της αλλη­λεγ­γύης, της δοτι­κό­τη­τας, της καλο­σύ­νης, της ανοι­χτής καρδιάς, της ανοι­χτής αγκα­λιάς.

Όλη του η ζωή μια αντί­σταση στις φθο­ρο­ποιές αιτίες των ανθρώ­πι­νων αξιών. Αντί­σταση μέσα από τον πολι­τι­σμό, από την διάδοση της μόρ­φω­σης, από την διάδοση της ελπίδας, της αξιο­πρέ­πειας, αντί­σταση μέσα από την καθη­με­ρινή του στάση και δράση.

Αν στα μάτια συγκε­ντρώ­νε­ται η ταυ­τό­τητα ενός ανθρώ­που στο βλέμμα του Βασίλη κυριαρ­χού­σαν η Ευπρέ­πεια, το Ήθος και η πηγαία Ευγενία που αλλη­λο­συ­μπλη­ρώ­νο­νται.

Η καρδιά του ήταν ζωγρα­φι­σμένη στα χείλη του, το χαμό­γελο του κολ­λη­μένο στην καρδιά του και η ανοιχτή ζεστή αγκαλιά του σε αγκά­λιαζε με τα μάτια του. Έτσι σε κατα­κτούσε.

Χαι­ρό­σουν να μιλάς μαζί του και να νιώθεις ότι πλου­τί­ζεις με τις ιδέες του.

Νιώθω πολύ τυχερός, ευλο­γη­μέ­νος θα έλεγα, που είχα την τύχη να κου­βε­ντιάσω μαζί του πολλές φορές και για αρκετή ώρα. Αλλά και όταν δεν κου­βέ­ντια­ζες ο Βασίλης είχε επη­ρε­ά­σει τόσο πολύ τα συναι­σθή­ματά σου που τον ένιωθες πάντα μέσα σου. Τον αγα­πούσα ιδιαί­τερα και τον σεβό­μουν βαθιά. Αλλά το πιο θετικό απ’ όλα είναι ότι εισέ­πραττα και την δική του εκτί­μηση και εμπι­στο­σύνη. Σ’ ευχα­ρι­στώ πολύ για αυτά τα συναι­σθή­ματα Βασίλη, θα σε θυμάμαι για πάντα.

Από κοντά του βέβαια μια άλλη ισχυρή προ­σω­πι­κό­τητα που έκαναν ένα ισχυρό δίδυμο οικο­γέ­νειας, η Βέρα. Συμπλή­ρωνε ο ένας τον άλλον, αν και δεν υπήρχαν κενά, κι έτσι μαζί μπο­ρού­σαν να περι­γρά­ψουν και την Ευτυχία.

Εγκάρ­δια συλ­λυ­πη­τή­ρια στην αγα­πη­μένη του σύζυγο την Βέρα, σε όλη την οικο­γέ­νεια του, σε όλους τους Αφα­ντε­νούς,  σε όλους εμάς που σήμερα πονάμε βαθειά.

Καλό ταξίδι στο φως Βασίλη.