Πριν από εννέα μήνες έφυγε από τη ζωή, ο μαθηματικός Χρίστος Μιτσούλης

Απο­σπά­σματα από ένα γράμμα σε αυτόν.

Ο  θείος  μου, ο Μαθη­μα­τι­κός, ο  Κομ­μου­νι­στής , ο Δάσκα­λος.

Δάσκα­λος  εφ’ όλης  της  ύλης.

Γράμμα  και  λέξεις  που θέλεις  να  μοι­ρα­στείς  και  να  εκφρά­σεις  όταν  τα  αυτιά  σε ‘ακούν ,  όταν  τα  μάτια  ακόμα  μπορούν  να  σε  κοιτούν,  και  όταν  οι  αγκα­λιές μπορούν  ακόμα  να δοθούν.  Αλλά ντρέ­πε­σαι  να ανοί­ξεις  το στόμα, ή  ντρέ­πε­σαι  να  δώσεις  το γράμμα. Η  επειδή  νομί­ζεις  ότι  θα υπάρξει  και άλλη  ευκαι­ρία.  Η επειδή  η από­σταση σαν την ανυ­παρ­ξία , χωρίζει  πραγ­μα­τι­κό­τη­τες  και  υπάρ­ξεις.

Ο θείος μου ο Χρίστος. ο  Μαθη­μα­τι­κός, ο Κομ­μου­νι­στής, ο Δάσκα­λος.

Ποτέ δεν κατά­φερα  να του αφιε­ρώσω  χρόνο σαν  παιδί.  Και όταν  συνει­δη­το­ποί­ησα σαν ενή­λι­κας ότι ήθελα να σχη­μα­τίσω μια πιο στενή  σχέση και να εκφράσω  την ανεί­πωτη αγάπη μου, είχε  ξεκι­νή­σει ήδη τον  αγώνα.

Πάντα  διάβαζε. Ή  εφη­με­ρίδα, ή  βιβλία. Απ’ όταν  θυμάμαι…

Η θεία μου έλεγε,  ότι  ο  θείος μου έτρωγε χαρού­πια. Δεν ξέρω εάν έχει φάει χαρού­πια. Αλλά θα δοκι­μάσω  κάποια στιγμή. Ωραία  πρέπει  να  είναι. Γιατί  έτρωγε  πάντα υγιεινά.

Ο Θείος μου, ο Μαθη­μα­τι­κός, ο Κομ­μου­νι­στής, ο Δάσκα­λος.

Είχε  ένα κόκκινο παπάκι  στρογ­γυ­λο­φά­ναρο. Και  με αυτό πήγαινε στο Παρα­δείσι,  στο σχολείο.  Αλλά και σε πολλά άλλα μέρη. Ο θείος  μου σαν Δάσκα­λος, ήταν επίσης  και κατα­στρο­φο­λό­γος, επειδή  είχε  επί­γνωση  όλων των πραγ­μά­των. Μαζί  και των κιν­δύ­νων.  Μια  φορά μετά  τα  18 , μεθύ­σαμε 8-10 κορί­τσια , μαζί  και η θεία  μου, στα γενέ­θλια  της.  ΄Ήρθε  να μας βρει στο μαγαζί  και  μας πείρε από τα χέρια το τελευ­ταίο μπου­κάλι  κρασί.  Την  επόμενη μέρα , μας εκτύ­πωσε  δίφυλλο ενη­με­ρω­τικό κείμενο για τον  αλκο­ο­λι­σμό.

Ο θείος μου, ο Μαθη­μα­τι­κός, ο Κομ­μου­νι­στής , ο Δάσκα­λος.

Μια  φορά, μου έκανε  «εγχεί­ρηση» στον  εγκέ­φαλο. Και  μου δίδαξε όλη την ύλη του χρόνου, μέσα σε μια μέρα.Την  προη­γού­μενη μέρα των  εξε­τά­σεων. Πρέπει να κράτησε  7- 10ωρες. Νομίζω  κου­ρά­στηκε κ’  αυτός  ,κ’ εγώ.   Αλλά τα Κατα­φέ­ραμε. Στο  τέλος  απλά μου είπε, να μην τα αφήνω  τελευ­ταία  στιγμή και  να διαβάζω  μέσα στο  χρόνο.

Ο  θείος μου. Ο  Μαθη­μα­τι­κός , ο Κομ­μου­νι­στής , ο Δάσκα­λος.

Άνοιξε  την  πόρτα όταν  γύρισα  μετά την πρώτη χρονιά στο Πανε­πι­στή­μιο, και με ρώτησε πως  πήγαν  οι εξε­τά­σεις. Του  είπα ότι  πέρασα  όλα τα μαθή­ματα, ενώ στη  αλήθεια, είχα περάσει  μόνο Αγγλικά. Μάλλον  το  κατά­λαβε. Ήταν  ήσυχος  και πάντα διάβαζε. Έγραφε το διδα­κτο­ρικό του για καιρό. Ήταν  για τα τρίγωνα. Δεν ξέρω  περισ­σό­τερα. Πρέπει  να ήταν καλό . Πηγαί­ναμε μαζί του, και με τη θεία μου σε συνέ­δρια  στο εξω­τε­ρικό. Και άλλα ταξίδια.

Το σπίτι του θείου και της θείας μου, η αυλή τους, και οι κανα­πέ­δες τους, ήταν σαν μια πισίνα που βουτάς  και χαλα­ρώ­νεις, η δροσιά και  ηρεμία  ενός  δάσους. Κάθε θε φορά που βρι­σκό­μουν εκεί  υπήρχε μια άλλη πραγ­μα­τι­κό­τητα.   Ο θείος  μου ο Χρίστος, μαζί με την θεία μου την Μαρία, κάνανε  αστεία  μεταξύ  τους.  Και  όταν μαλώ­νανε  επίσης  ήταν και αυτό , σαν να είναι έφηβοι.

Ο  θείος μου , ο Μαθη­μα­τι­κός, ο  Κομ­μου­νι­στής, ο Δάσκα­λος,

Αγα­πούσε  πολύ τη  θεία μου  και  τη γιαγιά μου. Πήγαι­ναν μαζί  εκδρο­μές, σε ωραία νησιά, θάλασ­σες  και καφέ.

Ο θείος μου ο  Χρίστος,  είχε ένα παιδικό βλέμμα και δύο αληθινά μάτια. Ήθελε να μαθαί­νει τα πράγ­ματα που γνώριζε στους  άλλους.

Ήταν Δάσκα­λος,  παιδί, και ένας  αγω­νι­στής. Μέχρι  την  τελευ­ταία στιγμή.  Θα ήθελα να είχα περάσει  περισ­σό­τερο  χρόνο μαζί του, και θα ήθελα  να του είχα σταθεί περισ­σό­τερο. Αλλά  δεν  το έκανα.  Συγνώμη.

Ο θείος μου ο Χρίστος, ο Μαθη­μα­τι­κός, ο Κομ­μου­νι­στής, ο Δάσκα­λος,

Πριν  από 23 χρόνια , μου έφερε  ένα από­κομμα εφη­με­ρί­δας , από έρευνες  για  τις φάλαι­νες  ‘φυσητήρες’ της Μεσο­γείου. Θυμάμαι  έτρωγα το πρωινό μου, και  είχα αυτή τη φωτο­γρα­φία μπροστά μου. Στιγμές  μικρές, αλλά και  μεγάλες  και  αιώνιες, καθώς  ζει  μια Ιδέα, καθώς  υπάρχει το υλικό  και  το  Μέσο  να μετα­φερ­θεί μια κίνηση, μια έννοια  μια ΄Ύπαρξη.  Στιγμές  αόρατες  και  όμως  υπαρ­κτές.  Όπως  και  τα σμυ­λέγ­ματα πάνω  σε πέτρες.

Η  ανιψιά  σου Πόπη

Αύγου­στος 2024.