3ο Φεστιβάλ Μουσικής Χάλκης «Δημήτρης Κρεμαστινός» – Μεταξύ δύο κόσμων

7-11 Σεπτεμ­βρίου 2024

Υπό την αιγίδα της Α.Ε. της Προ­έ­δρου της  Δημο­κρα­τίας Κατε­ρί­νας Σακελ­λα­ρο­πού­λου

Για τρίτη συνε­χό­μενη χρονιά, το Φεστι­βάλ Μου­σι­κής Χάλκης – Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός έρχεται τον Σεπτέμ­βριο για να γεμίσει το νησί της Χάλκης με ξεχω­ρι­στές συν­θέ­σεις, μουσικά χρώματα και γνώ­ρι­μες μελω­δίες, που θα οδη­γή­σουν το κοινό σε μια μυστα­γω­γία ήχων και συναι­σθη­μά­των.

Από τις 7 έως τις 11 Σεπτεμ­βρίου, όσοι θα έχουν την τύχη να βρί­σκο­νται στο ακρι­τικό νησί της Δωδε­κα­νή­σου, θα γίνουν κοι­νω­νοί της ιδιαί­τε­ρης προ­σπά­θειας του Δήμου Χάλκης να δημιουρ­γή­σει ένα θεσμό – σημείο ανα­φο­ράς για το φιλό­μουσο κοινό, εγχώριο και διεθνές. Υπό την καλ­λι­τε­χνική διεύ­θυνση του δια­κε­κρι­μέ­νου μαέ­στρου και μέλους της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών, Νίκου Χαλιάσα, το Φεστι­βάλ φιλο­δο­ξεί να απο­τε­λέ­σει έναν “σημείο” καλ­λι­τε­χνι­κής συνά­ντη­σης και να συν­δρά­μει στη βιώσιμη του­ρι­στική ανά­πτυξη του νησιού.

Η διορ­γά­νωση πραγ­μα­το­ποιεί­ται από τον Δήμο Χάλκης, σε συνερ­γα­σία με την p-art of the solution AΜKE, ενώ έχει  την οικο­νο­μική υπο­στή­ριξη του Υπουρ­γείου Πολι­τι­σμού, την αμέ­ρι­στη υπο­στή­ριξη της Βουλής των Ελλήνων, της Περι­φε­ρεια­κής Ένωσης Δήμων Νοτίου Αιγαίου, της Γενικής Γραμ­μα­τείας Αιγαίου και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής και της Ανα­πτυ­ξια­κής Δωδε­κα­νή­σου και σε συνερ­γα­σία με την Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών.

Η τρίτη διορ­γά­νωση είναι πιο φιλό­δοξη από ποτέ με συναυ­λίες που σχε­διά­στη­καν με γνώμονα τη σύγκληση πολ­λα­πλών μου­σι­κών προ­τι­μή­σεων και απευ­θύ­νο­νται τόσο στους γηγε­νείς, όσο και στους επι­σκέ­πτες του νησιού, ανε­ξαρ­τή­τως ηλικίας. Με ένα νοη­μα­τικό άξονα που φέρει τον τίτλο «Μεταξύ δύο κόσμων», επι­διώ­κε­ται να ανα­δει­χθεί η συνέ­χεια και η συμπλη­ρω­μα­τι­κό­τητα των μου­σι­κών ειδών: Από το ελαφρύ ελλη­νικό τρα­γούδι της δεκα­ε­τίας του ’30, τη μουσική παρα­κα­τα­θήκη της Σμύρνης, τα έργα κλα­σι­κών συν­θε­τών από όλο τον κόσμο, μέχρι και τις μεγάλες επι­τυ­χίες από τον ελλη­νικό κινη­μα­το­γράφο, με ένα ξεχω­ρι­στό αφιέ­ρωμα στον Μίμη Πλέσσα που φέτος κλείνει μια εκα­το­ντα­ε­τία ζωής. Μια συνέ­χεια, μια «πορεία» που ως κοινή της αναφορά έχει τον άνθρωπο και την ανάγκη του για την μουσική έκφραση.

Στην αυτο­σχέ­δια «σκηνή» του Φεστι­βάλ Μου­σι­κής Χάλκης, που δεν είναι άλλη από πέντε μονα­δι­κής ομορ­φιάς σημεία του νησιού, 37 εξέ­χο­ντες καλ­λι­τέ­χνες από την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό, θα «συνα­ντη­θούν» μουσικά, ελπί­ζο­ντας να ψυχα­γω­γή­σουν και να συγκι­νή­σουν το κοινό. Ιστο­ρικά σημεία του νησιού: το λιμάνι, ο περί­βο­λος της εκκλη­σίας του Αγίου Νικο­λάου, η οικία του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού, αλλά και ο αρχαιο­λο­γι­κός χώρος του Χωριού, θα υπο­δε­χτούν τους καλε­σμέ­νους της μονα­δι­κής αυτής διορ­γά­νω­σης.

Το Φεστι­βάλ τιμά τον αεί­μνη­στο Δημήτρη Κρε­μα­στινό, την εξέ­χουσα ιατρική, ακα­δη­μαϊκή, επι­στη­μο­νική και πολι­τική προ­σω­πι­κό­τητα της χώρας μας, με κατα­γωγή από τη Χάλκη, που ανα­γνώ­ριζε και προ­ω­θούσε την αξία της μου­σι­κής παι­δείας.

Πρό­γραμμα Συναυ­λιών

 

Σάββατο 7 Σεπτεμ­βρίου, ώρα: 21.00

Άκρη Λιμα­νιού

Εναρ­κτή­ρια Συναυ­λία

Τα πολλά πρόσωπα του κυρίου Κώστα Γιαν­νίδη

Κ. Γιαν­νίδη – Α. Σακελ­λά­ριου: Σαν κι απόψε

Γ. Κων­στα­ντι­νίδη: Απόψε τα μεσά­νυ­χτα

Κ. Γιαν­νίδη – Α. Σακελ­λά­ριου: Λες και δεν είν’ αλήθεια

K. Weill – B. Brecht: Und was bekam des Soldaten Weib

Κ. Γιαν­νίδη – Κ. Μάνεση: Πέρσι τέτοιο καιρό

Γ. Κων­στα­ντι­νίδη: Τα ματάκια σου τα μαύρα

Γ. Κων­στα­ντι­νίδη: Το Ερηνάκι

Κ. Weill – R. Fernay: Youkali

Κ. Γιαν­νίδη – Α. Σακελ­λά­ριου: Συγ­γνώ­μην σου ζητώ

G. & I. Gershwin: The man I love

Κ. Γιαν­νίδη: Τα γκρίζα ματάκια

H. Arlen – E. Y. Harburg: Over the rainbow

Γ. Κων­στα­ντι­νίδη:

Μωρή κοντούλα λεϊ­μο­νιά

Δεν είν’ αυγή να σηκωθώ

Είχα μιαν αγάπη

K. Weill – B. Brecht: Nanna’s Lied

K. Weill – M. Magre: Je ne t’aime pas

Κ. Γιαν­νίδη – Α. Σακελ­λά­ριου: Θα ξανάρ­θεις

Κ. Γιαν­νίδη – Δ. Γιαν­νου­κάκη: Ονει­ρεύ­τηκα

G. & I. Gershwin: Let’s call the whole thing off

Κ. Γιαν­νίδη – Γ. Σπυ­ρό­που­λου: Πόσο λυπάμαι

Κ. Γιαν­νίδη – Μ. Τραϊ­φό­ρου: Μια φορά μονάχα ζούμε

Θεοδώρα Μπάκα, μεσό­φω­νος

Άρτεμις Μπόγρη, μεσό­φω­νος

Θανάσης Απο­στο­λό­που­λος, πιάνο

Στην Ελλάδα, όλη η δεκα­ε­τία του ’30 είναι η χρυσή εποχή των ξέφρε­νων χορών και αυτού που εκ των υστέρων ονο­μά­στηκε, ίσως λίγο συγκα­τα­βα­τικά, «ελαφρό τρα­γούδι». Δε λείπει καθόλου βέβαια το ταλέντο στους Έλληνες συν­θέ­τες: Αττίκ, Χαι­ρό­που­λος, Σου­γιούλ, Γιά­κο­βλεφ, Μωράκης, Ριτσιάρ­δης, Κυπα­ρίσ­σης, Ραπίτης, Μου­ζά­κης και πάρα πολλοί άλλοι «μυρί­ζο­νται» σαν τα λαγω­νικά το νέο στυλ που έρχεται από τη δύση και το ανα­πα­ρά­γουν με δεξιο­τε­χνία. Αν όμως ανάμεσά τους ξεχω­ρί­ζει ένας με τη μουσική του ιδιο­φυία, τη φινέτσα, τη γνώση και τη συν­θε­τική του μαε­στρία, αυτός είναι σίγουρα ο Γιάννης Κων­στα­ντι­νί­δης (1903-1984). Γεν­νη­μέ­νος στη Σμύρνη, όπου και πήρε τα πρώτα του μουσικά μαθή­ματα, αφήνει πίσω του τη Μικρα­σία λίγες μόλις μέρες πριν την κατα­στροφή του ’22 για να σπου­δά­σει μουσική στη Γερ­μα­νία. Φίλος και συνο­δοι­πό­ρος του Σκαλ­κώτα και του Μητρό­που­λου στο Βερο­λίνο στα χρόνια του ’20, μαθητής μεταξύ άλλων του Κουρτ Βάιλ, επι­στρέ­φει στην Αθήνα στις αρχές της δεκα­ε­τίας του ’30, φέρ­νο­ντας στις απο­σκευές του τα ακού­σματα από το βερο­λι­νέ­ζικο καμπαρέ, τη τζαζ και τη χορευ­τική φρε­νί­τιδα του μεσο­πο­λέ­μου.

Αντι­στρέ­φει το όνομά του και – ως Κώστας Γιαν­νί­δης – υπο­γρά­φει τις μεγα­λύ­τε­ρες επι­τυ­χίες του ελλη­νι­κού ελαφρού τρα­γου­διού. Σχετικά λίγοι είναι εκείνοι που γνω­ρί­ζουν το πραγ­μα­τικό του όνομα, καθώς ο ίδιος το προ­ο­ρί­ζει απο­κλει­στικά για μια δεύτερη, “κρυφή” καριέρα, μακριά από τα λαμπερά φώτα της δια­ση­μό­τη­τας: αυτή του λόγιου συνθέτη «κλα­σι­κής» μου­σι­κής.

Στο πρό­γραμμα της συναυ­λίας αυτής τα τρα­γού­δια του Κων­στα­ντι­νίδη και του Γιαν­νίδη πάνε χέρι-χέρι σκια­γρα­φώ­ντας έτσι την πολυ­σύν­θετη μουσική φυσιο­γνω­μία ενός ιδιο­φυούς δημιουρ­γού. Ανάμεσα σε αυτά, μερικές πινε­λιές του Κουρτ Βάιλ και κάποιες ακόμα μου­σι­κές ανα­φο­ρές στο ίδιο κλίμα από την άλλη μεριά του Ατλα­ντι­κού, ακού­σματα που ο Γιαν­νί­δης αφο­μοί­ωσε με τη λεπταί­σθητη ιδιο­φυία του δια­μορ­φώ­νο­ντας τη δική του προ­σω­πική μουσική σφρα­γίδα.

Οι συντε­λε­στές…

ΘΕΟΔΏΡΑ ΜΠΆΚΑ, μεσό­φω­νος

Η Θεοδώρα Μπάκα γεν­νή­θηκε στη Λάρισα, όπου μελέ­τησε αρχικά τρα­γούδι με την Κίτσα Δαμα­σιώτη. Στη συνέ­χεια σπού­δασε στην Ανώτατη Ακα­δη­μία Μου­σι­κής και Θεάτρου του Ανό­βε­ρου (Γερ­μα­νία) στα τμήματα Όπερας και Μου­σι­κής δωμα­τίου.

Έχει συνερ­γα­στεί ως σολίστ με το Μέγαρο Μου­σι­κής Αθήνας, το Μέγαρο Μου­σι­κής Θεσ­σα­λο­νί­κης, την Εθνική Λυρική Σκηνή, τα λυρικά θέατρα Bielefeld, Λισα­βώ­νας, Wiesbaden, Arriaga (Μπιλ­μπάο), Φερ­ρά­ρας, Markgräfisches Opernhaus του Μπάι­ροϊτ, Theater an der Wien, Champs-Élysées, Perm ( Pωσία ) και τα θερινά φεστι­βάλ όπερας του Eutin και της αρχαίας Κορίν­θου τρα­γου­δώ­ντας ρόλους όπως: “Cherubino” (“Le Nozze di Figaro”), “Despina” (“Cosi fan tutte”), “Sesto” (“Giulio Cesare”), “Alceste” (“Arianna in Creta”), “Poppea” (“L’ incoronazione di Poppea”), “Melanto” (“L’ intorno d’ Ulisse in Patria”), “Ramiro” (“Montezuma”), “Sapho” (“Les Fetes d’ Hebe”), “Knabe” (“Die Zauberflöte”), “Araspe” (“Tolomeo e Alessandro in Egitto”), “Diana” (“Giove in Argo”).

Έχει εμφα­νι­στεί σε διε­θνείς μου­σι­κές διορ­γα­νώ­σεις, όπως: Φεστι­βάλ Αθηνών, Δημή­τρια, Ημέρες Μου­σι­κής Ρόδου, Φεστι­βάλ Ναυ­πλίου, Φεστι­βάλ Αίγινας, Guitarplus, Händel Festspiele, Bayreuth Barock, “Milano incontra la Grecia”, Bebersee Kammermusikfestival, Môntalbane κ.α. τρα­γου­δώ­ντας μεσαιω­νική, ανα­γεν­νη­σιακή και μπαρόκ μουσική, Lied και έργα σύγ­χρο­νων Ελλήνων και ξένων δημιουρ­γών.

Συμ­με­τείχε στην α’ παγκό­σμια ηχο­γρά­φηση της όπερας του G.F. Haendel «Η Αριάδνη στην Κρήτη» (MDG) υπό τη διεύ­θυνση του Γιώργου Πέτρου και της όπερας “Tolomeo e Alessandro in Egitto του Domenico Scarlatti” (ARCHIVE Deutsche Grammophon) υπό την διεύ­θυνση του Alan Curtis. Hχογράφησε έργα Ελλήνων, Ιταλών και Ισπανών συν­θε­τών με το Duo Cancion, τα cd: «Μύρτατε» (RAUMKLANG) -παραδοσιακά ελλη­νικά τρα­γού­δια, “Nell’ Autonno di Bisanzio” (Talanton) –έργα του όψιμου Μεσαί­ωνα με το σύνολο Ex Silentio, “Reliquie di Roma” (Nimbus Records) – Θρήνοι / Lamenti συν­θε­τών της Ρώμης του 17ου αιώνα με το σύνολο Atalante και το «Ημε­ρο­λό­γιο μιας γυναί­κας» (YAFKA Records) με τους «Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω».

Είναι ιδρυ­τικό μέλος του Duo Cancion και του Erato Ensemble, συνερ­γά­ζε­ται συχνά με τα σύνολα παλαιάς μου­σι­κής Latinitas Nostra (Μάρ­κελ­λος Χρυ­σι­κό­που­λος), Ex Silentio και United Continuo Ensemble και έχει επίσης συνερ­γα­στεί με τους Fretwork, Atalante (Erin Headley), Complesso Barocco (Alan Curtis), Καμε­ράτα, Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών, Musica Eterna (Θόδωρος Κου­ρεν­τζής), Ορχή­στρα Πατρών, Ορχή­στρα των Χρω­μά­των, Συμ­φω­νική Δήμου Θεσ­σα­λο­νί­κης, Μουσικά Σύνολα ΕΡΤ.

ΆΡΤΕΜΙΣ ΜΠΌΓΡΗ, μεσό­φω­νος

Γεν­νή­θηκε στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία πήρε μαθή­ματα πιάνου. Σπού­δασε κλασικό τρα­γούδι στο Ωδείο Ατε­νέ­ουμ, στην τάξη της υψι­φώ­νου Μαρίνας Κρί­λο­βιτς, απο­φοι­τώ­ντας το 2002 με το βαθμό Άριστα Παμ­ψη­φεί, Α΄ Βραβείο, και χρυσό μετάλ­λιο.. Επίσης, είναι από­φοι­τος του Τμή­μα­τος Οικο­νο­μι­κής Επι­στή­μης του Πανε­πι­στη­μίου Πειραιά. Έχει συμ­με­τά­σχει σε μαθή­ματα υπο­κρι­τι­κής και μελο­δρα­μα­τι­κής των σκη­νο­θε­τών Βασίλη Νικο­λα­ΐδη και Κάρμεν Ρουγ­γέρη, καθώς και σε σεμι­νά­ρια τρα­γου­διού του Άρη Χρι­στο­φέλλη, με τον οποίο συνε­χί­ζει τη μελέτη ρεπερ­το­ρίου. Συνερ­γά­στηκε σε συναυ­λίες ανά την Ελλάδα με την Πρότυπη Ορχή­στρα Δωμα­τίου Αθηνών, την Καμε­ράτα και την Ορχή­στρα του Δήμου Θεσ­σα­λο­νί­κης. Εμφα­νί­στηκε στο Φεστι­βάλ Ναυ­πλίου 2008. Με την ΕΛΣ συνερ­γά­ζε­ται από το 2001, συμ­με­τέ­χο­ντας σε παρα­γω­γές όπερας της Παι­δι­κής Σκηνής (Το μαγικό βιολί του Νίκου Ξαν­θούλη, 2010/11), ενώ τον Ιούνιο του 2008 συνερ­γά­στηκε με την Πει­ρα­μα­τική Σκηνή της ΕΛΣ στο έργο του Βίκτορ Ούλμαν Ο αυτο­κρά­το­ρας της Aτλαντίδας [Der Kaiser von Atlantis]. Την καλ­λι­τε­χνική περίοδο 2013/4 ερμή­νευσε τον ρόλο της Αντζε­λί­νας στην όπερα Η Στα­χτο­πούτα [La Cenerentola] του Ροσσίνι. Συμ­με­τέ­χει στα εκπαι­δευ­τικά προ­γράμ­ματα της ΕΛΣ (2012, 2013, 2014) ανα­λαμ­βά­νο­ντας ρόλους στις παρου­σιά­σεις λυρικών έργων σε σχολεία. Έχει συμ­με­τά­σχει σε συναυ­λίες της Ένωσης Ελλήνων Μου­σουρ­γών, σε συναυ­λίες του Ελλη­νι­κού Συγκρο­τή­μα­τος Σύγ­χρο­νης Μου­σι­κής και σε παρα­γω­γές του Μεγάρου Μου­σι­κής Αθηνών όπως οι βραδιές Μουσική και γευ­σι­γνω­σία, τα έργα Ο θρί­αμ­βος της Κλέλιας [Il trionfo di Clelia] του Γκλουκ (2011/12), Εικόνες Βεζάλι [Vesalii icones] και Η εμμονή της κυρίας Ντόν­νι­θορν [Miss Donnithorn’s Maggot] του Πήτερ Μάξ­γουελ Ντέιβις (2013/14), το πολυ­με­σικό έργο City Lives του Αλέ­ξαν­δρου Μούζα (2013/14) κ.α.

ΘΑΝΆΣΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΌΠΟΥΛΟΣ, πιάνο

Ο πια­νί­στας Θανάσης Απο­στο­λό­που­λος έχει εμφα­νι­στεί σε μερικές από τις σπου­δαιό­τε­ρες ευρω­παϊ­κές αίθου­σες συναυ­λιών, όπως το Concertgebouw (Άμστερ­νταμ), το Palais des Beaux-Arts (Βρυ­ξέλ­λες), η Kölner PhilharmonieBFM (Γενεύη), το Birmingham Symphony Hall και η Αίθουσα της Φιλαρ­μο­νι­κής της Σόφιας, όπου έχει βρα­βευ­τεί στο Διεθνή Δια­γω­νι­σμό Πιάνου «Albert Roussel»., τα Μέγαρα Μου­σι­κής Αθηνών και Θεσ­σα­λο­νί­κης, το Wiener Konzerthaus, το Bâtiment des Forces Motrices.

Σπού­δασε πιάνο στο Ωδείο Αθηνών απ’ όπου απο­φοί­τησε το 1990 με Δίπλωμα Σολίστ και Α’ Βραβείο Παμ­ψη­φεί, για να ολο­κλη­ρώ­σει στη συνέ­χεια τις σπουδές του στο Royal College του Λον­δί­νου, στο Παρίσι και στο Ζάλτσ­μπουργκ με υπο­τρο­φίες του Ιδρύ­μα­τος Ωνάση, του Βρε­τα­νι­κού Συμ­βου­λίου και της Γαλ­λι­κής Κυβέρ­νη­σης. Δάσκα­λοί του υπήρξαν, μεταξύ άλλων, ο Άρης Γαρου­φα­λής, η Irina Zaritskaya και η Germaine Mounier.

Ως σολίστ έχει συμπρά­ξει με τη Συμ­φω­νική Ορχή­στρα της Ραδιο­φω­νίας της Πράγας, την Ορχή­στρα Δωμα­τίου της Στουτ­γάρ­δης, τις Κρα­τι­κές Ορχή­στρες Αθηνών και Θεσ­σα­λο­νί­κης, τη Φιλαρ­μο­νική Ορχή­στρα της Ραδιο­φω­νίας του Ανό­βε­ρου, την Ορχή­στρα των Χρω­μά­των, την Καμε­ράτα – Ορχή­στρα των Φίλων της Μου­σι­κής, την Ορχή­στρα Δωμα­τίου «Guerzenich», τη Φιλαρ­μο­νική Ορχή­στρα του Τορίνου, τη Συμ­φω­νική Ορχή­στρα της Ε.Ρ.Τ., τη Sinfonietta της Βασι­λείας, τη Συμ­φω­νική Ορχή­στρα του Δήμου Αθη­ναίων, το «Nash Ensemble» κ.α.

Μοι­ρά­ζο­ντας τις εμφα­νί­σεις του ανάμεσα σε ρεσιτάλ, συναυ­λίες μου­σι­κής δωμα­τίου και συνερ­γα­σίες με λυρι­κούς καλ­λι­τέ­χνες, έχει παίξει στην Ελλάδα, την Ευρώπη (Αγγλία, Γαλλία, Γερ­μα­νία, Αυστρία, Ελβετία, Βέλγιο, Ολλαν­δία, Βουλ­γα­ρία, Πολωνία), τις Η.Π.Α. και τη Μέση Ανατολή, με συμ­με­τοχή σε διεθνή φεστι­βάλ στην Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό (Φεστι­βάλ Αθηνών, Ναυ­πλίου, Πάτρας, Festival Berlioz στη Γαλλία, Mozart Festival στις Η.Π.Α. κ.α.).

O Θανάσης Απο­στο­λό­που­λος αφιε­ρώ­νει ένα σημα­ντικό κομμάτι της δρα­στη­ριό­τη­τάς του στη σύγ­χρονη ελλη­νική μουσική δημιουρ­γία, με πολλούς Έλληνες συν­θέ­τες να του έχουν εμπι­στευ­θεί έργα τους, συχνά σε α’ εκτέ­λεση.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Κυριακή 8 Σεπτεμ­βρίου, ώρα: 21.00

Περί­βο­λος εκκλη­σίας Αγ. Νικο­λάου

Βιολί & Πιάνο

Arcangelo Corelli: La Follia

Alfred Schnittke: Suite in Old Style

Μίκης Θεο­δω­ρά­κης: Σονα­τίνα αρ. 1

Francis Poulenc: Σονάτα

Bela Bartok: Romanian Folk Dances

Κατε­ρίνα Χατζη­νι­κο­λάου, βιολί

Από­στο­λος Παληός, πιάνο

Βιολί & Πιάνο

Έργα από το μπαρόκ έως και τη σύγ­χρονη εποχή των Α. Corelli, Α. Schnittke, Μ. Θεο­δω­ράκη, F. Poulenc και B. BartokBela Bartok: Romanian Folk Dances

Κατε­ρίνα Χατζη­νι­κο­λάου, βιολί

Από­στο­λος Παληός, πιάνο

 

Βιολί και πιάνο, αν και τόσο δια­φο­ρε­τικά στην κατα­σκευή και στην εκτέ­λεση όργανα, υπήρξαν ανέ­κα­θεν ιδα­νι­κοί μου­σι­κοί συνο­δοι­πό­ροι. Κάθε τους συνά­ντηση δεν μπορεί παρά να είναι ένα συναρ­πα­στικό μουσικό γεγονός. Μετά την εξαι­ρε­τικά επι­τυ­χη­μένη περσινή -πρώτη- συναυ­λία, ο Περί­βο­λος του Αγ. Νικο­λάου γίνεται και φέτος η σκηνή ανά­δει­ξης του Βασιλιά των μου­σι­κών οργάνων, του βιολιού. Η Κατε­ρίνα Χατζη­νι­κο­λάου, εξάρ­χουσα της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών συναντά τον δια­κε­κρι­μένο πια­νί­στα Από­στολο Παληό σε μια συναυ­λία που δια­τρέ­χει πέντε αιώνες μου­σι­κής με γνωστές, αλλά και λιγό­τερο προ­βε­βλη­μέ­νες, σελίδες του αχανούς σχε­τι­κού ρεπερ­το­ρίου. Άλλωστε ο μου­σι­κός αυτός συν­δυα­σμός -του βιολιού και του πιάνου- παρα­μέ­νει αγα­πη­μέ­νος των συν­θε­τών από την πρώτη στιγμή γέν­νη­σης του βιολιού έως σήμερα.

Η μουσική δια­δρομή της συναυ­λίας αυτής ξεκινά από το μπαρόκ και φτάνει στη σύγ­χρονη δημιουρ­γία, με συν­θέ­σεις κάποιων από τους κυριό­τε­ρους εκφρα­στές κάθε εποχής. Το πρό­γραμμα μας εισάγει στο κλίμα του μπαρόκ με μία από τις πιο γνωστές σονάτες του Ιταλού Αρκάν­τζελο Κορέλι (1653 – 1713), τη «La Follia», χαρα­κτη­ρι­στική για τη φαντα­σία και την τόλμη των παραλ­λα­γών του συνθέτη πάνω σε ένα θέμα πορ­το­γα­λι­κού χορού.

Ακο­λου­θεί ο Άλφρεντ Σνίτκε (1934-98) βρήκε την μουσική του έκφραση στο συν­δυα­σμό πολλών δια­φο­ρε­τι­κών στυλ, γρά­φο­ντας «Ο στόχος της ζωής μου είναι να ενο­ποι­ήσω τη σοβαρή και την ελαφριά μουσική, ακόμα κι αν σπάσω το λαιμό μου κάνο­ντας αυτό». Χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα το “Suite in the Old Style” που ενσω­μα­τώ­νει χαρα­κτη­ρι­στικά απο­σπά­σματα από την -τόσο αγα­πη­μένη στο κοινό- κινη­μα­το­γρα­φική του μουσική.

Για λίγο, επι­στρέ­φουμε στην Ελλάδα, με την ερμη­νεία της πρώτης σονα­τί­νας για βιολί και πιάνο του Μίκη Θεο­δω­ράκη (1925-2021) –ενός από τους σημα­ντι­κό­τε­ρους σύγ­χρο­νους Έλληνες μου­σι­κο­συν­θέ­τες και -παράλληλα- μια από τις πλέον επι­δρα­στι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες της Ελλάδας στο δεύτερο ήμισυ του 20ού αιώνα

Στη συνέ­χεια η σκυτάλη παρα­δί­δε­ται στην αφιε­ρω­μένη στη μνήμη του Λόρκα “Σονάτα για βιολί και πιάνο” του Φρανσίς Πουλένκ (1899-1963), ένα ευφά­ντα­στο έργο, στο οποίο ψήγματα “μοντερ­νι­σμού” επη­ρε­α­σμένα από τον Στρα­βίν­σκυ, χρω­μα­τί­ζουν ένα χαρα­κτη­ρι­στικά γαλλικό μουσικό καμβά. Το μουσικό αυτό ταξίδι ολο­κλη­ρώ­νε­ται στην Ουγ­γα­ρία που ανέ­δειξε μεγά­λους συν­θέ­τες μεταξύ των οποίων ξεχω­ρί­ζει ο Μπέλα Μπάρτοκ (1881-1945). Μου­σι­κο­λό­γος, παι­δα­γω­γός, συν­θέ­της με μεγάλη αγάπη για τον λαϊκό πολι­τι­σμό, κατά­φερε να μελε­τή­σει και να συλ­λέ­ξει και να προ­βάλ­λει τη λαϊκή μουσική της πατρί­δας του. Ο Μπάρτοκ συνέ­λεξε γύρω στα 30.000 λαϊκά τρα­γού­δια από την Ουγ­γα­ρία, τη Ρου­μα­νία, τη Σλο­βα­κία και άλλες χώρες, γεγονός που τον ενέ­πνευσε να εισάγει και να ενσω­μα­τώ­σει στις μου­σι­κές του συν­θέ­σεις στοι­χεία λαϊκά. Με ένα τέτοιο χαρα­κτη­ρι­στικό παρά­δειγμα σύμπλευ­σης «μεταξύ δύο κόσμων»  θα κλείσει η συναυ­λία.

Οι συντε­λε­στές…

ΚΑΤΕΡΊΝΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΆΟΥ, βιολί

Η βιο­λο­νί­στρια Κατε­ρίνα Χατζη­νι­κο­λάου χαρα­κτη­ρί­στηκε από την Rheinische Post ως μου­σι­κός με «σπιν­θη­ρο­βόλο ζωντά­νια και δεξιο­τε­χνία». Από το 2023 κατέχει τη θέση της εξάρ­χου­σας της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών και απο­τε­λεί την πρώτη γυναίκα εξάρ­χουσα στην ιστορία της ορχή­στρας. Έχει δια­τε­λέ­σει ως εξάρ­χουσα στην ορχή­στρα Duisburger Philharmoniker στην Deutsche Oper am Rhein, καθώς επίσης και στην ορχή­στρα Bergische Symphoniker. Πραγ­μα­το­ποί­ησε το ντε­μπούτο της με τον μαέστρο Christoph Eschenbach ως σολίστ τον Ιούλιο του 2022. Η Κατε­ρίνα έχει δια­κρι­θεί με πρώτο βραβείο στα Golden Classical Music Awards, στον Διεθνή Δια­γω­νι­σμό Μου­σι­κής eMuse, στον Διεθνή Δια­γω­νι­σμό Thöne και έχει βρα­βευ­τεί στον Διεθνή Δια­γω­νι­σμό Μου­σι­κής του Λον­δί­νου και στον Πανελ­λή­νιο Δια­γω­νι­σμό Νέων Σολίστ. Είναι επίσης κάτοχος του βρα­βείου Alois Kottmann.Η σολι­στική της καριέρα περι­λαμ­βά­νει εμφα­νί­σεις σε αίθου­σες όπως στη Φιλαρ­μο­νική της Κολω­νίας, στο Carnegie Hall στη Νέα Υόρκη, στην Tonhalle του Ντί­σελ­ντορφ, στο rbb- Rundfunksaal του Βερο­λί­νου, στο Βασι­λικό Θέατρο Θεσ­σα­λο­νί­κης, στην Beethovenhalle της Βόννης, στη Laeiszhalle του Αμβούρ­γου, στην Liederhalle της Στουτ­γάρ­δης και στο Φεστι­βάλ Ruhrtriennale. Έχει εμφα­νι­στεί με την ορχή­στρα Deutsches Symphonie-Orchester Berlin, τη Φιλαρ­μο­νική Ορχή­στρα του Bremerhaven, τη Philharmonie Südwestfalen, την Κρατική Συμ­φω­νική Ορχή­στρα Θεσ­σα­λο­νί­κης, την ορχή­στρα Neues Rheinisches Kammerorchester Köln, καθώς επίσης και με τις ορχή­στρες Neue Philharmonie Westfalen και Cognimus Kollektiv.Έλαβε υπο­τρο­φίες από το Tarisio Auctions, το Ίδρυμα Horst και Gretl Will και το Ίδρυμα Franz και Christel Kuhlmann. Έχει λάβει υπο­τρο­φία από το «Yehudi Menuhin-Live Music Now» και της έχει απο­νε­μη­θεί η υπο­τρο­φία NRW, το ταμείο υπο­τρο­φιών E.ON και μία υπο­τρο­φία DAAD.Η Κατε­ρίνα ξεκί­νησε τις μου­σι­κές της σπουδές στην Ελλάδα (Κιλκίς/Γου­μέ­νισσα) και συνέ­χισε στη Γερ­μα­νία, σε επίπεδο Pre-College, στο Robert Schumann Hochschule (Düsseldorf) με τον καθ. Alexander Kramarov. Είναι από­φοι­τος Master της σχολής Hochschule für Musik und Tanz της Κολω­νίας, όπου σπού­δασε «Σόλο βιολί» με την καθη­γή­τρια Α. Δασκα­λάκη, καθώς και «Μου­σι­κο­λο­γία» .Με διάθεση να εξε­ρευ­νή­σει νέες καλ­λι­τε­χνι­κές προ­σεγ­γί­σεις παράγει τα δικά της μουσικά βίντεο, τα οποία αντα­να­κλούν τη δημιουρ­γι­κό­τητά της ως μου­σι­κού και την τεχνική δεξιό­τητα της ως βιρ­τουό­ζου σε πρω­τό­τυ­πες συν­θέ­σεις για βιολί σόλο.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΗΟΣ, πιάνο

Γεν­νη­μέ­νος στην Καρ­δί­τσα. Διπλω­μα­τού­χος των Ανω­τά­των Μου­σι­κών Ακα­δη­μιών Βερο­λί­νου και Λειψίας με σολι­στικό δίπλωμα πιάνου και master με άριστα παμ­ψη­φεί και διά­κριση. Πτυ­χιού­χος Μου­σι­κο­λο­γίας του Τμή­μα­τος Μου­σι­κών Σπουδών του ΕΚΠΑ, στο οποίο εισήχθη ως πρώτος, και αρι­στού­χος διδά­κτο­ρας του ίδιου τμή­μα­τος. Υπό­τρο­φος δια­φό­ρων Ιδρυ­μά­των και βρα­βευ­θείς πολλών διεθνών δια­γω­νι­σμών πιάνου, μου­σι­κής δωμα­τίου και σύν­θε­σης σε Ελλάδα, Γερ­μα­νία, Ιταλία, Ισπανία. Δια­κρί­σεις από την Ακα­δη­μία Αθηνών και την Ένωση Ελλήνων Κρι­τι­κών Θεάτρου και Μου­σι­κής. Ως σολίστ πιάνου εμφα­νί­σεις στις σημα­ντι­κό­τε­ρες αίθου­σες συναυ­λιών του κόσμου (Philharmonie Βερο­λί­νου, Κοnzerthaus Bιέννης, Carnegie Hall Ν. Υόρκης κτλ.), εμφα­νί­σεις σε διεθνή φεστι­βάλ και συμπρά­ξεις με πολλές ορχή­στρες. Ηχο­γρα­φή­σεις μεταξύ άλλων με τη Naxos καθώς και έργων Ελλήνων δημιουρ­γών. Υπήρξε μέλος του πια­νι­στι­κού κουαρ­τέ­του Aurora, του συγκρο­τή­μα­τος σύγ­χρο­νης μου­σι­κής Ergon Ensemble και συμ­βα­σιού­χος καθη­γη­τής πιάνου στο Τμήμα Μου­σι­κής Επι­στή­μης και Τέχνης του ΠΑΜΑΚ και του Τμή­μα­τος Μου­σι­κών Σπουδών του ΕΚΠΑ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Δευτέρα 9 Σεπτεμ­βρίου, ώρα: 21.00

Χωριό

Συναυ­λία του Quintarco – Κουι­ντέτο Εγχόρ­δων της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών

Η μουσική Σμύρνη: ένα μουσικό ταξίδι στο χρόνο

Γιάννης Κων­στα­ντι­νί­δης: Δωδε­κα­νη­σιακή Σουίτα (1948)

Edward Elgar: In Smyrna (1905) – Ενορ­χή­στρωση για κουι­ντέτο εγχόρ­δων Αλέκος Βρέτος, 2022

Αλέκος Βρέτος: Smyrna Icons για κουι­ντέτο εγχόρ­δων και ούτι (2020)

Δημή­τρης Γούζιος: Λίκνι­σμα Σμύρνης (2022)

Cinuçen Tanrıkorur: Nihavend Saz Semaisi (Mehtapta Yakamozlar) (1986)

Resat Aysu: Nihavend Saz Semasi (1953) – Ενορ­χή­στρωση για κουι­ντέτο εγχόρ­δων Αλέκος Βρέτος (2022)

Simon Shaheen: Φαντα­σία για ούτι και κουι­ντέτο (1990)

Κουι­ντέτο Εγχόρ­δων Quintarco

Δημή­τρης Σέμσης, βιολί

Μαρίνα Χαρα­λα­μπί­δου, βιολί

Ενκέλα Κοκο­λάνη, βιόλα

Βάνια Παπα­δη­μη­τρίου, βιο­λον­τσέλο

Τάκης Καπο­γιάν­νης, κοντρα­μπάσο

Αλέκος Βρέτος, ενορ­χη­στρώ­σεις/ούτι

Το 1922 η Σμύρνη, όπως την ήξεραν οι Ιωνίτες, στα­μά­τησε να υπάρχει. Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η ζωή που ήξεραν άλλαξε βίαια και ριζικά. Η επέ­τειος των 100 χρόνων από την Κατα­στροφή της Σμύρνης μας δίνει τη δυνα­τό­τητα να ανα­κα­λέ­σουμε αυτά τα τραγικά γεγο­νότα, αλλά συνάμα μας προ­τρέ­πει να εξε­ρευ­νή­σουμε και τον τρόπο ζωής αυτής της πολυ­πο­λι­τι­σμι­κής πόλης και συγκε­κρι­μένα της μου­σι­κής ζωής της.

Η Σμύρνη πάντα είχε ευρεία και μακρά μουσική παρά­δοση, η οποία αντλούσε στοι­χεία από πάρα πολλές πηγές, όσες ήταν και οι μειο­νό­τη­τες της πόλης. Τούρκοι, Έλληνες, Αρμέ­νιοι, Άραβες, Εβραίοι, αλλά και Ευρω­παίοι, αντάλ­λασ­σαν πολι­τι­στικά και μουσικά «μέσα» από την καθη­με­ρινή τριβή μεταξύ τους. Γι’ αυτό και η μουσική στη Σμύρνη απο­τε­λούσε ένα κράμα πολλών δια­φο­ρε­τι­κών ειδών. Εξε­ρευ­νώ­ντας όλο αυτόν το μουσικό πλούτο, γεν­νή­θηκε η επι­θυ­μία να σχε­δια­στεί ένα μουσικό ταξίδι, που να περι­λαμ­βά­νει όσα περισ­σό­τερα από τα είδη που υπήρχαν στη Σμύρνη. Μία δια­δρομή ιστο­ρική, αλλά με την ματιά στο μέλλον. Μια σκέψη που γέννησε το πολύ ενδια­φέ­ρον ερώτημα: «Πως θα ήταν η μουσική στη Σμύρνη σήμερα;»

Οι μου­σι­κοί που επι­σκέ­φθη­καν τη Σμύρνη, αυτοί που έζησαν εκεί, αυτοί που γεν­νή­θη­καν και μεγα­λούρ­γη­σαν με τη θύμησή της στην Ελλάδα θα είναι οι φανοί που θα μας δείξουν το δρόμο γι’ αυτό το μουσικό ταξίδι. Έργα των Edward Elgar, Γιάννη Κων­στα­ντι­νίδη (Κώστα Γιαν­νίδη) και Μανώλη Καλο­μοίρη, από τη λόγια μουσική της Σμύρνης, θα συμπλεύ­σουν με παρα­δο­σιακά και λαϊκά κομ­μά­τια της Σμύρνης, γνωστά και άγνωστα στο κοινό. Και για μια ματιά στο μέλλον, όπως προ­α­να­φέ­ραμε, μια και­νούρ­για σύνθεση για το κουι­ντέτο με τη συμβολή ενός παρα­δο­σια­κού οργάνου της Σμυρ­ναί­ι­κης μου­σι­κής, του ουτιού.

Η μουσική δια­δρομή στη Σμύρνη θα είναι μία ευκαι­ρία για όλους να γνω­ρί­σουν την πολυ­πο­λι­τι­σμική ταυ­τό­τητα της πόλης, η οποία ήταν φάρος πολι­τι­σμού και παρά­δειγμα συμ­βί­ω­σης ανθρώ­πων από πολλές μεριές του κόσμου με δια­φο­ρε­τι­κές θρη­σκείες, έθιμα, παρα­δό­σεις και συνή­θειες. Ένα παρά­δειγμα που θα πρέπει να ακο­λου­θή­σουμε όλοι μας, στα χνάρια αυτών που ανα­γκά­στη­καν να αφήσουν την πατρίδα τους και να μας δώσουν τον πολι­τι­σμό τους απλό­χερα.

Οι συν­θέ­σεις και οι ενορ­χη­στρώ­σεις έγιναν κατόπιν παραγ­γε­λίας του Πολι­τι­στι­κού Ιδρύ­μα­τος Ομίλου Πει­ραιώς για τη συναυ­λία στο Μουσείο Ελιάς και Ελλη­νι­κού Λαδιού της 31/8/2022

 

Οι συντε­λε­στές…

QUINTARCO – ΚΟΥΙΝΤΈΤΟ ΕΓΧΌΡΔΩΝ ΤΗΣ ΚΡΑΤΙΚΗΣ ΟΡΧΗΣΤΡΑΣ ΑΘΗΝΩΝ

Η ιδέα για το Quintarco γεν­νή­θηκε το 2016 από την επι­θυ­μία πέντε “ανή­συ­χων” μου­σι­κών της ΚΟΑ να καλύ­ψουν το κενό που υπάρχει στη μουσική σκηνή της Αθήνας – και όχι μόνο – σε αυτόν το τομέα της μου­σι­κής δωμα­τίου, εξε­ρευ­νώ­ντας παράλ­ληλα τις δυνα­τό­τη­τες ενός κου­ϊ­ντέ­του εγχόρ­δων σε ένα πιο ευρύ ρεπερ­τό­ριο από το καθιε­ρω­μένο. Αυτό οδήγησε και σε μετα­γρα­φές σπου­δαίων έργων, που απέ­κτη­σαν άλλη διά­σταση σε αυτήν τη μορφή, όπως επίσης και σε άλλες crossover προ­σεγ­γί­σεις.

Το σύνολο έχει κάνει πολλές εμφα­νί­σεις στην Αθήνα και στην επαρχία, σε Μουσεία, Φεστι­βάλ κ.α. Συμ­με­τέ­χει σε ετήσια βάση στον Κύκλου Μου­σι­κής Δωμα­τίου της ΚΟΑ «Μου­σι­κοί Περί­πα­τοι στα Μουσεία». Έχει ανα­πτύ­ξει σημα­ντική εκπαι­δευ­τική δρα­στη­ριό­τητα υπό την αιγίδα της ΚΟΑ με αξιο­ση­μεί­ωτη επι­τυ­χία σε σχολεία της Αττικής αλλά και της περι­φέ­ρειας.

Μια σύντομη γνω­ρι­μία με τα μέλη του Quintarco:

Δημή­τρης Σέμσης – Βιολί: Διδά­χθηκε από τον πατέρα του και συνέ­χισε στις Ακα­δη­μίες Μου­σι­κής του Dedmolt και του Μονάχου και στο Πανε­πι­στή­μιο του Βελι­γρα­δίου. Είναι διπλω­μα­τού­χος του Ωδείου «Αθή­ναιον» και του Βασι­λι­κού Κολ­λε­γίου Μου­σι­κής του Λον­δί­νου. Υπήρξε εξάρχων της ΚΟΑ και της «Καμε­ράτα Ορχή­στρα Φίλων της Μου­σι­κής». Έχει εμφα­νι­στεί ως σολίστ με ορχή­στρες της Ελλάδας και τοτ εξω­τε­ρι­κού. Διδά­σκει στο Ωδείο Ορφείο.

Μαρίνα Χαρα­λα­μπί­δου, βιολί: Σπού­δασε στο Ωδείο Αθηνών και στη Royal Academy of Music (Λονδίνο) – δίπλωμα LRAM και Professional Certificate (σολίστ). Μόνιμη μου­σι­κός της ΚΟΑ. Υπήρξε μέλος της Συμ­φω­νι­κής ΕΡΤ, ορχή­στρας Χρω­μά­των, έχει παρου­σιά­σει μου­σι­κές εκπο­μπές στην τηλε­ό­ραση, διδά­σκει στο Ωδείο «Ρυθμοί» και έχει κάνει πληθώρα εμφα­νί­σεων με σύνολα μου­σι­κής δωμα­τίου.

Ενκέλα Κοκο­λάνη, βιόλα: Πήρε δίπλωμα βιόλας στην ακα­δη­μία καλών τεχνών Τιράνων και  τίτλο Master of Arts από το University of Graz – Austria. Έχει συμ­με­τά­σχει σε πολλά σύνολα μου­σι­κής δωμα­τίου με σπου­δαί­ους Έλληνες και ξένους μου­σι­κούς. Ως σολίστ έχει εμφα­νι­στεί στο μέγαρο μου­σι­κής Αθηνών. Είναι κορυ­φαία Β στην κρατική ορχή­στρα Αθηνών. Διδά­σκει στο εθνικό ωδείο.

Βάνια Παπα­δη­μη­τρίου, βιο­λον­τσέλο: Διπλω­μα­τού­χος του Ωδείου Αθηνών και κάτοχος μετα­πτυ­χια­κού από το Royal College of music του Λον­δί­νου. Έχει συνερ­γα­στεί  με σπου­δαί­ους Έλληνες μου­σι­κούς σε ρεσιτάλ και σύνολα μου­σι­κής δωμα­τίου. Έχει εμφα­νι­στεί ως σολίστ στο Ηρώδειο και στο Πολυ­τε­χνείο. Είναι μόνιμο μέλος της ΚΟΑ και διδά­σκει σε Ωδεία από το 1993.

Τάκης Καπο­γιάν­νης, κοντρα­μπάσο: Είναι κορυ­φαίος Α στην ΚΟΑ. Στο πλαίσιο της ενα­σχό­λη­σης του με την μουσική δωμα­τίου έχει συνερ­γα­στεί με σπου­δαί­ους Έλληνες και ξένους μου­σι­κούς. Σαν σολίστ έχει εμφα­νι­στεί στο Μέγαρο Μου­σι­κής Αθηνών και αλλού, με την Καμε­ράτα και από το 2000 με την ΚΟΑ. Διδά­σκει στο Ορφείο ωδείο και στο Ωδείο Αθηνών.

ΑΛΕΚΟΣ ΒΡΕΤΟΣ, ούτι

Σολίστ στο ούτι, πια­νί­στας και συν­θέ­της, ο Αλέκος Βρέτος ανα­μι­γνύει την τζαζ, την αραβική, την λάτιν και την ελλη­νική μουσική σε ένα αρι­στο­τε­χνικό κοκτέιλ ήχων από παρα­δο­σιακά και μοντέρνα όργανα, όπως το ούτι και το νάι, το πιάνο αλλά και τα ντραμς. Ο Αλέκος Βρέτος έχει ανα­πτύ­ξει μία μονα­δική και ιδιαί­τερη ατμό­σφαιρα στην μουσική του, κρα­τώ­ντας τον παρα­δο­σιακό ήχο στην πρώτη γραμμή και ανα­πτύσ­σο­ντάς τον μέσα από τον τζαζ αυτο­σχε­δια­σμό και την εκρη­κτική ρυθμική εξέλιξη.

Κοινό και κρι­τι­κοί επε­φύ­λα­ξαν θερμή υποδοχή στο “K on Top”, την δεύτερη προ­σω­πική δισκο­γρα­φική δουλειά του που κυκλο­φό­ρησε το 2014, μετά από το άλμπουμ  “Mergin’” το 2009 και το “Yunan” με το Meliti Ensemble ήδη από το 2004. Το “K on Top”, το οποίο βρα­βέ­υ­θηκε με την 2η θέση για το καλύ­τερο album στο Critics Poll 2014 του Jazzonline.gr, πηγαί­νει το ούτι σε αχαρ­το­γρά­φη­τες γι’ αυτό περιο­χές, αφή­νο­ντας μία έντονη τζαζ γεύση μαζί με ένα ελαφρό άρωμα αρα­βι­κής μου­σι­κής παρά­δο­σης, μέσα από την τριβή μου­σι­κών από δια­φο­ρε­τι­κούς κόσμους.

Ο Αλέκος Βρέτος έχει απο­σπά­σει διθυ­ραμ­βι­κές κρι­τι­κές – και πολύ πρό­σφατα συμπε­ρι­λή­φθει στους 101 πιο επι­δρα­στι­κούς ανθρώ­πους στην Ελλη­νική Μουσική Σκηνή – για τις συν­θέ­σεις και την δεξιο­τε­χνία του στις πολυά­ριθ­μες συναυ­λίες του σε όλον τον κόσμο, από το Ηρώδειο, το Μέγαρο Μου­σι­κής Αθηνών και το Αρχαίο Θέατρο Άργους, έως στο Berklee Performance Center, το Mount Holyoke College και το The Tombs of Kings της Παλαι­στί­νης.

Έχει συνερ­γα­στεί μεταξύ άλλων με τους: Μίκη Θεο­δω­ράκη, Θεόδωρο Αντω­νίου, Δημήτρη Μαρα­γκό­πουλο, Gilad Atzmon, Elchin Sirinov, Simon Shaheen, Bassam Saba, Καμε­ράτα (Ορχή­στρα Φίλων της Μου­σι­κής), Ελλη­νικό Συγκρό­τημα Σύγ­χρο­νης Μου­σι­κής, Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών, κ.α.

Τρίτη 10 Σεπτεμ­βρίου, ώρα: 21.00

Οικία Δ. Κρε­μα­στι­νού

Συναυ­λία της Μικρής Ορχή­στρας της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών

 

John Rutter: Suite for strings

Max Bruch: Κον­τσέρτο για βιολί και ορχή­στρα, 1ο μέρος

Pablo de Sarasate: Romanza Andaluza

Niccolò Paganini: Σονάτα αρ. 6

Gustav Holst: St Paul’s suite

Edvard Grieg: Holberg suite

Σολίστ: Νικό­λαος Γαρου­φα­λί­δης, βιολί

Μουσική διεύ­θυνση: Can Okan

Παρα­δο­σιακά, μπροστά στο σπίτι του Δημήτρη Κρε­μα­στι­νού, το Φεστι­βάλ φιλο­ξε­νεί την πλέον ιδιαί­τερη συναυ­λία του από το «φάσμα» της κλα­σι­κής μου­σι­κής. Ο Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός, Χαλ­κί­της στην κατα­γωγή, αλλά και λάτρης του τόπου του, πέραν της εξέ­χου­σας θέσης που είχε στην ακα­δη­μαϊκή κοι­νό­τητα, ήταν αλη­θι­νός φιλό­μου­σος, που πίστευε ότι η κλασική μουσική «ται­ριά­ζει» στην Χάλκη.

Αυτή του την πίστη συμ­με­ρί­ζε­ται το Φεστι­βάλ και η Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών και σχε­δί­α­σαν για τη συναυ­λία αυτή ένα πρό­γραμμα με έντονη χορευ­τική και αισιό­δοξη διάθεση που θα μας ταξι­δέ­ψει σε όλο τον κόσμο!

Τη συναυ­λία ανοίγει η Σουίτα για έγχορδα του J.Rutter, που βασί­ζε­ται στην πλούσια κλη­ρο­νο­μιά της λαϊκής μου­σι­κής των Βρε­τα­νι­κών Νήσων. Ακο­λου­θεί η 5μερής Σουίτα Holberg που γρά­φτηκε από τον E.Grieg για να τιμήσει την 200ή επέτειο από τη γέννηση του ανθρω­πι­στή θεα­τρι­κού συγ­γρα­φέα L. Holberg και βασί­ζε­ται σε χορευ­τι­κούς ρυθμούς του 18ου αιώνα. Ενώ το τρίτο ορχη­στρικό έργο που θα παρου­σια­στεί είναι η Σουίτα St Paul του Άγγλου συνθέτη G. Holst. Η Σουίτα πήρε το όνομά της από το σχολείο κορι­τσιών St Paul στο Hammersmith του Λον­δί­νου, όπου ο Holst υπη­ρέ­τησε ως δάσκα­λος μου­σι­κής και γρά­φτηκε για να παί­ζε­ται από τις μαθή­τριές του. Στη «χρήση» αυτή οφείλει την ανά­λα­φρη, χορευ­τική και φολκλόρ διάθεσή της.

Σταθερά προ­ση­λω­μέ­νοι στην προ­σπά­θεια υπο­στή­ρι­ξης του έργου νέων καλ­λι­τε­χνών, η Μικρή Ορχή­στρα της Κ.Ο.Α. θα συμπρά­ξει με τον 12χρονο Νικόλα Γαρου­φα­λίδη που θα ερμη­νεύ­σει 3 έργα-ορόσημα της βιο­λι­στι­κής φιλο­λο­γίας: Το 1ο μέρος από το Κον­τσέρτο για βιολί αρ. 1 του Max Bruch , τη λυρική ρομάν­τζα «Ανδα­λου­σιανή Σερε­νάτα» από τους Ισπα­νι­κούς Χορούς του Pablo de Sarasate και, τέλος, τη Σονάτα αρ. 6 του Niccolò Paganini.

Οι συντε­λε­στές…

ΝΙΚΟΛΑOΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΔΗΣ

Γεν­νή­θηκε το 2012 σε μια μουσική οικο­γέ­νεια και από πολύ μικρή ηλικία άρχισε να εξασκεί τα δάκτυλά του στο βιολί προ­κει­μέ­νου να συμ­με­τά­σχει στο μουσικό περι­βάλ­λον που τον περιέ­βαλε. Είναι μαθητής στο Ωδείου του Κολ­λε­γίου Αθηνών και άρχισε βιολί στην τάξη του κυρίου Πανα­γιω­τό­που­λου. Από το 2022 είναι μαθητής του κυρίου Δημήτρη Σέμση. Έχει εμφα­νι­στεί σε πολλές συναυ­λίες στην Αθήνα καθώς και στην αίθουσα Mozarteum Universitat στο Salzburg της Αυστρίας. Έχει συμ­με­τά­σχει σε Master Class με τους Paul Roczek (Salzburg)και Cecilia Zilliacus (Brescia)

Έχει κερ­δί­σει πολλές δια­κρί­σεις σε διε­θνείς δια­γω­νι­σμούς όπως:

-First Prize: Grand Prize Virtuoso Salzburg Competition

-Platinum Medal: Grand Maestro International Music Competition 2021

-Annual Maestro Prize: Violinist of the Year 22-23 στο London Young Musician International Violin Competition

-Βραβείο Εξαι­ρε­τι­κού Ταλέ­ντου 2023 Music Arte : Πανελ­λή­νιος Δια­γω­νι­σμός Βιολιού

Παίζει σε ένα παλιό Ιταλικό βιολί 3/4 που του έχει παρα­χω­ρή­σει ο διεθνής οίκος Geigenbau Eriks της Βιέννης.

CAN OKAN, αρχι­μου­σι­κός

Ο Can Okan γεν­νή­θηκε το 1986 στην Κων­στα­ντι­νού­πολη. Άρχισε να παρα­κο­λου­θεί μαθή­ματα πιάνου το 1994 με τη Meliha Doğuduyal και ακο­λού­θως με τον καθ. Metin Ülkü. Ξεκί­νησε τις σπουδές διεύ­θυν­σης ορχή­στρας με τον καθη­γητή Gürer Aykal το 2005. Έδωσε την πρώτη του συναυ­λία ως μαέ­στρος με την Borusan Istanbul Philharmonic Orchestra το 2007.

Συμ­με­τείχε σε masterclass πιάνου διά­ση­μων πια­νι­στών όπως οι İdil Biret, Dmitri Alexeev, Emanuel Ax, Arnulf von Arnim, Claudius Tanski. Ολο­κλή­ρωσε τις σπουδές του στο πιάνο  και στη διεύ­θυνση ορχή­στρας το 2008 και στη συνέ­χεια συνέ­χισε με μετα­πτυ­χια­κές σπουδές στη διεύ­θυνση ορχή­στρας στο Royal College of Music της Στοκ­χόλ­μης (2009 – 2011). Σπού­δασε με πολλούς μαέ­στρους, όπως οι Daniel Harding, Jan Risberg και κατά τη διάρ­κεια των σπουδών του διηύ­θυνε πολλές ορχή­στρες στη Σουηδία. Το 2011, συμ­με­τείχε στο masterclass διεύ­θυν­σης του Jorma Panula στο Kuopio της Φιν­λαν­δίας. Στο πλαίσιο της 2017 διδα­κτο­ρι­κής του δια­τρι­βής στο πιάνο συνερ­γά­στηκε με την Alessandra Torchiani στο Ωδείο Santa Cecilia της Ρώμης.

Ο Okan διευ­θύ­νει από το 2013 όλες τις κρα­τι­κές συμ­φω­νι­κές ορχή­στρες στην Τουρκία, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της Προ­ε­δρι­κής Συμ­φω­νι­κής Ορχή­στρας και της Κρα­τι­κής Συμ­φω­νι­κής Ορχή­στρας της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης. Το 2015 κυκλο­φό­ρησε η πρώτη του ηχο­γρά­φηση με το Impromptus του Schubert. Ο Okan διηύ­θυνε την τουρ­κική πρε­μιέρα της όπερας του Στρα­βίν­σκι «The Rake’s » με την Κρατική Όπερα και Μπαλέτο της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης το 2017. Διηύ­θυνε επίσης τις παρα­γω­γές «The Turn of the Screw» και «Falstaff» του Britten στην Κων­στα­ντι­νού­πολη, καθώς και τις όπερες «Die Zauberflöte» και «Rigoletto» στο Σάλτσ­μπουργκ στο πλαίσιο του «Oper im Berg Festival». Έχει συμπρά­ξει με διά­ση­μους σολίστ όπως οι Idil Biret, Augustin Dumay, Fazıl Say, Alexander Rudin και Daniel Müller Schott.

Ο Can Okan ολο­κλή­ρωσε τη διδα­κτο­ρική του δια­τριβή με τον καθ. Metin Ülkü το 2019. Την ίδια χρονιά, διηύ­θυνε μια νέα παρα­γωγή της «Aida» από την Κρατική Όπερα και Μπαλέτο της Άγκυρας. Ο Okan διηύ­θυνε την παγκό­σμια πρε­μιέρα της όπερας «Binboğalar Efsanesi» σε σύνθεση του Michael Ellison – παραγ­γε­λία του Φεστι­βάλ Μου­σι­κής της Κων­στα­ντι­νού­πο­λης από την İKSV.

ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ

Η Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών είναι το αρχαιό­τερο ορχη­στρικό μουσικό σύνολο στην Ελλάδα. Δημιουρ­γή­θηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως Συμ­φω­νική Ορχή­στρα του Ωδείου Αθηνών και έκτοτε πέρασε από διάφορα στάδια, τόσο ως προς την ονο­μα­σία, όσο και ως προς τον τρόπο λει­τουρ­γίας της. Η πρώτη συναυ­λία της ως Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών δόθηκε στις 28 Φεβρουα­ρίου του 1943.

Από την ίδρυσή της έως σήμερα, η Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών προ­σφέ­ρει στους Έλληνες την δυνα­τό­τητα επι­κοι­νω­νίας με τα αρι­στουρ­γή­ματα του παγκό­σμιου ρεπερ­το­ρίου, ενώ ταυ­τό­χρονα είναι ο κορυ­φαίος εκφρα­στής της εγχώ­ριας συν­θε­τι­κής παρα­γω­γής. Έχει σταθερή παρου­σία στα πολι­τι­στικά δρώμενα πραγ­μα­το­ποιώ­ντας πάνω από πενήντα συναυ­λίες ετησίως. Εκτός από την Αθήνα, εμφα­νί­ζε­ται τακτικά σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, καθώς και σε σημα­ντι­κές αίθου­σες και φεστι­βάλ του εξω­τε­ρι­κού. Σημα­ντι­κό­τατο είναι το εκπαι­δευ­τικό και κοι­νω­νικό έργο που επι­τε­λεί εντός Αθηνών καθώς και σε πολλές πόλεις της ελλη­νι­κής περι­φέ­ρειας.

Εξέ­χο­ντες αρχι­μου­σι­κοί, ανάμεσά τους οι Ρίχαρντ Στράους, Βάιν­γκαρτ­νερ, Κνά­περτσ­μπους, Βάλτερ, Μητρό­που­λος, Γιόχουμ, Μαρ­κέ­βιτς, Μάαζελ, Κράους, Τεμιρ­κά­νοφ, Πλασόν, Ασκε­νάζυ, Φεντο­σέ­γιεφ και κορυ­φαίοι σολίστ, όπως ενδει­κτικά οι Ρού­μπιν­σταϊν, Κεμπφ, Κορτώ, Κράι­σλερ, Τιμπώ, Καζάλς, Ρέπιν, Κρέμερ, Ροστρο­πό­βιτς, Μπρέ­ντελ, Μπά­ρεν­μποϊμ, Άργκε­ριχ, Λεόν­σκα­για και Καβάκος έχουν συμπρά­ξει με την Ορχή­στρα κατά την πολύ­χρονη ιστορία της.

Διευ­θυ­ντές της Ορχή­στρας έχουν δια­τε­λέ­σει κατά το παρελ­θόν οι Φιλο­κτή­της Οικο­νο­μί­δης, Θεό­δω­ρος Βαβα­γιάν­νης, Ανδρέας Παρίδης, Μάνος Χατζι­δά­κις, Γιάννης Ιωαν­νί­δης, Αλέ­ξαν­δρος Συμε­ω­νί­δης, Άρης Γαρου­φα­λής, Βύρων Φιδε­τζής, Βασίλης Χρι­στό­που­λος και Στέ­φα­νος Τσιαλής. Από τον Οκτώ­βριο του 2020, Διευ­θυ­ντής της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών είναι ο Λουκάς Καρυ­τι­νός.

 

 

Τετάρτη 11 Σεπτεμ­βρίου, ώρα: 21.00

Λιμάνι της Χάλκης

Αφιέ­ρωμα στο Μίμη Πλέσσα

 

Δημή­τρης Μπάσης, τρα­γούδι

Μάλαμα Σεβα­στού, τρα­γούδι

Μικρή Ορχή­στρα της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών

Μουσική διεύ­θυνση: Νίκος Χαλιά­σας

 

Ο Μίμης Πλέσσας απο­τε­λεί ένα κεφά­λαιο στην ελλη­νική μουσική ιστορία που αγγίζει όλους τους Έλληνες. Η μουσική του έχει «ντύσει» αγα­πη­μέ­νες στιγμές του ελλη­νι­κού κινη­μα­το­γρά­φου και της θεα­τρι­κής σκηνής και έχει «συνο­δεύ­σει» μουσικά την ελλη­νική ιστορία για ήδη 70 χρόνια. Σε αυτήν τη μυθική καριέρα, ο Μίμης Πλέσσας (γεν­νη­μέ­νος στις 12 Οκτω­βρίου του 1924), πολυ­σχι­δής συν­θέ­της, βιρ­τουό­ζος πια­νί­στας και μαέ­στρος, έχει συν­θέ­σει μελω­δίες και τρα­γού­δια που άφησαν εποχή, μουσική για τον κινη­μα­το­γράφο και το θέατρο, τζαζ, όπερα, αλλά και κλασική μουσική.

Δημιουρ­γίες του έχουν ερμη­νεύ­σει οι μεγα­λύ­τε­ροι Έλληνες καλ­λι­τέ­χνες και έχει συμ­βά­λει καθο­ρι­στικά στην ανά­δειξη νέων δημιουρ­γών. Ο Μίμης Πλέσσας υπήρξε μέντο­ρας για πολλούς μεγά­λους τρα­γου­δι­στές (Νάνα Μού­σχουρη, Τζένη Βάνου, Γιάννης Που­λό­που­λος, Στράτος Διο­νυ­σίου, Ρένα Κου­μιώτη κ.ά.) και καθό­ρισε το έντεχνο και λαϊκό τρα­γούδι με την πλούσια συμβολή του στη δισκο­γρα­φία, η οποία του οφείλει -μεταξύ άλλων- τον πιο εμπο­ρικό ελλη­νικό δίσκο που κυκλο­φό­ρησε ποτέ: «Ο Δρόμος», σε στίχους του Λευτέρη Παπα­δό­που­λου, έχει 4.000.000 πωλή­σεις από το 1969.

Στον κινη­μα­το­γράφο, τα τρα­γού­δια του Πλέσσα, από τις «Θαλασ­σιές τις χάντρες» μέχρι το «Βρέχει φωτιά στη στράτα μου», ταυ­τί­στη­καν με τις πιο λαμπε­ρές στιγμές του ελλη­νι­κού σινεμά και τρα­γου­διού­νται ακόμα.

Για τις ανάγκες της συναυ­λίας αυτής, η Μικρή Ορχή­στρα της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών θα προ­σεγ­γί­σει το έργο του Μίμη Πλέσσα μέσα από το δικό της ενορ­χη­στρω­τικό τρόπο και δρόμο, έτσι ώστε -ως κατα­κλείδα του Φεστιβάλ- να βρεθεί αυτό το πάντα λυτρω­τικό σημείο συνά­ντη­σης «μεταξύ δύο κόσμων».

 

Οι συντε­λε­στές…

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΠΑΣΗΣ, τρα­γούδι

Ο Δημή­τρης Μπάσης γεν­νή­θηκε στην Στουτ­γάρδη, όπου είχαν μετα­να­στεύ­σει για μερικά χρόνια οι γονείς του. Την Ελλάδα τη γνω­ρί­ζει για πρώτη φορά στα οκτώ του χρόνια, όταν επι­στρέ­φουν οικο­γε­νεια­κώς σ’ ένα ακρι­τικό χωριό, το Χέρσο του νομού Κιλκίς. Σε ηλικία εννέα ετών αρχίζει να ψέλνει στην εκκλη­σία του χωριού και στα δώδεκα αρχίζει μαθή­ματα Βυζα­ντι­νής Μου­σι­κής, τα οποία ολο­κλη­ρώ­νει παίρ­νο­ντας το πτυχίο του σε ηλικία δεκα­ε­πτά ετών.

Στα είκοσι του, τον ανα­κα­λύ­πτει ο Στα­μά­της Κρα­ου­νά­κης, αλλά και η δισκο­γρα­φική εται­ρεία Warner, με την οποία υπο­γρά­φει αμέσως συμ­βό­λαιο. Για τρεις συνε­χείς σεζόν συνερ­γά­ζε­ται με την Άλκηστη Πρω­το­ψάλτη και την ομάδα της, που απο­τε­λείτο από τους Σταμάτη Κρα­ου­νάκη και Λίνα Νικο­λα­κο­πού­λου, υπό το σκη­νο­θε­τικό βλέμμα του Ανδρέα Βου­τσινά. Το δισκο­γρα­φικό του ντε­μπούτο έγινε με δυο συμ­με­το­χές στα έργα του Σταμάτη Κρα­ου­νάκη «Όταν Έρχο­νται Οι Φίλοι Μου», στο οποίο συμ­με­τέ­χει με δύο τρα­γού­δια και στο soundtrack «Το Τρίτο Στεφάνι», όπου συμ­με­τέ­χει με ένα τρα­γούδι.

Το ’96 τον ανα­κα­λύ­πτει ο Χρήστος Νικο­λό­που­λος, συνερ­γά­ζε­ται μαζί του σε ζωντα­νές εμφα­νί­σεις και το ’97 κυκλο­φο­ρεί ο πρώτος του προ­σω­πι­κός δίσκος με τίτλο «Με Τη Φόρα Του Ανέμου» (μουσική Χρήστου Νικο­λό­που­λου και Κώστα Φαλκώνη και στίχοι του Χρίστου Παπα­δό­που­λου).

Ακο­λου­θούν πολύ­τι­μες συνερ­γα­σίες με τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Μανώλη Λιδάκη, την Χαρούλα Αλεξίου, τον Γιάννη Κότσιρα, την Ειρήνη Χαρίδου, την  Ελένη Τσα­λι­γο­πού­λου, τον Πασχάλη Τερζή, τον Δημήτρη Μητρο­πάνο, τον Θέμη Αδα­μα­ντίδη, την Μελίνα Κανά, τον Βαγγέλη Κορα­κάκη, τον Γερά­σιμο Ανδρε­άτο, την Μελίνα Ασλα­νί­δου, την Πίτσα Παπα­δο­πού­λου, το Βασίλη Σκουλά, την Ελένη Πέτα κ.ά.

Ενδει­κτικά ανα­φέ­ρο­νται ορι­σμέ­νοι σταθμοί της καλ­λι­τε­χνι­κής του πορείας:

Το 1999, συνερ­γά­ζε­ται με τον Σταύρο Ξαρχάκο σε μια σειρά συναυ­λιών με την Κρατική Ορχή­στρα Ελλη­νι­κής Μου­σι­κής σε Ελλάδα και εξω­τε­ρικό.

Τo 2001 τον γνω­ρί­ζει ο Μίκης Θεο­δω­ρά­κης και του προ­τεί­νει να επα­νε­κτε­λέ­σουν μαζί -40 χρόνια μετά την πρώτη εκτέ­λεση κι αυτή τη φορά ολοκληρωμένο- ένα από τα σπου­δαιό­τερα έργα του, το «Τρα­γούδι του Νεκρού Αδελφού». Το συγκε­κρι­μένο έργο ηχο­γρα­φή­θηκε για πρώτη φορά το 1961 με ερμη­νευτή τότε τον Γρηγόρη Μπι­θι­κώ­τση, χωρίς όμως να είναι ολο­κλη­ρω­μένο καθώς λογο­κρί­θη­καν κάποια τρα­γού­δια. Για την ηχο­γρά­φηση αυτή ο κορυ­φαίος Έλληνας συν­θέ­της απο­φα­σί­ζει, μετά από απουσία 17 ετών από τα studio, να ξανα­μπεί σ’ αυτά, να ενορ­χη­στρώ­σει και να διευ­θύ­νει τη «Λαϊκή Ορχή­στρα Μίκης Θεο­δω­ρά­κης». Κάποιους μήνες αργό­τερα ακο­λου­θεί άλλος ένας δίσκος του Δημήτρη Μπάση με το Μίκη Θεο­δω­ράκη με τίτλο «Η Αγάπη Είναι Φωτιά» απο­τε­λού­με­νος από επα­νε­κτε­λέ­σεις κυρίως ερω­τι­κών τρα­γου­διών του συνθέτη.

Το καλο­καίρι του 2003 συμ­με­τέ­χει στο αφιέ­ρωμα ανά την Ελλάδα της Λαϊκής Ορχή­στρας «Μίκης Θεο­δω­ρά­κης» στον ποιητή Γιάννη Ρίτσο με έργα (Επι­τά­φιος, Ρωμιο­σύνη, Τα Δεκα­ο­χτώ Λια­νο­τρά­γουδα της Πικρής Πατρί­δας, Οι Ποιητές του Κόσμου) μελο­ποι­η­μένα από τον συνθέτη.

Το καλο­καίρι του 2013 ο Δημή­τρης συμ­με­τέ­χει στην περιο­δεία του Θάνου Μικρού­τσι­κου «Πάντα Γελα­στοί και Γελα­σμέ­νοι» μαζί με το Μανώλη Μητσιά, το Γιάννη Κότσιρα και τη Ρίτα Αντω­νο­πού­λου.

ΜΑΛΑΜΑ ΣΕΒΑΣΤΟΥ, τρα­γούδι

Γεν­νη­μένη στη Λήμνο, από μικρή ηλικία έδειξε τη ροπή της στις τέχνες. Τεσ­σά­ρων ετών ξεκί­νησε τη μουσική της εκπαί­δευση και τα μαθή­ματα πιάνου. Παράλ­ληλα, ασχο­λή­θηκε με το χορό, την ενόρ­γανη γυμνα­στική και το θέατρο. Από την εφηβεία, αντι­λή­φθηκε τη δύναμη του γραπτού λόγου, κάτι που την ώθησε στη στι­χουρ­γία.

Φοίτησε στο Τμήμα Λαϊκής και Παρα­δο­σια­κής Μουσικής-Τμήμα Μου­σι­κών Σπουδών, του Πανε­πι­στη­μίου Ιωαν­νί­νων, με ειδί­κευση στην ποντιακή λύρα. Παράλ­ληλα, έκανε και τα πρώτα της επαγ­γελ­μα­τικά βήματα στο τρα­γούδι σε μου­σι­κές σκηνές και χώρους εκδη­λώ­σεων στην Άρτα και τη Λήμνο υπη­ρε­τώ­ντας το ροκ, έντεχνο και λαϊκό τρα­γούδι. Το 2013 εγκα­τα­στά­θηκε στην Αθήνα και δημιούρ­γησε με αγα­πη­μέ­νους φίλους-μουσικούς το σχήμα “Μου­σι­κώς Χύμα”, με το οποίο συνε­χί­ζει να πραγ­μα­το­ποιεί ζωντα­νές εμφα­νί­σεις και ηχο­γρα­φή­σεις. Έχει συνερ­γα­στεί με εξέ­χο­ντες μου­σι­κούς και καλ­λι­τέ­χνες, σε ποι­κί­λους χώρους. Έχει στην προ­σω­πική της δισκο­γρα­φία 4 τρα­γού­δια, στα οποία υπο­γρά­φει τους στίχους η ίδια.

Πρω­ταρ­χικό της στόχο απο­τε­λεί η δημιουρ­γία πρω­τό­τυ­που μου­σι­κού υλικού, εμπνευ­σμένο από τον πλούτο της ελλη­νι­κής μου­σι­κής του παρελ­θό­ντος, προ­σαρ­μο­σμένο, όμως, στον ήχο του σήμερα.

ΝΊΚΟΣ ΧΑΛΙΆΣΑΣ, αρχι­μου­σι­κός

Γεν­νή­θηκε στην Αθήνα το 1968. Μελέ­τησε βιολί με τον Τάτση Απο­στο­λίδη στο Ωδείο Αθηνών απ’ όπου πήρε το δίπλωμα βιολιού το 1989 με Άριστα και Βραβείο παμ­ψη­φεί. Συνέ­χισε τις μετα­πτυ­χια­κές σπουδές του στην Royal Academy of Music με τον Howard Davis και μετά στο Royal College of Music του Λον­δί­νου στην τάξη του Grigori Zhislin. Μετα­πτυ­χια­κές σπουδές διεύ­θυν­σης ορχή­στρας έκανε στο Trinity College of Music με τον Peter Stark απ’ όπου απο­φοί­τησε το 1999. Έχει παρα­κο­λου­θή­σει σεμι­νά­ρια διεύ­θυν­σης ορχή­στρας με τον διάσημο παι­δα­γωγό διευ­θυ­ντή ορχή­στρας Jorma Panula. Από το 2001 είναι μόνιμο μέλος της ΚΟΑ, ως κορυ­φαίος βιο­λι­στής. Έχει διευ­θύ­νει τις Κρα­τι­κές Ορχή­στρες Αθηνών και Θεσ­σα­λο­νί­κης, την Συμ­φω­νική Ορχή­στρα της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, την Thüringen Sinfoniker, την Κρατική Ορχή­στρα Κύπρου, την Astana Symphony Orchestra του Καζακ­στάν, τις Κρα­τι­κές Ορχή­στρες Κων­στα­ντι­νού­πο­λης, Σμύρνης, Προύσας και Αττά­λειας, την Δημο­τική Συμ­φω­νική Ορχή­στρα Εσκί­σε­χιρ, τις Ορχή­στρες Δωμα­τίου Αλι­καρ­νασ­σού και Καρ­σί­γιακα, την Musica Vitae του Vaxjo Σου­η­δίας, την Εσθο­νική Klaasparlimang Sinfonietta, την Συμ­φω­νική Ορχή­στρα της ΕΡΤ, τις Συμ­φω­νι­κές Ορχή­στρες των Δήμων Αθη­ναίων και Θεσ­σα­λο­νί­κης, την Ορχή­στρα Δωμα­τίου Κοπεγ­χά­γης και άλλα μικρό­τερα σύνολα.

Από το 2012 έως το 2016 ήταν καλ­λι­τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του Φεστι­βάλ “Συμ­φω­νία” Πειραιά. Από το 2016 είναι καλ­λι­τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του Φεστι­βάλ “ΜουσιΚώς” στα Δωδε­κά­νησα. Από το 2018 είναι καλ­λι­τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής και μαέ­στρος της Camerata Junior. Από το 2021 είναι καλ­λι­τε­χνι­κός διευ­θυ­ντής του Φεστι­βάλ Χάλκης «Δημή­τρης Κρε­μα­στι­νός».

 

 

ΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΧΗΣΤΡΑ ΑΘΗΝΩΝ

Η Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών είναι το αρχαιό­τερο ορχη­στρικό μουσικό σύνολο στην Ελλάδα. Δημιουρ­γή­θηκε στα τέλη του 19ου αιώνα ως Συμ­φω­νική Ορχή­στρα του Ωδείου Αθηνών και έκτοτε πέρασε από διάφορα στάδια, τόσο ως προς την ονο­μα­σία, όσο και ως προς τον τρόπο λει­τουρ­γίας της. Η πρώτη συναυ­λία της ως Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών δόθηκε στις 28 Φεβρουα­ρίου του 1943.

Από την ίδρυσή της έως σήμερα, η Κρατική Ορχή­στρα Αθηνών προ­σφέ­ρει στους Έλληνες την δυνα­τό­τητα επι­κοι­νω­νίας με τα αρι­στουρ­γή­ματα του παγκό­σμιου ρεπερ­το­ρίου, ενώ ταυ­τό­χρονα είναι ο κορυ­φαίος εκφρα­στής της εγχώ­ριας συν­θε­τι­κής παρα­γω­γής. Έχει σταθερή παρου­σία στα πολι­τι­στικά δρώμενα πραγ­μα­το­ποιώ­ντας πάνω από πενήντα συναυ­λίες ετησίως. Εκτός από την Αθήνα, εμφα­νί­ζε­ται τακτικά σε πολλές πόλεις της Ελλάδος, καθώς και σε σημα­ντι­κές αίθου­σες και φεστι­βάλ του εξω­τε­ρι­κού. Σημα­ντι­κό­τατο είναι το εκπαι­δευ­τικό και κοι­νω­νικό έργο που επι­τε­λεί εντός Αθηνών καθώς και σε πολλές πόλεις της ελλη­νι­κής περι­φέ­ρειας.

Εξέ­χο­ντες αρχι­μου­σι­κοί, ανάμεσά τους οι Ρίχαρντ Στράους, Βάιν­γκαρτ­νερ, Κνά­περτσ­μπους, Βάλτερ, Μητρό­που­λος, Γιόχουμ, Μαρ­κέ­βιτς, Μάαζελ, Κράους, Τεμιρ­κά­νοφ, Πλασόν, Ασκε­νάζυ, Φεντο­σέ­γιεφ και κορυ­φαίοι σολίστ, όπως ενδει­κτικά οι Ρού­μπιν­σταϊν, Κεμπφ, Κορτώ, Κράι­σλερ, Τιμπώ, Καζάλς, Ρέπιν, Κρέμερ, Ροστρο­πό­βιτς, Μπρέ­ντελ, Μπά­ρεν­μποϊμ, Άργκε­ριχ, Λεόν­σκα­για και Καβάκος έχουν συμπρά­ξει με την Ορχή­στρα κατά την πολύ­χρονη ιστορία της.

Διευ­θυ­ντές της Ορχή­στρας έχουν δια­τε­λέ­σει κατά το παρελ­θόν οι Φιλο­κτή­της Οικο­νο­μί­δης, Θεό­δω­ρος Βαβα­γιάν­νης, Ανδρέας Παρίδης, Μάνος Χατζι­δά­κις, Γιάννης Ιωαν­νί­δης, Αλέ­ξαν­δρος Συμε­ω­νί­δης, Άρης Γαρου­φα­λής, Βύρων Φιδε­τζής, Βασίλης Χρι­στό­που­λος και Στέ­φα­νος Τσιαλής. Από τον Οκτώ­βριο του 2020, Διευ­θυ­ντής της Κρα­τι­κής Ορχή­στρας Αθηνών είναι ο Λουκάς Καρυ­τι­νός.