Rodos Palace: Από το εργοστάσιο ποδηλάτων στην κορυφή της φιλοξενίας

Το Rodos Palace, με τον εμβλη­μα­τικό θόλο που κατα­σκευά­στηκε από υλικά της NASA, κλείνει 50 χρόνια ιστο­ρίας

Σούπα με αστακό, mousseline με χτένια και σος ναντουά (κλασική γαλλική σάλτσα με βάση μπε­σα­μέλ και ουρές καρα­βί­δας), πουγκί θαλασ­σι­νών, καντα­ΐφι με γαρίδες, μάραθο και σάλτσα γλυ­κά­νι­σου, escargots bourguignonne (σαλι­γκά­ρια με βούτυρο και σκόρδο), γαρίδες με σάλτσα ούζου, σφυρίδα με σάλτσα μακα­ντέ­μια, σατο­μπριάν με τρεις σάλτσες, κρεπ σουζέτ (κρέπες με καρα­με­λω­μένη ζάχαρη, βούτυρο και πορ­το­κάλι), που­τί­γκα μήλου με σάλτσα καρα­μέ­λας. Με τα σημε­ρινά δεδο­μένα, το μενού θεω­ρεί­ται βαρύ, λιπαρό, υπερ­βο­λικό. Ομως, το βράδυ του περα­σμέ­νου Σαβ­βά­του, στην αίθουσα Rotisserie του Rodos Palace, το δείπνο ήταν εμπνευ­σμένο από τα 50 χρόνια λει­τουρ­γίας του ξενο­δο­χείου. Είχε ανοίξει η ιστο­ρική αίθουσα όπου το 1977 λει­τούρ­γησε το πρώτο γκουρμέ εστια­τό­ριο της Ελλάδας και παρέ­μενε κλειστή από το 2006, είχε προ­σκλη­θεί στα γνώριμα λημέρια ο σεφ Κων­στα­ντί­νος Καμπού­ρης, σήμερα 85 ετών, που από τα τέλη της δεκα­ε­τίας του ’80 μαγεί­ρευε για τους υψηλούς προ­σκε­κλη­μέ­νους του ξενο­δο­χείου, όλα μας μετέ­φε­ραν σε μια άλλη, πιο γλυκιά και αθώα εποχή, τότε που δεν ανη­συ­χού­σαμε συνεχώς για τις θερ­μί­δες και δεν φωτο­γρα­φί­ζαμε τα πιάτα πριν τα δοκι­μά­σουμε.

Ηταν πολύ έξυπνη ιδέα των ιδιο­κτη­τών του Rodos Palace, Μαίρης και Αντώνη Καμπου­ράκη, παιδιών του αεί­μνη­στου ιδρυτή του ξενο­δο­χείου Βασίλη Καμπου­ράκη, να ξεκι­νή­σουν τους τρι­ή­με­ρους εορ­τα­σμούς για τα πεντη­κο­στά γενέ­θλια της εμβλη­μα­τι­κής μονάδας με ένα Memory Dinner. Η γεύση είναι συναί­σθημα, είναι και μνήμη. Και υπάρ­χουν τόσο πολλά να θυμηθεί κανείς.

«Η στιγμή που θα ξεχώ­ριζα μέσα στις τόσες χιλιά­δες διορ­γα­νώ­σεις είναι η πραγ­μα­το­ποί­ηση της Συνόδου της Δυτι­κο­ευ­ρω­παϊ­κής Ενωσης το 1998 στη Ρόδο», λέει στην «Κ» η Μαίρη Καμπου­ράκη. «Οι προ­κλή­σεις για εμάς κυριο­λε­κτικά ανά ώρα ήταν αμέ­τρη­τες. Οι υπουρ­γοί Εξω­τε­ρι­κών και Αμυνας της ΔΕΕ με πρόεδρο τον Χαβιέ Σολάνα, διέ­μει­ναν στο Rodos Palace με απο­τέ­λε­σμα την επι­τα­κτική ανάγκη μετα­τρο­πής απλών δωμα­τίων σε σουίτες, μια διερ­γα­σία που δεν τελεί­ωνε ποτέ γιατί συνεχώς υπήρχε αίτημα για μια νέα! Αυτό συνέ­βαινε και με τους χώρους διε­ξα­γω­γής των συνε­δριά­σεων, όπου ανά τακτά χρονικά δια­στή­ματα μέσα στο 24ωρο, έπρεπε να αντι­με­τω­πί­σουμε μια νέα ανάγκη δημιουρ­γίας χώρου έκτα­κτης συνε­δρί­α­σης. Επι­πλέον, είχαμε υπ’ ευθύνη μας πλην των εσω­τε­ρι­κών γευ­μά­των, και όλα τα εξω­τε­ρικά catering, όπως αυτό στο Παλάτι του Μεγάλου Μαγί­στρου».

Πάνω, ο αεί­μνη­στος ιδρυτής του Rodos Palace Βασίλης Καμπου­ρά­κης με τη Μάρ­γκα­ρετ Θάτσερ το 1998 και κάτω με τον Ρότζερ Μουρ.

Η Σύνοδος Κορυφής

Η αρχή των μεγάλων διορ­γα­νώ­σεων για το Rodos Palace είχε γίνει το 1988. Τον Δεκέμ­βριο, το νησί και το ξενο­δο­χείο επι­λέ­γο­νται για να φιλο­ξε­νή­σουν τη Σύνοδο Κορυφής της Ευρω­παϊ­κής Ενωσης, όπου είχαν συζη­τη­θεί θέματα διε­θνούς πολι­τι­κής που αφο­ρού­σαν την Κύπρο και τη Μέση Ανατολή αλλά και σχέδια οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης της Ε.Ε. Για να φιλο­ξε­νη­θούν οι διε­θνείς ηγέτες, είχε επεν­δυ­θεί μισό εκα­τομ­μύ­ριο δολάρια για να δημιουρ­γη­θούν έξι προ­ε­δρι­κές σουίτες. Στο νησί είχαν φτάσει μεταξύ άλλων η Μάρ­γκα­ρετ Θάτσερ, ο Φραν­σουά Μιτεράν, ο Χέλμουτ Κολ, ο Ανδρέας Παπαν­δρέου και ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής. Τα μέτρα ασφα­λείας ήταν πρω­το­φανή. Η Σύνοδος είχε ολο­κλη­ρω­θεί με ένα θεα­μα­τικό δείπνο στο Παλάτι των Ιπποτών.

Πώς όμως ξεκί­νη­σαν όλα; Μετά τον Πόλεμο, ο Βασίλης Καμπου­ρά­κης αφήνει τη Ρόδο για το Τζι­μπουτί. Πιάνει δουλειά σε ένα εργο­στά­σιο ποδη­λά­των και γρήγορα προ­ά­γε­ται σε διευ­θυ­ντή. Μάλιστα εφευ­ρί­σκει ένα σύστημα που αυξάνει την παρα­γω­γι­κό­τητα του εργο­στα­σίου στο Αντεν της Υεμένης. Μαθαί­νει γαλλικά αλλά και τις τοπικές δια­λέ­κτους, που τον φέρνουν πιο κοντά στους ντό­πιους, οι οποίοι αντα­πο­δί­δουν με καφέ την εμπι­στο­σύνη που τους δείχνει. Τότε, η μόκα της Υεμένης ήταν ό,τι πιο φίνο και περι­ζή­τητο στην παγκό­σμια αγορά του καφέ. Σύντομα γνω­ρί­ζει τους παρα­γω­γούς, μαθαί­νει να ξεχω­ρί­ζει τις πιο εκλε­κτές ποι­κι­λίες, ξανοί­γε­ται στις εξα­γω­γές. Στα­διακά επε­κτεί­νε­ται στις εισα­γω­γές αλκοόλ, πίσω πια στο Τζι­μπουτί, όπου ανοίγει έναν γαλλικό φούρνο αλλά δου­λεύει ταυ­τό­χρονα και στο Hotel d’ Europe, που ανήκει στον θείο του. Με τα χρήματα που κερ­δί­ζει από τις επι­χει­ρή­σεις του, αγο­ρά­ζει το ξενο­δο­χείο.

«Να ονει­ρεύ­ε­σαι»

Επι­στρέ­φο­ντας στη Ρόδο έχει όνειρο να χτίσει ένα πολυ­τε­λές ξενο­δο­χείο που να αντα­να­κλά την κουλ­τούρα της Μεσο­γείου. Το όνειρο γίνεται πραγ­μα­τι­κό­τητα το 1974. Μολο­νότι το έδαφος της Ιξιάς ήταν βαλ­τώ­δες και σαθρό, ο Καμπου­ρά­κης στό­χευσε πολύ ψηλά. Επι­στρα­τεύ­θη­καν δεκάδες πολι­τι­κοί μηχα­νι­κοί που επε­ξερ­γά­στη­καν νέες για τα ελλη­νικά δεδο­μένα τεχνι­κές, ώστε να ανε­γερ­θεί ο 20ώροφος πύργος και ο εμβλη­μα­τι­κός θόλος που κατα­σκευά­στηκε από υλικά αερο­ναυ­πη­γι­κής της ΝΑSΑ. Οπως έλεγε πάντα ο ίδιος, «κάθε δουλειά σε φέρνει πιο κοντά στο όνειρο. Αρκεί να ονει­ρεύ­ε­σαι».

Κεντρική φωτο­γρα­φία: Το 20ώροφο ξενο­δο­χείο τη δεκα­ε­τία του ’80.

Πηγή kathimerini.gr

Λίνα Γιάν­να­ρου