Κλιματική Αλλαγή: Ο Ιούνιος του 2024 ήταν ακόμη θερμότερος απ’ ό,τι αυτός του 2023

Εξαι­τίας των αερίων τα οποία προ­κα­λούν το φαι­νό­μενο του θερ­μο­κη­πίου και τα οποία εκπέ­μπο­νται από την ανθρω­πό­τητα, τα ρεκόρ παγκό­σμιων θερ­μο­κρα­σιών συνε­χί­ζουν να σπάνε πλέον για πάνω από έναν χρόνο: ο Ιούνιος του 2024 ήταν ο πιο θερμός που έχει μετρη­θεί ποτέ, κατέρ­ριψε το ρεκόρ του αντί­στοι­χου μήνα του 2023.

Με σειρά καυ­σώ­νων, από το Μεξικό ως την Κίνα περ­νώ­ντας από τη Σαου­δική Αραβία, ο Ιούνιος του 2024 ήταν ο δέκατος τρίτος συνε­χό­με­νος μήνας κατά τη διάρ­κεια του οποίου κατα­γρά­φτηκε ρεκόρ μέσων θερ­μο­κρα­σιών, σύμφωνα με τα δεδο­μένα που δημο­σιο­ποί­ησε σήμερα το ευρω­παϊκό παρα­τη­ρη­τή­ριο Κοπέρ­νι­κος.

Με τη σειρά ρεκόρ αυτή, τρο­φο­δο­τού­μενη από την άνευ προη­γου­μέ­νου υπερ­θέρ­μανση των ωκεανών, οι οποίοι απορ­ρο­φούν το 90% της υπερ­βο­λι­κής ζέστης λόγω της ανθρώ­πι­νης δρα­στη­ριό­τη­τας, «η μέση παγκό­σμια θερ­μο­κρα­σία κατά τους 12 τελευ­ταί­ους μήνες (Ιούλιος 2023 – Ιούνιος 2024) είναι η υψη­λό­τερη που έχει κατα­γρα­φτεί ποτέ», τόνισε η υπη­ρε­σία για την κλι­μα­τική αλλαγή (C3S) του παρα­τη­ρη­τη­ρίου Κοπέρ­νι­κος.

Την περίοδο αυτή, η μέση θερ­μο­κρα­σία ήταν κατά «1,64° Κελσίου υψη­λό­τερη από τον μέσο όρο της προ­βιο­μη­χα­νι­κής εποχής», από το 1850 ως το 1900, όταν ακόμη η απο­ψί­λωση των δασών, η καύση άνθρακα, αερίου και πετρε­λαίου δεν είχαν οδη­γή­σει στην υπερ­θέρ­μανση της Γης.

Ο Ιούνιος του 2024 είναι εξάλλου «ο 12ος συνε­χό­με­νος μήνας που ξεπε­ρά­στηκε κατά 1,5° Κελσίου ο μέσος όρος της προ­βιο­μη­χα­νι­κής εποχής», τόνισε ο Κάρλο Μπουο­ντέ­μπο, ο διευ­θυ­ντής της C3S.

Το όριο του 1,5° Κελσίου είναι ο πιο φιλό­δο­ξος στόχος της συμ­φω­νίας του Παρι­σιού για το κλίμα (2015), την οποία είχαν προ­συ­πο­γρά­ψει σχεδόν όλες οι χώρες. Αυτή η ανω­μα­λία θα πρέπει να κατα­γρά­φε­ται πάντως για αρκετές δεκα­ε­τίες προτού θεω­ρη­θεί πως το κλίμα έχει στα­θε­ρο­ποι­η­θεί στο επίπεδο αυτό.

Μολο­νότι η θερ­μο­κρα­σία έχει ήδη αυξηθεί κατά περίπου 1,2° Κελσίου σε σύγκριση με την περίοδο 1850-1900, η GIEC —η Δια­κυ­βερ­νη­τική Επι­τροπή για την Κλι­μα­τική Αλλαγή— προ­βλέ­πει πως οι πιθα­νό­τη­τες είναι 50-50 να ξεπε­ρα­στεί το όριο αυτό την περίοδο 2030-2035 με τον τρέ­χο­ντα ρυθμό εκπο­μπών, η κορύ­φωση των οποίων ανα­μέ­νε­ται να κατα­γρα­φτεί το 2025.

Τον Ιούνιο, ενώ το θερ­μό­με­τρο ήταν κοντά ή κάτω από το φυσιο­λο­γικό επίπεδο για την εποχή (της περιό­δου 1991-2020), στη Γαλλία και στη δυτική Ευρώπη οι περισ­σό­τε­ροι άνθρω­ποι αντι­με­τώ­πι­σαν υψη­λό­τε­ρες, σε ορι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις εξαι­ρε­τικά υψη­λό­τε­ρες, θερ­μο­κρα­σίες.

Εξάλλου στη Σαου­δική Αραβία πάνω από 1.300 άνθρω­ποι πέθαναν κατά το μεγάλο προ­σκύ­νημα στη Μέκκα, καθώς η θερ­μο­κρα­σία έφθανε ως ακόμη και τους 51,8° Κελσίου στο μεγάλο τζαμί της ιερής πόλης του ισλάμ.

Στην Ελλάδα, η Ακρό­πολη χρειά­στηκε να κλείσει στα μέσα Ιουνίου, καθώς η θερ­μο­κρα­σία ξεπερ­νούσε τους 44° Κελσίου. Στην Κίνα, ο βορράς, ανάμεσά τους και το Πεκίνο, υπέ­μεινε θερ­μο­κρα­σίες πάνω από 40° Κελσίου, την ώρα που ο νότος σαρω­νό­ταν από πλημ­μύ­ρες.

Η Κένυα, το Αφγα­νι­στάν και η Γαλλία επίσης χτυ­πή­θη­καν από κατα­στρο­φι­κές πλημ­μύ­ρες, άλλο φαι­νό­μενο που επι­τεί­νε­ται σε διεθνές επίπεδο εξαι­τίας της υπερ­θέρ­μαν­σης του πλανήτη, καθώς αυξά­νε­ται η μέγιστη υγρασία στην ατμό­σφαιρα και, κατά συνέ­πεια, η δυνη­τική ένταση των βρο­χο­πτώ­σεων.

Στις ΗΠΑ και στο Μεξικό, τα κύματα θανα­τη­φό­ρου καύσωνα στα τέλη Μαΐου και στις αρχές Ιουνίου έγιναν 35 φορές πιο πιθανά εξαι­τίας της κλι­μα­τι­κής αλλαγής, εκτί­μησε το επι­στη­μο­νικό δίκτυο ανα­φο­ράς World Weather Attribution (WWA).

Στο μέτωπο των πυρ­κα­γιών, ο Ιούνιος στην Αμα­ζο­νία, που υπο­μέ­νει ιστο­ρική ξηρασία, ολο­κλή­ρωσε το χει­ρό­τερο εξάμηνο τα τελευ­ταία 20 χρόνια ως προς των αριθμό των εστιών, ενώ κηρύ­χθηκε «κατά­σταση έκτα­κτης ανάγκης» στη Μάτου Γκρόσου ντου Σουλ της Βρα­ζι­λίας.

Άλλη συνέ­πεια των καυ­σώ­νων: οι πλη­θυ­σμοί των Βαλ­κα­νίων, του Πακι­στάν και της Αιγύ­πτου υπέ­στη­σαν εκτε­τα­μέ­νες δια­κο­πές της ηλε­κτρο­δό­τη­σης, συνώ­νυ­μες με το ότι έπαυαν να λει­τουρ­γούν άκρως απα­ραί­τη­τες συσκευές: συστή­ματα εξα­ε­ρι­σμού, ανε­μι­στή­ρες, κλι­μα­τι­στικά, ψυγεία…

Καθώς ανα­μέ­νε­ται να εκδη­λω­θεί ως το τέλος της χρονιάς το κυκλικό κλι­μα­τικό φαι­νό­μενα Λα Νίνια, συνώ­νυμο με χαμη­λό­τε­ρες θερ­μο­κρα­σίες παγκο­σμίως, «μπο­ρούμε να ανα­μέ­νουμε ότι η παγκό­σμια θερ­μο­κρα­σία θα μειωθεί τους επό­με­νους μήνες», είπε στο Γαλλικό Πρα­κτο­ρείο ο Ζιλιέν Νικολά, επι­στή­μο­νας του C3S.

Η παγκό­σμια θερ­μο­κρα­σία στα τέλη του 2024 θα εξαρ­τη­θεί κατά μεγάλο μέρος από την εξέλιξη του επι­πέ­δου θερ­μό­τη­τας στους ωκε­α­νούς, που καλύ­πτουν το 70% της επι­φά­νειας του πλανήτη και η θερ­μο­κρα­σία των επι­φα­νεια­κών νερών των οποίων είναι καθαρά πάνω από όλα τα χρονικά για πάνω από έναν χρόνο.

Η πολύ ασυ­νή­θι­στη ζέστη στην επι­φά­νεια του βόρειου Ατλα­ντι­κού ενί­σχυσε έτσι την ισχύ του Μπέριλ, κυκλώνα μεγάλης ισχύος, που προ­κά­λεσε κατα­στρο­φές στις Αντίλες από τον Ιούλιο. Άφησε πίσω του του­λά­χι­στον επτά νεκρούς στην Καραϊ­βική και στη Βενε­ζου­έλα και πλέον απειλεί την αμε­ρι­κα­νική πολι­τεία Τέξας.

«Αν οι θερμοκρασίες-ρεκόρ επι­μεί­νουν, παρά την εκδή­λωση του Λα Νίνια, το 2024 μπορεί να είναι πιο ζεστό από το 2023», την πιο θερμή χρονιά στα χρονικά ως σήμερα, «όμως είναι πολύ νωρίς για να το πούμε», κατά τον Ζιλιέν Νικολά.

πΗΓΉ ΑΠΕ-ΜΠΕ-AFP