Ο Δήμος Ρόδου έχασε την δίκη για την κυριότητα της κεντρικής πλατείας της Ψίνθου

Με την υπ’ αρίθμ. 120/2024 απόφαση του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησε ο Δήμος Ρόδου, ως καθο­λι­κός διά­δο­χος του πρώην Δήμου Καλ­λι­θέας, για την κυριό­τητα της κεντρι­κής πλα­τείας της Ψίνθου με αντί­δικο τον Ιερό Ναό της Ορθό­δο­ξης Εκκλη­σίας «Γέννηση της Θεο­τό­κου».

Ο ιερός ναός ζήτησε συγκε­κρι­μένα την ακύρωση της υπ’ αριθμ. 145/2008 από­φα­σης του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου με την οποία ανα­γνω­ρί­στηκε η κυριό­τητα του πρώην Δήμου Καλ­λι­θέας στην πλατεία.

Ο πρώην Δήμος Καλ­λι­θέας, με την αγωγή του εξέθεσε ότι η πλατεία, έκτασης 3.468 τ.μ., κείμενη στην κτη­μα­τική περι­φέ­ρεια του δ.δ. Ψίνθου, ανήκει στην κυριό­τητά του, ως κοι­νό­χρη­στο πράγμα με την έννοια του 967 ΑΚ σε συν­δυα­σμό και με το Π. Δ. 1910/1978, (ΦΕΚ 594 Δ’ /1978), με το οποίο εγκρί­θηκε το ρυμο­το­μικό σχέδιο της τότε κοι­νό­τη­τας Ψίνθου (ήδη ΔΔ του ενά­γο­ντος Δήμου Καλ­λι­θέας), που χαρα­κτη­ρί­ζει την οικεία μερίδα ως κοι­νό­χρη­στη πλατεία.

Υπο­στή­ριξε ακόμη ότι ο ενα­γό­με­νος Ορθό­δο­ξος Ι.Ν. «Γέννηση της Θεο­τό­κου» της Ψίνθου Ρόδου, ουδέ­ποτε ενα­ντιώ­θηκε στην κοινή χρήση του επι­δί­κου, η οποία ανά­γε­ται σε χρόνο πριν το έτος 1800, το δε εν λόγω ακίνητο είναι κατα­χω­ρη­μένο στα οικεία κτη­μα­το­λο­γικά βιβλία στο όνομα του ενα­γό­με­νου, πλην όμως ως πλατεία.

Με βάση τα πραγ­μα­τικά αυτά περι­στα­τικά και επι­κα­λού­με­νος έννομο συμ­φέ­ρον, ζήτησε να ανα­γνω­ρι­στεί η κυριό­τητά του επί του επι­δί­κου ακι­νή­του.

Το πρω­τό­δικο δικα­στή­ριο έκρινε ότι το επίδικο ακίνητο, βρί­σκε­ται σε κοινή χρήση του­λά­χι­στον κατά τα τελευ­ταία εκατό προ της ασκή­σεως της αγωγής έτη, χωρίς ποτέ ο ενα­γό­με­νος ιερός ναός να ενα­ντιω­θεί, απο­τε­λεί δε την κεντρική πλατεία του Δημο­τι­κού Δια­με­ρί­σμα­τος Ψίνθου, στην οποία απο­λή­γουν οι κεντρι­κές οδοί.

Εξάλλου, με το με αριθμό 1910/13-10-1978 Προ­ε­δρικό Διά­ταγμα (ΦΕΚ 594Δ/1978) εγκρί­θηκε το ρυμο­το­μικό σχέδιο της τότε κοι­νό­τη­τας Ψίνθου (ήδη Δ.Δ. Ψίνθου του Δήμου Καλ­λι­θέας), με το οποίο το επίδικο ακίνητο χαρα­κτη­ρί­στηκε και ρητώς ως κοι­νό­χρη­στη πλατεία της τότε κοι­νό­τη­τας και ήδη του ενά­γο­ντος Δήμου Καλ­λι­θέας.

Με βάση τα παρα­πάνω, η εν λόγω πλατεία είναι ακίνητο κοι­νό­χρη­στο, η δε επ’ αυτής κυριό­τητα έχει μετα­τε­θεί πλέον στον οικείο Δήμο Καλ­λι­θέας, δηλαδή στον ενά­γο­ντα, που έχει έννομο συμ­φέ­ρον ν’ ανα­γνω­ρι­στεί το δικαί­ωμά του αυτό και να κατα­χω­ρη­θεί το ακίνητο, προς αποφυγή κάθε αμφι­σβη­τή­σεως, στο όνομά του.

Ο Ιερός Ναός με την έφεση που άσκησε το έτος 2008 προ­σέ­βαλε την απόφαση η οποία εκδό­θηκε ερήμην του κατά την τακτική δια­δι­κα­σία και έκανε δεκτή την από 8-2-2005 αγωγή του Δήμου Καλ­λι­θέας.

Υπο­στη­ρί­ζει ότι ύστερα από εσφαλ­μένη του νόμου ερμη­νεία, άλλως εφαρ­μογή και κακή εκτί­μηση των απο­δεί­ξεων, το πρω­το­βάθ­μιο δικα­στή­ριο έκανε δεκτή την αγωγή και ανα­γνώ­ρισε τον πρώην Δήμο Καλ­λι­θέας κύριο της επί­δι­κης πλα­τείας. Δια­τεί­νε­ται ειδι­κό­τερα ότι η επίδικη πλατεία είναι ιδιο­κτη­σίας του, σύμφωνα με τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές, και πράγ­ματι η εκά­στοτε εκκλη­σια­στική επι­τροπή της Ορθό­δο­ξης Εκκλη­σίας «Γεν­νή­σεως της Θεο­τό­κου» ασκούσε πράξεις εκμε­τάλ­λευ­σης και όλοι στην μικρή κοι­νω­νία του χωρίου την ανα­γνώ­ρι­ζαν ως κυρία της πλα­τείας.

Ισχυ­ρί­ζε­ται ότι για να απο­κτή­σει η επίδικη πλατεία τον χαρα­κτήρα του «κοι­νο­χρή­στου» πράγ­μα­τος και στην συνέ­χεια να επι­τύ­χει ο αντί­δι­κος Δήμος την ανα­γνώ­ριση της κυριό­τη­τάς του επ’ αυτής, θα έπρεπε να επι­κα­λε­σθεί και να απο­δεί­ξει την κατά τα άνω ιδιό­τητά της ως κοι­νό­χρη­στης με την επί­κληση και από­δειξη γεγο­νό­των που να συγκλί­νουν στην από αμνη­μο­νεύ­του χρόνου αρχαιό­τητα, με την οποία κυρού­ται ως νόμιμη η πραγ­μα­τική κατά­σταση, που υπάρχει πριν από τόσο χρόνο και όχι να επι­κα­λε­σθεί το ρυμο­το­μικό σχέδιο της πρώην κοι­νό­τη­τας Ψίνθου, το οποίο από μόνο του δεν είναι ικανό να προσ­δώ­σει στην επίδικη πλατεία την ιδιό­τητα του κοι­νο­χρή­στου.

Το δικα­στή­ριο απέρ­ριψε την αγωγή του Δήμου Ρόδου ως μη νόμιμη.