Η «ελληνική PISA» της παπαγαλίας

Είναι η τρίτη χρονιά που διε­νερ­γού­νται οι εξε­τά­σεις δια­γνω­στι­κού χαρα­κτήρα (απο­κα­λού­με­νες και «ελλη­νική PISA», κατά τα πρότυπα του ομώ­νυ­μου διε­θνούς δια­γω­νι­σμού που διορ­γα­νώ­νει ο ΟΟΣΑ) στη Νεο­ελ­λη­νική Γλώσσα και στα Μαθη­μα­τικά, οι οποίες στο­χεύ­ουν στην αξιό­πι­στη απο­τύ­πωση του επι­πέ­δου των γνώσεων και των δεξιο­τή­των των μαθητών της Στ΄ τάξης του δημο­τι­κού και της Γ΄ τάξης του γυμνα­σίου. Περισ­σό­τερα από 630 σχολεία σε όλη τη χώρα μετεί­χαν στη δια­δι­κα­σία. Πριν βια­στούμε να μιλή­σουμε για απο­τυ­χία των μαθητών της Ελλάδας στα τεστ αξιο­λό­γη­σης, θα πρέπει να γνω­ρί­ζουμε τι ακριβώς αξιο­λο­γούν αυτά τα τεστ. Η διεθνής PISA αξιο­λο­γεί τις γνώσεις και δεξιό­τη­τες που έχουν απο­κτή­σει οι  μαθητές, έτσι ώστε να μπορούν να αντι­με­τω­πί­σουν κατα­στά­σεις της καθη­με­ρι­νής ζωής. Ωστόσο, η φιλο­σο­φία και ο προ­σα­να­το­λι­σμός του ελλη­νι­κού εκπαι­δευ­τι­κού συστή­μα­τος εμπο­δί­ζουν τους μαθητές να αντα­πο­κρι­θούν με επι­τυ­χία στον δια­γω­νι­σμό. «Οι Ελληνες μαθητές δεν έχουν ασκηθεί σε ερω­τή­σεις, όπως αυτές της PISA. Στον δια­γω­νι­σμό οι ερω­τή­σεις δεν ζητούν την κατα­γραφή της θεωρίας ή την επίλυση μιας άσκησης βάσει των κανόνων. Αντί­θετα, η δια­τύ­πωση των ερω­τή­σεων απαιτεί από τον μαθητή να σκεφθεί κριτικά. Στο ελλη­νικό σχολείο τα περισ­σό­τερα θέματα τείνουν να εξε­τά­ζουν την απο­μνη­μό­νευση, με απο­τέ­λε­σμα να μη δια­κρί­νο­νται η δημιουρ­γική σκέψη και η κριτική ικα­νό­τητα των μαθητών», παρα­τη­ρεί ο κ. Απο­στο­λό­που­λος, που είναι και μέλος της Αρχής Δια­σφά­λι­σης της Ποιό­τη­τας στην Πρω­το­βάθ­μια και Δευ­τε­ρο­βάθ­μια Εκπαί­δευση. Δηλαδή, οι μαθητές μας μπορεί να γνω­ρί­ζουν καλά έναν μαθη­μα­τικό τύπο και κάποιοι από αυτούς να αρι­στεύ­ουν σε μαθη­μα­τι­κούς δια­γω­νι­σμούς, αλλά το πώς αυτός ο τύπος θα τους φανεί χρή­σι­μος όταν θα χρεια­στεί να λύσουν ένα καθη­με­ρινό πρό­βλημα, σε ένα αυθε­ντικό πλαίσιο δηλαδή, δεν το γνω­ρί­ζουν. «Στην Ελλάδα κυριαρ­χεί ο παρα­δο­σια­κός τρόπος διδα­σκα­λίας, που είναι δασκα­λο­κε­ντρι­κός και όχι μαθη­το­κε­ντρι­κός. Ενα σύγ­χρονο εκπαι­δευ­τικό σύστημα πρέπει να προ­ε­τοι­μά­ζει τους μαθητές, που αλλάζει πολύ γρήγορα λόγω της τεχνο­λο­γίας. Πλέον οι μηχανές κάνουν το τυπο­ποι­η­μένο μέρος της εργα­σίας και οι άνθρω­ποι βάζουν τη δημιουρ­γι­κό­τητα. Κάτι τέτοιο απαιτεί δια­φο­ρε­τικό τρόπο διδα­σκα­λίας και αξιο­λό­γη­σης» τονίζει ο κ. Απο­στο­λό­που­λος.