Μήνυμα της Κατερίνας Σαράντη για την Εργατική Πρωτομαγιά

Μήνυμα της Κατε­ρί­νας Σαράντη Υπο­ψή­φιας Ευρω­βου­λεύ­τριας με την Νέα Αρι­στερά Πρω­τα­θλή­τριας Παρα­τριά­θλου:

Ο αγώνας για αξιο­πρέ­πεια ποτέ δεν τελειώ­νει, είναι διαρ­κείς και όπως μας δεί­χνουν οι εξε­λί­ξεις οφείλει να ενταθεί αντί να εξα­σθε­νεί.

Το 1886 έγινε η αρχή στο Σικάγο, το 1893 ξεκί­νησε ο αγώνας των εργα­ζο­μέ­νων στην Ελλάδα ακο­λου­θούν τα τραγικά γεγο­νότα του 1944, διεκ­δι­κώ­ντας το οχτάωρο και πεν­θή­μερη εργασία.

Κι ενώ μετά κόπων και βασάνων κατα­κτάτε η εργασία 40 ωρών και η πεν­θή­μερη εργασία κύλησε νερό στο αυλάκι και πλέον ζούμε στο σενάριο των 48 ωρών εργα­σίας την εβδο­μάδα, εργασία 13ων ωρών την ημέρα κι εκ περι­τρο­πής μερική απα­σχό­ληση κι εργασία λίγων ωρών την ημέρα ανάλογα με τις ανάγκες κάθε επι­χεί­ρη­σης.

Μαγαζιά ανοιχτά τις Κυρια­κές.

Το παρά­δοξο είναι πως με την εξέλιξη της τεχνο­λο­γίας μοιάζει πως θα έπρεπε αυτή τη στιγμή να δια­πραγ­μα­τευό­μα­στε καλύ­τε­ρες συν­θή­κες από αυτές που διεκ­δι­κούσε η εργα­τική τάξη το 1886.

‘Όλα τα παρα­πάνω για κάποιους και κάποιες μοιά­ζουν να είναι εξου­θε­νω­τικά, έτσι δεν είναι; Σας έχω και χει­ρό­τερα. Υπάρχει μια μερίδα του πλη­θυ­σμού που οι συν­θή­κες τους απα­γο­ρεύ­ουν την είσοδο στην εργασία. Τα ανάπηρα άτομα μεταξύ 18 με 66 ετών, είτε δεν έχουν πρό­σβαση σε αυτήν, είτε οι συν­θή­κες είναι τόσο εξου­θε­νω­τι­κές που κατα­ντάει την εργασία πλήρως απα­γο­ρευ­τική. Η εργασία είναι δικαί­ωμα.

Νομίζω πως στη χώρα μας είναι άγνω­στος ο όρος “ reasonable accommodation” ακόμα και στις περι­πτώ­σεις πρό­σλη­ψης στο δημόσιο σε θέσεις που προ­ο­ρί­ζο­νται για ανάπηρα άτομα.

Τα στα­τι­στικά είναι εξορ­γι­στικά. Το 81,9 % του πλη­θυ­σμού των ανά­πη­ρων ατόμων είναι ανε­νεργά, δηλαδή εκτός τυπικής και άτυπης εκπαί­δευ­σης και εργα­σίας.

‘Όλα τα παρα­πάνω μαρ­τυ­ρούν πως σήμερα οι δρόμοι θα έπρεπε να ασφυ­κτιούν από εργα­ζο­μέ­νους και μη που διεκ­δι­κούν.

Σήμερα είναι απεργία, στις 7 Μαΐου είναι αργία.

Υπάρχει διαφορά