Μπορούν και θέλουν άραγε;

Έχοντας ξεπε­ρά­σει, όπως ανα­με­νό­ταν, τον κοι­νο­βου­λευ­τικό σκόπελο, το «στοί­χημα» για την κυβέρ­νηση είναι η απο­κα­τά­σταση της σχέσης της με τους πολίτες, να πιάσει το νήμα από εκεί, που χάθηκε πριν ένα χρόνο με όλα όσα έγιναν και δεν έγιναν για την τρα­γω­δία των Τεμπών. Αρκεί να «μαζέψει» από τα κανάλια όσους λένε ακόμη και σήμερα πως «η κοινή γνώμη αναζητά θεωρίες συνο­μω­σίας» . Εχει δίκιο ο πρω­θυ­πουρ­γός όταν λέει πως «στα Τέμπη συγκρού­στη­καν ανθρώ­πινα λάθη και χρόνιες παθο­γέ­νειες»  Είναι κρατικό έγκλημα, δια­χρο­νι­κής κρα­τι­κής αδια­φο­ρίας. Ενα δια­χρο­νικό σύμπλεγμα ανι­κα­νό­τη­τας, δια­φθο­ράς, αυθαι­ρε­σίας, σχέσεων, κομ­μα­το­κρα­τίας, Για να φτά­σουμε στο δυστύ­χημα συνερ­γά­στη­καν πολλοί. Ο μοι­ραίος σταθ­μάρ­χης και αυτός που τον διόρισε. Κι από αυτόν που διόρισε τον σταθ­μάρχη σε αυτόν που διόρισε αυτόν που διόρισε τον σταθ­μάρχη. Κι ανε­βαί­νο­ντας τα σκα­λο­πά­τια της ιεραρ­χίας φτάνεις έως την πολι­τική ηγεσία του υπουρ­γείου. Και από εκεί στις καθυ­στε­ρή­σεις για τον εκσυγ­χρο­νι­σμό του δικτύου και τα μέτρα προ­στα­σίας. Εάν ο χρόνος από τα Τέμπη απέ­δειξε κάτι, είναι ότι απέ­χουμε πολύ ακόμη από τη χώρα που θέλουμε. Αυτή την Ελλάδα- που δεν απο­τυ­πώ­νε­ται μόνο στο τραγικό δυστύχημα- πρέπει να πολε­μή­σει όχι μόνον η κυβέρ­νηση, αλλά και η αντι­πο­λί­τευση. Μια σοβαρή αντι­πο­λί­τευση που δεν θα περιο­ρί­ζε­ται στο να φθείρει την κυβέρ­νηση σήμερα, αλλά θα δημιουρ­γή­σει προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια εναλ­λα­κτική δια­χεί­ριση αύριο.  Θα απαι­τούσε από την κυβέρ­νηση να μεταρ­ρυθ­μί­σει το σύστημα που οδήγησε στην τρα­γω­δία. Και θα είχε σοβαρές προ­τά­σεις γι΄ αυτή την μεταρ­ρύθ­μιση. Και η κυβέρ­νηση θα πρέπει να την ακούσει και να ενσω­μα­τώ­σει σοβαρές προ­τά­σεις. Μπορούν και θέλουν άραγε;