Μπορούν και θέλουν άραγε;

Έχο­ντας ξε­πε­ρά­σει, όπως ανα­με­νό­ταν, τον κοι­νο­βου­λευ­τι­κό σκό­πε­λο, το «στοί­χη­μα» για την κυ­βέρ­νη­ση είναι η απο­κα­τά­στα­ση της σχέ­σης της με τους πο­λί­τες, να πιά­σει το νήμα από εκεί, που χά­θη­κε πριν ένα χρόνο με όλα όσα έγι­ναν και δεν έγι­ναν για την τρα­γω­δία των Τε­μπών. Αρκεί να «μα­ζέ­ψει» από τα κα­νά­λια όσους λένε ακόμη και σή­με­ρα πως «η κοινή γνώμη ανα­ζη­τά θε­ω­ρί­ες συ­νο­μω­σί­ας» . Εχει δίκιο ο πρω­θυ­πουρ­γός όταν λέει πως «στα Τέμπη συ­γκρού­στη­καν αν­θρώ­πι­να λάθη και χρό­νιες πα­θο­γέ­νειες»  Είναι κρα­τι­κό έγκλη­μα, δια­χρο­νι­κής κρα­τι­κής αδια­φο­ρί­ας. Ενα δια­χρο­νι­κό σύ­μπλεγ­μα ανι­κα­νό­τη­τας, δια­φθο­ράς, αυ­θαι­ρε­σί­ας, σχέ­σε­ων, κομ­μα­το­κρα­τί­ας, Για να φτά­σου­με στο δυ­στύ­χη­μα συ­νερ­γά­στη­καν πολ­λοί. Ο μοι­ραί­ος σταθ­μάρ­χης και αυτός που τον διό­ρι­σε. Κι από αυτόν που διό­ρι­σε τον σταθ­μάρ­χη σε αυτόν που διό­ρι­σε αυτόν που διό­ρι­σε τον σταθ­μάρ­χη. Κι ανε­βαί­νο­ντας τα σκα­λο­πά­τια της ιε­ραρ­χί­ας φτά­νεις έως την πο­λι­τι­κή ηγε­σία του υπουρ­γεί­ου. Και από εκεί στις κα­θυ­στε­ρή­σεις για τον εκ­συγ­χρο­νι­σμό του δι­κτύ­ου και τα μέτρα προ­στα­σί­ας. Εάν ο χρό­νος από τα Τέμπη απέ­δει­ξε κάτι, είναι ότι απέ­χου­με πολύ ακόμη από τη χώρα που θέ­λου­με. Αυτή την Ελ­λά­δα- που δεν απο­τυ­πώ­νε­ται μόνο στο τρα­γι­κό δυ­στύ­χη­μα- πρέ­πει να πο­λε­μή­σει όχι μόνον η κυ­βέρ­νη­ση, αλλά και η αντι­πο­λί­τευ­ση. Μια σο­βα­ρή αντι­πο­λί­τευ­ση που δεν θα πε­ριο­ρί­ζε­ται στο να φθεί­ρει την κυ­βέρ­νη­ση σή­με­ρα, αλλά θα δη­μιουρ­γή­σει προ­ϋ­πο­θέ­σεις για μια εναλ­λα­κτι­κή δια­χεί­ρι­ση αύριο.  Θα απαι­τού­σε από την κυ­βέρ­νη­ση να με­ταρ­ρυθ­μί­σει το σύ­στη­μα που οδή­γη­σε στην τρα­γω­δία. Και θα είχε σο­βα­ρές προ­τά­σεις γι΄ αυτή την με­ταρ­ρύθ­μι­ση. Και η κυ­βέρ­νη­ση θα πρέ­πει να την ακού­σει και να εν­σω­μα­τώ­σει σο­βα­ρές προ­τά­σεις. Μπο­ρούν και θέ­λουν άραγε;