Ο ιταλικός Κτηματολογικός Κανονισμός Δωδεκανήσου και η σχέση του με την αποκαλούμενη δημόσια περιουσία του τόπου μας και την τύχη της

του Θεό­δω­ρου Μ. Παπα­γε­ωρ­γίου,

τέως Νομικού Συμ­βού­λου του Δήμου Ρόδου – Άρχοντα Δικαιο­φύ­λακα της Μ.τ.Χ.Ε

Στην είσοδο του ΄Αουσβιτς υπάρχει η εξής επι­γραφή: «Λαοί που δεν θυμού­νται (και προ­σθέ­τουμε ή παρα­χα­ράσ­σουν) την Ιστορία τους είναι υπο­χρε­ω­μέ­νοι να την ξανα­ζή­σουν». Με αφορμή τον θόρυβο που αδι­καιο­λό­γητα, κατά τη γνώμη μου, δημιουρ­γή­θηκε σχετικά με ρύθμιση για τον Αιγιαλό που εξο­μοιώ­νει τη Δωδε­κά­νησο με τα ισχύ­ο­ντα σε όλη τη λοιπή χώρα, χωρίς να γίνεται κατα­νοητό ότι σύμφωνα με την ισχύ­ουσα εθνική νομο­θε­σία που πρό­κει­ται να εφαρ­μο­στεί, το εύρος του κοι­νό­χρη­στου αιγια­λού συνε­χί­ζει να ξεκινά από την ακτο­γραμμή και να κατα­λή­γει στις «μεγα­λύ­τε­ρες συνή­θεις ανα­βά­σεις των κυμάτων» (αρ. 1 Ν. 2971/2001), όπως ακριβώς η φυσική δια­μόρ­φωση έχει (άμμος-βότσαλα, βράχοι κ.λ.π. ως και το «φυσικό όριο της βλά­στη­σης» αρ. 9 Ν. 2971/2001), ώστε δεν είναι δυνατόν να θεω­ρεί­ται πανά­κεια ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κανο­νι­σμός Δωδε­κα­νή­σου που κατά πρό­βλεψη των κατα­κτη­τών, πέρα του παρα­πάνω φυσικού Αιγια­λού ήθελε πλα­σμα­τικά και μια επι­πλέον επέ­κταση 12 μ., θα πρέπει περαι­τέρω να υπεν­θυ­μίσω ότι:

Με συμ­με­τοχή στις νομο­πα­ρα­σκευα­στι­κές δια­δι­κα­σίες των Δικη­γο­ρι­κών Συλ­λό­γων Ρόδου και Κω και χωρίς τη παρα­μι­κρή αντί­δραση, όλες οι ουσια­στι­κές δια­τά­ξεις του Κτημ. Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου, δηλαδή και αυτές περί αιγια­λού, έχουν ήδη μαζί του από 2ετίας καταρ­γη­θεί και συγκε­κρι­μένα από 23-5-2025 παύουν να ισχύουν (άρθρα 47 παρ.1 και 10 παρ 1. Ν. 4934/2022, ΦΕΚ Α 100/23-05-2022). Καθώς επίσης σχετικά με όψιμα εγκώμια για τον καταρ­γού­μενο Κτη­μα­το­λο­γικό Κανο­νι­σμό, να υπεν­θυ­μίσω ότι ισχύουν τα παρα­κάτω αντι­κει­με­νικά στοι­χεία που κατα­δει­κνύ­ουν ότι ανε­ξάρ­τητα από την κτη­μα­το­γρα­φική για την εποχή του τελειό­τητα (πλέον όμως εξαι­ρε­τικά παρω­χη­μένη και αυτή), επί της σκο­πι­μό­τη­τας θέσπι­σής του, οι Ιταλοί κατα­κτη­τές απέ­βλε­ψαν σε ένα (1) πράγμα, που δυστυ­χώς αν και το πιο κρίσιμο, υπο­τι­μή­θηκε και κανένας στο απώτερο παρελ­θόν δεν θέλησε να το ανα­δεί­ξει, είτε σε πολιτικό-διοικητικό επίπεδο είτε σε δικα­στικό:

-Να βρεθούν πλα­σμα­τικά οι κατα­κτη­τές ιδιο­κτή­τες τερά­στιων εκτά­σεων στη Ρόδο και στη Κω, σε μέγεθος που μέχρι σήμερα δεν υπάρχει σε καμιά άλλη περιοχή της χώρας, καθώς μόνο στη Ρόδο, το 1/3 του­λά­χι­στον της έκτασης του νησιού το κατέ­γρα­ψαν πάνω τους, φτά­νο­ντας σήμερα, ούτε λίγο ούτε πολύ, να συνιστά σε έκταση τα 2/3 της ανά την επι­κρά­τεια δημό­σιας ακί­νη­της περιου­σίας. Όπως επίσης

απο­τε­λεί δυστυ­χώς αντι­κει­με­νικό γεγονός ότι το Ελλη­νικό Δημόσιο λυσ­σα­λέα αντι­μά­χε­ται τους κατοί­κους των εκτός Ρόδου και Κω, μικρό­τε­ρων νησιών της Δωδε­κα­νή­σου, κρα­τώ­ντας τους ομήρους σε αμέ­τρη­τες δίκες και εξα­ντλώ­ντας τους μέχρι το ΄Αρειο Πάγο, προ­βάλ­λο­ντας ότι τα πατρο­γο­νικά ακίνητα δεν δικαιού­νται να τα κατα­γρά­ψουν στο όνομα τους στο Εθνικό Κτη­μα­το­λό­γιο, διότι όπως υπο­στη­ρί­ζει βάσει Κτη­μα­τολ. Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου όλα είναι «δημό­σιες γαίες αρζί μιρί», ακόμη χαρα­κτη­ρι­στικά και τα μοναστήρια-ναύδρια της Σύμης!!

Για το σκοπό λοιπόν αυτό, εξερ­χό­με­νος μετά σχεδόν 40 χρόνια από τις νομικές υπη­ρε­σίες μου στον Δήμο Ρόδου, και καθώς ήμουν αυτός που επέλεξα να ανα­δείξω και να ασχο­ληθώ επι­στα­μέ­νως με το θέμα με την ιδιό­τητα του Νομικού Συμ­βού­λου, θεωρώ υπο­χρέ­ωση μου να δημο­σιο­ποι­ήσω συνο­πτικά τα παρα­κάτω κρίσιμα πιστεύω ιστο­ρικά στοιχεία-πληροφορίες, από κατά καιρούς μελέτες, ειση­γή­σεις, δημο­σιεύ­σεις μου στο τύπο και στη «Δωδεκ. Νομο­λο­γία», σχετικά με την απο­κα­λού­μενη δημόσια περιου­σία του τόπου μας και τη πρω­το­γενή σχέση της με τον Κτη­μα­το­λο­γικό Κανο­νι­σμό Δωδε­κα­νή­σου.

Α. Οθω­μα­νική περί­ο­δος

Σύμφωνα με τον οθω­μα­νικό αστικό κώδικα, τα μη αστικά-αγροτικά ακίνητα (γαίες) στις περιο­χές που υπο­τά­χθη­καν με τα όπλα (δορυά­λω­τες), ανήκαν απο­κλει­στικά στο Οθω­μα­νικό Κράτος, το οποίο κατ’ εξαί­ρεση είχε ανα­γνω­ρί­σει μόνο σε μου­σουλ­μά­νους υπη­κό­ους δικαιώ­ματα πλήρους κυριό­τη­τας. Έτσι στα νησιά της Ρόδου και Κω, που ήταν τα μόνα από τα νησιά των Νοτίων Σπο­ρά­δων (Δωδε­κα­νή­σου) που υπο­τά­χθη­καν «δορυά­λωτα», το οθω­μα­νικό κράτος απέ­σπασε από τους Ορθό­δο­ξους Ρωμιούς όλη την ακίνητη αγρο­τική περιου­σία και την ονόμασε «δημό­σιες γαίες». Στη συνέ­χεια, τον 19ο αιώνα, δημιουρ­γή­θηκε μια υπο­κα­τη­γο­ρία δημό­σιων γαιών, με το όνομα «εραζί-εμιριέ», στα οποία παρα­χω­ρούσε μόνο δικαί­ωμα εξουσίασης-καλλιέργειας («τεσ­σα­ρούφ») και στους μη μου­σουλ­μά­νους σκλα­βω­μέ­νους υπη­κό­ους του.

Β. Ιταλική Περί­ο­δος

Κατά την πρώτη περίοδο της ιτα­λι­κής στρα­τιω­τι­κής κατοχής της Δωδε­κα­νή­σου (1912-1924) δια­τη­ρή­θηκε το οθω­μα­νικό καθε­στώς, καθώς τα νησιά συνέ­χι­σαν να θεω­ρού­νται εδάφη οθω­μα­νικά με κατα­κρά­τηση αυτών από την Ιταλία «ως ενέ­χυ­ρον» ή «νόμισμα επ’ ανταλ­λαγή». Κατά τη δεύτερη, όμως, περίοδο της πλήρους ιτα­λι­κής κυριαρ­χίας (1924-1943) καθι­δρύ­θηκε και λει­τούρ­γησε μέσω του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου και του αρ. 132/1929 Δια­τάγ­μα­τος, ο θεσμός των Κτη­μα­το­λο­γίων στη Ρόδο, στην Κω, αλλά και στο Λακκί της Λέρου, το οποίο οι Ιταλοί μετο­νό­μα­σαν σε «PORTOLAGO», ιδρύ­ο­ντας εκεί ιταλική στρα­τιω­τική πόλη.

Αν και όμως ο Κτη­μα­το­λο­γι­κός Κανο­νι­σμός Δωδε­κα­νή­σου καθι­δρύ­θηκε με κτη­μα­το­γρα­φικά τεχνικά πρότυπα από το γερ­μα­νικό (κτη­μα­το­λο­γικό) δίκαιο, και πάλι επί της διά­κρι­σης των ιδιο­κτη­σιών δια­τη­ρή­θηκε το οθω­μα­νικό δίκαιο ώστε τα κρατικά κεκτη­μένα όχι μόνο να παρα­μεί­νουν αλλά και να επε­κτα­θούν απο­τρέ­πο­ντας την κατα­γραφή στους γηγε­νείς, με δαι­δα­λώ­δεις για την εποχή γρα­φειο­κρα­τι­κές και βαριά δαπα­νη­ρές δια­δι­κα­σίες. Ενδει­κτικά σύμφωνα με τις δια­τά­ξεις 17 επομ. του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου: α)Τα «δημόσια» κτήματα απο­τυ­πώ­θη­καν «αυτε­πάγ­γελτα» υπέρ του Δημο­σίου από την πρώτη κτη­μα­τική απο­γραφή.β) Δεν ανε­στάλη, ούτε παρα­τά­θηκε η κτη­μα­το­λο­γική απο­τύ­πωση όταν «απου­σιά­ζαν» οι κύριοι των ακι­νή­των.γ) Ορί­σθηκε απο­κλει­στική προ­θε­σμία 30 ημερών για να υπο­βάλ­λουν οι κάτοι­κοι αιτή­σεις. δ) Ορί­σθηκε ότι επί μη υπο­βο­λής αιτή­σεων, τεκ­μαί­ρε­ται η κυριό­τητα υπέρ του ιτα­λι­κού Δημο­σίου καταρ­χάς προ­σω­ρινά και μετά το πέρας τριε­τίας ορι­στικά. ε) Για τις δημό­σιες γαίες, ακόμη και της υπο­κα­τη­γο­ρίας «αρζί-μιρί» ορί­σθηκε ότι επί προ­βαλ­λο­μέ­νων δικαιω­μά­των προ του 1912 και νομή να υπήρχε από το 1912 και μετά, αυτή θεω­ρεί­ται επι­λή­ψιμη. στ) Μετά την πάροδο 6 μηνών από την σύνταξη των (προ­σω­ρι­νών) κατα­λό­γων των κατα­γρα­φών, γίνο­νταν ορι­στι­κοί υπέρ του Δημο­σίου για τα κτήματα «που κανένας δεν ζητούσε εξα­κρί­βωση». ζ) Μετά παρέ­λευση 3 ετών από τότε που οι κατά­λο­γοι έγιναν ορι­στι­κοί τ’ ακίνητα που «δεν διεκ­δι­κή­θη­καν» περιέρ­χο­νταν στην κυριό­τητα του Κράτους αυτε­πάγ­γελτα και οι «τρίτοι» θεω­ρεί­ται ότι χάνουν τα δικαιώ­ματά τους.η)Απα­γο­ρεύ­θηκε η προβολή δικαιω­μά­των χρη­σι­κτη­σίας σε όλα τα παρα­πάνω κατα­γραμ­μένα «δημόσια» περιου­σιακά κτήματα. θ)Μετά την τήρηση της τριε­τούς προ­θε­σμίας, η βασική και ορι­στική κατα­χώ­ρηση απο­τε­λεί πλήρη από­δειξη και αμάχητο νόμιμο τεκ­μή­ριο που δεν επι­δέ­χε­ται καμία αμφι­σβή­τηση και μεταρ­ρύθ­μιση. Περαι­τέρω πρέπει ιδιαι­τέ­ρως να επι­ση­μαν­θεί, ότι ακόμη και αν υπήρχαν παλαιοί τίτλοι «αρζί μιρί», οι εκτά­σεις κατα­γρά­φο­νταν ως δημό­σιες αν κρι­νό­ταν ότι υπήρχαν σ’ αυτές δασικές βλα­στή­σεις…

Προη­γου­μέ­νως, οι Ιταλοί με το αρ. 19/1924 δασικό διά­ταγμα (decreto fore-stale), επέ­βα­λαν από τη μια πλευρά να ισχύει υπο­χρε­ω­τικά το σύστημα της τριε­τούς αγρα­νά­παυ­σης και από την άλλη αν φύτρω­ναν θάμνοι και πεύκα το ακίνητο χαρα­κτη­ρι­ζό­ταν δασικό. Έτσι στη Ρόδο «ανα­δα­σώ­θη­καν» 100.000 στρέμ­ματα καλ­λιερ­γή­σι­μης γης, που αντι­κει­με­νικά βέβαια σήμερα, δεν συζη­τεί­ται πλέον ότι συνι­στούν πολύ­τιμο περι­βαλ­λο­ντικό πλούτο του οικο­συ­στή­μα­τος, που οφεί­λουν Κράτος και πολίτες να προ­στα­τεύ­ουν ως χρέος στις επερ­χό­με­νες γενέες.

Παράλ­ληλα, εφαρ­μό­στηκε και η πολι­τική των «απαλ­λο­τριώ­σεων» με την οποία αντί «πινα­κίου φακής» μεγάλες εκτά­σεις περι­ήλ­θαν είτε στην «Ιταλική

Κυβέρ­νηση των Νήσων Αιγαίου», είτε σε ιταλικά νομικά και φυσικά πρόσωπα, στ’ όνομα «της δημιουρ­γίας έργων υπο­δο­μών και ανα­πτυ­ξια­κών δρα­στη­ριο­τή­των», της γνωστής «πολι­τι­κής της λίθου». Έτσι πέτυχαν να γίνει και η εγκα­τά­σταση ιταλών εποίκων σε ιδρυ­θέ­ντες οικι­σμούς όπως ήταν στη Ρόδο του Σαν Μάρκο, Πεβε­ρά­νιο, Κομπο­τσιάρο, Σαν Μπε­νε­ντέτο. Απαλ­λο­τριώ­σεις μάλιστα που οδή­γη­σαν στη μεγάλη δημο­γρα­φική μείωση του πλη­θυ­σμού λόγω μετα­νά­στευ­σης. Χαρα­κτη­ρι­στικά, έκθεση του Ελλη­νι­κού Προ­ξε­νείου στη Ρόδο στα μέσα της 10ετίας του 1930, ανα­φέ­ρει ότι 100.000 Δωδε­κα­νή­σιοι είχαν εγκα­τα­λεί­ψει τις εστίες τους και ότι μόνο το πρώτο 8μηνο του1930 είχαν φύγει για την Ελλάδα 2.455 Δωδε­κα­νή­σιοι.

Επίσης το Ελλη­νικό Προ­ξε­νείο με εκθέ­σεις του μετέ­φερε στο κέντρο τους «πίνακες γεωρ­γι­κής ανα­πτύ­ξεως της Δωδε­κα­νή­σου», απο­δει­κνύ­ο­ντας «το μέγεθος της κατα­στρο­φής και της λεη­λα­σίας». Χαρα­κτη­ρι­στικά το 1946 ο Δικη­γό­ρος Ιωάννης Τσα­βα­ρής, ως συνή­γο­ρος του Ελλη­νι­κού Δημο­σίου απέ­να­ντι σε ιτα­λι­κούς αντί­θε­τους ισχυ­ρι­σμούς, σύμφωνα με τα αρχεία του Ελλη­νι­κού κράτους πρόβαλε τα εξής: «Οι χωρικοί της Ρόδου διέ­θε­τον, όμως, και γαίας προς καλ­λιέρ­γειαν και βοσκήν και ποίμνια αιγο­προ­βά­των, ίνα δε καμ­φθώσι καθ’ ο σκλη­ρο­τρά­χη­λοι θα έδει όπως περιέλ­θω­σιν εις από­γνω­σιν οικο­νο­μι­κήν, ίνα μετα­βλη­θώσι εις λείαν των κρα­τού­ντων. Τούτο επέ­τυ­χαν ο Λάγκο διά δύο αθώων κατ’ επί­φα­σιν Δια­ταγ­μά­των, του περί Δασών και συστά­σεως του Κτη­μα­το­λο­γίου, άτινα και συνε­τέ­λε­σαν ή μάλλον κατέ­στη­σαν οι μονα­δι­κοί συντε­λε­σταί της κατα­στρο­φής των δύο νήσων και κυρίως της Ρόδου…».

Τα ίδια άλλωστε συνο­μο­λο­γού­νται ευθέως το 1929 και από τον Ιταλό Δικαστή Savarese στην Ειση­γη­τική Έκθεση επί του Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου, με την οποία απευ­θυ­νό­με­νος στον επί των «Isole Ιtaliane dell’ Egeo» Ιταλό Κυβερ­νήτη Mario Lago, δηλώνει μεταξύ άλλων: «…η ενε­στώσα νομική φύσις των ακι­νή­των των νήσων του Αιγαίου καθο­ρί­ζε­ται δι’ ακρι­βούς ανα­φο­ράς προς την προ­γε­νε­στέ­ραν Οθω­μα­νι­κήν Κτη­μα­το­λο­γι­κήν νομο­θε­σίαν, ..δεν θα ήταν δυνατόν να καταρ­γηθή ριζικώς το νυν, χωρίς να προ­κα­λέση μίαν δια­τα­ρα­κτι­κήν σύγ­χυ­σιν..την οποία η κρατική Αρχή δεν έχει κανένα συμ­φέ­ρον να προ­κα­λέση..αι δια­τά­ξεις περί την παρα­χώ­ρη­σιν και την έκπτω­σιν των γαιών “εραζί – εμιριέ”, εμπνέ­ο­νται και απορ­ρέ­ουν εκ του Οθω­μα­νι­κού δικαίου, αλλά είναι εμπε­πο­τι­σμέ­ναι και ενηρ­μο­νι­σμέ­ναι δια καταλ­λή­λων επε­ξερ­γα­σιών υπό του νέου Νομο­θέ­του εις τα νέας Κτη­μα­το­λο­γι­κάς Δια­τά­ξεις, εις τρόπον ώστε, μη ανα­τρε­πό­με­νου του κρα­τού­ντος συστή­μα­τος ….. εις τας δύο μεγα­λυ­τέ­ρας νήσους, είναι δυνατόν εις το Κράτος, μέσω τούτων, να εξα­σφα­λίση τον αδια­φι­λο­νί­κη­τον έλεγχον της οιονεί ολό­τη­τος του καλ­λιερ­γη­μέ­νου εδάφους δια να ωθήση τους ράθυ­μους πλη­θυ­σμούς εις μίαν έτι μάλλον ορθο­λο­γι­στι­κήν και εντα­τι­κήν καλ­λιέρ­γειαν αυτού…Εξο­χό­τατε. Αύται εισίν εν κυριοις κεφα­λοίς αι κύριαι δια­τά­ξεις

των νέων Κτη­μα­το­λο­γι­κών Κανόνων…. Εις αυτάς πτε­ρου­γί­ζει η γεν­ναιό­δω­ρος εκείνη δικαιο­σύνη, την οποία το πνεύμα της Ρώμης αφήκεν εν κλη­ρο­νο­μία εις την τρίτην Ιταλία, ως ωσαύτως και η αυστηρά εκείνη σκλη­ρό­της εν τω προ­στα­τεύεν τα δικαιώ­ματα του κράτους. Ήτις είναι εκ των πλέον εξε­χό­ντων χαρα­κτη­ρι­στι­κών του Φασι­σμού, ανα­μορ­φω­τού της ημε­τέ­ρας Πατρί­δος. Εις αυτάς αναπηδά ζωηρά η αρχή ότι η εργασία…είναι ο πλέον υψηλός τίτλος όστις δικαιο­λο­γεί και ισχυ­ρο­ποιεί την κυριό­τητα των γαιών αίτινες -όταν προ­έρ­χο­νται εκ της περιου­σίας του Κράτους- εκφεύ­γουν αδυ­σω­πή­τως εκ των οκνηρών και νωθρών……».

Γ. Περί­ο­δος από της ενσω­μά­τω­σης

Με τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρι­σίων (10-2-1947) με την οποία παρα­χω­ρή­θηκε η Δωδε­κά­νη­σος στην Ελλάδα, ορί­σθηκε επίσης «η περιέ­λευ­σις εις το Ελλη­νικό Κράτος, χωρίς πληρωμή, της ιτα­λι­κής κρα­τι­κής περιου­σίας εις την Δωδε­κά­νη­σον». Έτσι, καθώς με το μετα­βα­τικό άρθρο 8 παρ. 2 του Ν. 510/1947 θεσπί­σθηκε ότι «αι περί κτη­μα­το­λο­γίου ισχύ­ου­σαι ήδη εν Δωδε­κα­νήσω δια­τά­ξεις δια­τη­ρού­νται εν ισχύϊ», το Ελλη­νικό Κράτος βάσει ενός μηδέ­ποτε μετα­φρα­σμέ­νου επίσημα στην ελλη­νική και μη δημο­σιευ­θέ­ντος «Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου», βρέθηκε ως διάδοχο να έχει «μετα­βα­τικά» την «κυριό­τητα» όλης της παρα­πάνω περιου­σίας.

Από την άλλη όμως πλευρά, το Ελλη­νικό Δημόσιο ανα­γνω­ρί­ζο­ντας την ιδιαι­τε­ρό­τητα και το νομικά έωλο περιέ­λευ­σης της «δημό­σιας» αυτής περιου­σίας, προέβη στις εξής εξι­σορ­ρο­πι­στι­κές ενέρ­γειες: α) Αρχικά η δια­χεί­ρισή της παρέ­μεινε στην εξουσία του Γενικού Διοι­κητή Δωδε­κα­νή­σου (άρθρο 2 Ν.Δ. 218/1947). β) Στη συνέ­χεια με το Ν. 2100/1952, περι­ήλθε στον εδρεύ­ο­ντα στη Ρόδο «Οργα­νι­σμό Ακί­νη­της Περιου­σίας του Δημο­σίου στη Δωδε­κά­νησο» (Ο.Α.Π.Δ.Δ.) με όλα τα έσοδα να δια­τί­θε­νται στη Δωδε­κά­νησο προς εκτέ­λεση έργων κοινής ωφέ­λειας και του­ρι­στι­κής χρη­σι­μό­τη­τας και για την ανέ­γερση λαϊκών κατοι­κιών. γ) Με το άρθρο 9 του ίδιου Ν. 2100/1952 τα κατα­γε­γραμ­μένα στα Κτη­μα­το­λό­για Ρόδου και Κω-Λέρου αγρο­τικά ακίνητα «αρζί-μιρί», απο­δό­θη­καν σε αυτούς που είχαν κατα­γε­γραμ­μένο στο Κτη­μα­το­λό­γιο δικαί­ωμα εξουσίασης-καλλιέργειας.

Ωστόσο 20 χρόνια μετά, επί δικτα­το­ρίας, ο Ο.Α.Π.Δ.Δ. σε μια νύχτα καταρ­γή­θηκε (Ν.Δ.195/3-10-1973) και η δια­χεί­ριση της περιου­σίας περι­ήλθε στο Υπουρ­γείο Οικο­νο­μι­κών μαζί με όλης της λοιπής επι­κρά­τειας. Πράγμα που και μετά την επάνοδο της Δημο­κρα­τίας το 1974 δια­τη­ρή­θηκε και μάλιστα με τον Ν. 973/1979 περι­ήλθε στην «Κτη­μα­τική Εται­ρεία του Δημο­σίου», με εξι­σορ­ρο­πι­στικό στοι­χείο, το 75% του προ­ϊ­ό­ντος από τη δια­χεί­ρισή της να δια­τί­θε­ται για την εκτέ­λεση κοι­νω­φε­λών έργων στην Δωδε­κά­νησο (άρθρο 7 του Ν.973/1979). Τέλος με το άρθρο

23, παρ.2 του μνη­μο­νια­κού Ν.3965/2011, επίσης σε μια νύχτα, το Ελλη­νικό Δημόσιο κατάρ­γησε τελείως την απόδοση οποιων­δή­ποτε εσόδων προς τη Δωδε­κά­νησο. Έτσι σήμερα ελέω του όψιμα τυγ­χά­νο­ντος εγκω­μίων Κτη­μα­το­λο­γι­κού Κανο­νι­σμού Δωδε­κα­νή­σου, η απο­κα­λού­μενη δημόσια περιου­σία, βρί­σκε­ται χωρίς να δια­φαί­νε­ται ότι ενοχλεί κανέναν, στην διάθεση κυρίως του ΤΑ.Ι.ΠΕ.Δ.-ΕΤ.Α.Δ. Α.Ε. προς εκποί­ηση, δηλαδή υπέρ των «δανει­στών», με τρόπο που προ­σβάλ­λει βάναυσα την Ιστορία, τον εθνι­κο­α­πε­λευ­θε­ρω­τικό αγώνα των Δωδε­κα­νη­σίων και παρα­βιά­ζει κατά­φωρα θεμε­λιώ­δεις αρχές του Κράτους Δικαίου.

Στο σχετικά πρό­σφατο παρελ­θόν, τοπικές απο­σπα­σμα­τι­κές αντι­δρά­σεις δεν είχαν δυστυ­χώς μέχρι σήμερα κανένα καμμιά συνέ­χεια. Όπως η ιστο­ρική απόφαση του Δημο­τι­κού Συμ­βου­λίου του Δήμου Ροδίων το 2002, με εισή­γηση μου, για την ανάγκη επα­να­σύ­στα­σης του Ο.Δ.Α.Π.Δ και η αντί­στοιχη ιστο­ρική απόφαση του Περι­φε­ρεια­κού Συμ­βου­λίου Νοτίου Αιγαίου το 2016, με επι­στη­μο­νική και επί παρα­μέ­τρων δημο­σίου και διε­θνούς δικαίου τεκ­μη­ρί­ωση του Δρ Νομικής Ε.Κ.Π.Α. Μιχ. Παπα­γε­ωρ­γίου, ότι δεν εξο­μοιού­ται με τη λοιπή δημόσια περιου­σία και επι­βάλ­λε­ται λόγω ιδιαι­τε­ρό­τη­τας να περιέλ­θει στην Περι­φέ­ρεια Νοτίου Αιγαίου. Αλλά και η πιο πρό­σφατη -και θέλουμε να πιστεύ­ουμε όχι και η τελευταία- το 2017 τεκ­μη­ριω­μένη ιστο­ρική ομιλία του Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου κ. Δ. Γάκη στην Ολο­μέ­λεια της Βουλής, με συν­δρομή μου στη συγκέ­ντρωση στοι­χείων, για την απόδοση της περιου­σίας στη Τοπική Αυτο­διοί­κηση προς όφελος των τοπικών κοι­νω­νιών. Συνεπώς και εν προ­κει­μένω, αντί άλλων που συνι­στούν «έπεα πτε­ρό­ε­ντα», «ιδού η Ρόδος, ιδού και το πήδημα» για την Κυβέρ­νηση, τα Κόμματα, τους Βου­λευ­τές, την Αυτο­διοί­κηση, τους Δικη­γο­ρι­κούς Συλ­λό­γους, τους Φορείς και τους Ενερ­γούς Πολίτες του τόπου μας.