Αντώνης Καμπουράκης: Όταν η ντροπή είναι άγνωστο συναίσθημα

Από το Γραφείο Τύπου της Δημο­τι­κής Παρά­τα­ξης, Με Δύναμη για τη Ρόδο εκδό­θηκε η ακό­λουθη ανα­κοί­νωση:

Η ντροπή είναι ένα κατε­ξο­χήν ανθρώ­πινο συναί­σθημα, που μας βοηθά να ανα­πτύ­ξουμε τις ηθικές αρχές μας και μας απο­τρέ­πει από συμπε­ρι­φο­ρές, που θα προ­κα­λού­σαν την αρνη­τική αντί­δραση του κοι­νω­νι­κού μας περί­γυ­ρου. Όταν όμως δεν υπάρχει, μπορεί να δούμε ενέρ­γειες και συμπε­ρι­φο­ρές, αλλά και χρήση μέσων που δεν τιμούν καθόλου, αυτόν που τα χρη­σι­μο­ποί­ησε.

Κινού­με­νος με αξιο­ση­μεί­ωτη συνέ­πεια, σε ένα χώρο όπου ηθικές αρχές και αξίες δεν έχουν καμία θέση και η ντροπή είναι άγνωστη λέξη, ο κ. Κολιά­δης στην πολύ πρό­σφατη εκλο­γική δίκη, με αφορμή την ένστασή μου, για δικα­στικό έλεγχο του κύρους συγκε­κρι­μέ­νων ψηφο­δελ­τίων, των δημο­τι­κών εκλογών της 8ης Οκτω­βρίου, ξεπέ­ρασε και τον ίδιο του τον εαυτό. Μέσω των συνη­γό­ρων του, έθεσε ευθέως θέμα αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας της ρύθ­μι­σης του νόμου, που προ­βλέ­πει εκλογή δημάρ­χου από την πρώτη Κυριακή, εφόσον συγκε­ντρώ­νει ποσοστό 43% συν μία ψήφο. Τούτο μάλιστα όταν γνω­ρί­ζει πολύ καλά, ότι η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας το 2009 με τέσ­σε­ρις απο­φά­σεις της, έκρινε ότι οι δια­τά­ξεις που προ­έ­βλε­ψαν την εκλογή δημάρ­χων από την πρώτη Κυριακή, εφόσον συγκε­ντρώ­σουν ποσοστό 42%, είναι απο­λύ­τως σύμ­φω­νες με το Σύνταγμα. Απορίας άξιο πως το 42% είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και το 43% δεν είναι.

Ευλόγως ανα­ρω­τιέ­ται κανείς ποιος είναι πράγ­ματι ο λόγος, που φοβάται και θέλει να απο­φύ­γει, μέσω αβά­σι­μων δικο­νο­μι­κών τεχνα­σμά­των, τον δικα­στικό έλεγχο από Δικα­στές που απο­λαύ­ουν προ­σω­πι­κής και λει­τουρ­γι­κής ανε­ξαρ­τη­σίας.

Στα μαθή­ματα υβρι­στι­κού, συκο­φα­ντι­κού και διχα­στι­κού λόγου, στα οποία επι­δί­δε­ται αδιά­κοπα εδώ και μήνες ο κ. Κολιά­δης, ήρθε να προ­σθέ­σει ένα υπο­δειγ­μα­τικό μάθημα πολι­τι­κής υπο­κρι­σίας. Δια­λα­λεί χωρίς ίχνος ντροπής, ότι οι θεσμοί και οι νόμοι είναι καλοί, μόνον εφόσον μας εξυ­πη­ρε­τούν. Δια­φο­ρε­τικά, ακόμη και αν έχουν κριθεί από το Ανώτατο Διοι­κη­τικό Δικα­στή­ριο απο­λύ­τως συμ­βα­τοί με το Σύνταγμα, πρέπει να «εξα­φα­νι­στούν», με κάθε τρόπο και να πετα­χτούν στην πυρά, μιας δήθεν αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας.

Πόσο αξιό­πι­στο είναι άραγε το να διεκ­δι­κείς την ψήφο των συμπο­λι­τών σου, με ένα συγκε­κρι­μένο εκλο­γικό νόμο που ήρθε, κατά την γενική ομο­λο­γία των αυτο­διοι­κη­τι­κών όλης της χώρας, για να δια­σφα­λί­σει την απο­τε­λε­σμα­τική λει­τουρ­γία των Δήμων και μετά από λίγους μήνες να τον αμφι­σβη­τείς;

Πολι­τι­κός τυχο­διω­κτι­σμός χωρίς όρια και πέρα από κάθε φαντα­σία. Κυρίως όμως έξω και πάνω από το συνταγ­μα­τικό μας οικο­δό­μημα, και το δημο­κρα­τικό μας πολί­τευμα.

Από το Γραφείο Τύπου της Δημο­τι­κής Παρά­τα­ξης, Με Δύναμη για τη Ρόδο