Η παράταξη Κολιάδη βάλλει και κατά του συστήματος εκλογών στους ΟΤΑ

Θεωρεί αντι­συ­νταγ­μα­τικό τον εκλο­γικό νόμο και προ­τεί­νει παρα­πο­μπή της υπό­θε­σης στο ΣτΕ για συνο­λική κρίση!

Ως αντι­συ­νταγ­μα­τικό προ­σβλή­θηκε με το υπό­μνημα που υπο­βλή­θηκε την Δευτέρα ενώπιον του Εκλο­γο­δι­κείου από την παρά­ταξη του Αλέ­ξαν­δρου Κολιάδη το σύστημα εκλογών στους ΟΤΑ!

Η παρά­ταξη υπέβαλε, μεταξύ άλλων, ένσταση λόγω αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τος του ποσο­στού 43% για την εκλογή από τον πρώτο γύρο και επι­κου­ρι­κώς αίτημα εκδό­σεως προ­δι­κα­στι­κής απο­φά­σεως στο ΣτΕ για να κρίνει την αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τητα!!

Οπως ανα­φέ­ρει μεταξύ άλλων η ένσταση του Αντώνη Καμπου­ράκη, ακόμα και αν υπο­τε­θεί ως αληθής στην πραγ­μα­τική της βάση, είναι απορ­ρι­πτέα… «ως αλυ­σι­τε­λής, διότι δεν άγει σε ακύρωση της εκλογής, ούτε σε ανα­κή­ρυξη του πρώτου ενι­στα­μέ­νου ως δημάρ­χου, ακόμα και αν λάβει ποσοστό 43 %. Και τούτο διότι οι δια­τά­ξεις του Ν 4804/2021 (άρθρο 24), με τις οποίες προ­βλέ­φθηκε ότι ανα­κη­ρύσ­σε­ται επι­τυ­χών συν­δυα­σμός με ποσοστό μόλις 43%, κατα­λαμ­βά­νο­ντας μάλιστα τα 3/5 του συνόλου των εδρών (60% των εδρών) είναι ευθέως αντι­συ­νταγ­μα­τι­κές, ήτοι αντί­θε­τες στην αρχή της ελεύ­θε­ρης και ανό­θευ­της εκδή­λω­σης της λαϊκής βού­λη­σης, της ισό­τη­τας του εκλο­γι­κού δικαιώ­μα­τος (άρθρα 4 παρ. 1 και 51 παρ. 3 του Συντάγ­μα­τος) και της απορ­ρε­ού­σης από την έννοια της κοι­νο­βου­λευ­τι­κής δημο­κρα­τίας αρχής της ευρύ­τε­ρης δυνατής λαϊκής εκπρο­σω­πή­σεως (πρβλ. ΑΕΔ 36/1990), αρχές οι οποίες διέπουν επίσης την εκλογή των οργάνων διοί­κη­σης των ΟΤΑ».

Εξει­δι­κεύ­ο­ντας την θέση της αυτή η παρά­ταξη Κολιάδη ανα­φέ­ρει πως…

«Ο εκλο­γι­κός νομο­θέ­της των δημο­τι­κών εκλογών δεν κινεί­ται σε χώρο ελεύ­θερο από συνταγ­μα­τι­κές δεσμεύ­σεις. Οι τελευ­ταίες απορ­ρέ­ουν τόσο από τις θεμε­λιώ­δεις αρχές του Συντάγ­μα­τος, όσο και από τις αρχές που διέπουν την ψήφο και την ψηφο­φο­ρία και μπορούν, παρά την παρε­χό­μενη καταρ­χήν σ’ αυτόν ευχέ­ρεια επι­λο­γής εκλο­γι­κού συστή­μα­τος, να οδη­γή­σουν στη δια­πί­στωση της αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τας συγκε­κρι­μέ­νων δια­τά­ξεων του εκλο­γι­κού νόμου. Ειδι­κό­τερα ο εκλο­γι­κός νομο­θέ­της οφείλει να δια­σφα­λί­σει την αντι­προ­σω­πευ­τι­κό­τητα του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου και άρα να διευ­κο­λύ­νει την εκπρο­σώ­πηση σ’ αυτό όλων των υπαρ­κτών, μικρών και μεγάλων, πολι­τι­κών και κοι­νω­νι­κών δυνά­μεων και τάσεων. Επίσης πρέπει να αφήνει στις μειο­ψη­φίες τη δυνα­τό­τητα να παίξουν, εφόσον ευνοη­θούν από τις περι­στά­σεις, ρυθ­μι­στικό ρόλο, διότι δια­φο­ρε­τικά η δημο­τική τους παρου­σία χάνει μεγάλο μέρος της σημα­σίας της. Η ίδια απαί­τηση θεμε­λιώ­νε­ται άλλωστε και στην αρχή της παροχής ίσων ευκαι­ριών στις δημο­τι­κές παρα­τά­ξεις και αντί­στοι­χους συν­δυα­σμούς υπο­ψη­φίων. Και τούτο διότι δια­φο­ρε­τικά πολι­τι­κοί χώροι οι οποίοι για ιστο­ρι­κούς και κοι­νω­νι­κούς λόγους μπορεί να είναι οριο­θε­τη­μέ­νοι μέσα σε συγκε­κρι­μένο πλαίσιο, με απο­τέ­λε­σμα να εκφρά­ζο­νται μέσα από όχι πολύ μεγάλες αλλά οπωσ­δή­ποτε υπαρ­κτές παρα­τά­ξεις, κατα­δι­κά­ζο­νται σε μόνιμη περι­θω­ριο­ποί­ηση. Όμως η αρχή της παροχής ίσων ευκαι­ριών συμ­βα­δί­ζει με το αντι­προ­σω­πευ­τικό σύστημα και σε ό,τι αφορά την οριο­θέ­τηση της περιο­ρι­στι­κής επί­δρα­σης του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος, προ­κει­μέ­νου να υπάρχει η δυνα­τό­τητα να εισέλ­θουν στο δημο­τικό συμ­βού­λιο νεο­πα­γείς σχη­μα­τι­σμοί και ν’ απο­τρέ­πε­ται η θεσμική θωρά­κιση ενός δημο­τι­κού ολι­γο­πω­λίου.

Τους περιο­ρι­σμούς που απορ­ρέ­ουν για τον εκλο­γικό νομο­θέτη από το αντι­προ­σω­πευ­τικό σύστημα και την αρχή της παροχής ίσων ευκαι­ριών στις δημο­τι­κές παρα­τά­ξεις συμπλη­ρώ­νουν οι συνέ­πειες της ισό­τη­τας της ψήφου. Σ’ αυτή προ­σκρού­ουν συγκε­κρι­μέ­νες παραλ­λα­γές του πλειο­ψη­φι­κού συστή­μα­τος, οι οποίες οδηγούν στην υπερ­διό­γκωση της εκπρο­σώ­πη­σης ενός μειο­ψη­φή­σα­ντος στην πραγ­μα­τι­κό­τητα εκλο­γι­κού συν­δυα­σμού. Κύριος προσ­διο­ρι­στι­κός παράγων της σύν­θε­σης του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου οφείλει να είναι η λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία και όχι οι επι­λο­γές του εκλο­γι­κού νομο­θέτη».

Τονίζει παρα­πέρα πως η «ανα­κή­ρυξη δημάρ­χου με ποσοστό μόλις 43%, ο συν­δυα­σμός του οποίου κατα­λαμ­βά­νει όχι απλά το 50 συν 1, αλλά το 60% των εδρών, αντί­κει­ται προ­δή­λως στην αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τος και επά­γε­ται προφανή δυσα­να­λο­γία μεταξύ του ποσο­στού των ψήφων του συν­δυα­σμού και του συνόλου των εδρών στο δημο­τικό συμ­βού­λιο. Κατά δε την πρό­σφατη ευρεία εμπει­ρία που απο­τε­λεί πλέον και δίδαγμα κοινής πείρας, ποσοστά ακόμα και άνω του 42% απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δεν αντι­κα­το­πτρί­ζουν την πλειο­ψη­φία του εκλο­γι­κού σώματος και τη λαϊκή βούληση. Τρανή δε περί τούτου από­δειξη είναι η επίδικη εκλογή, όπου ο ενι­στά­με­νος αν και στον πρώτο γύρω έλαβε 42,81% και ο συν­δυα­σμός μας μόλις 28,93%, εν τέλει στο β’ γύρο τα απο­τε­λέ­σματα ανε­τρά­πη­σαν και ο συν­δυα­σμός μας εξελέγη με διαφορά περίπου είκοσι μονάδων.

Ακόμα και αν υπο­τε­θεί ότι ο νομο­θέ­της απο­λαμ­βά­νει κατ’ αρχήν ευρείας ευχε­ρείας για την επιλογή του εκλο­γι­κού συστή­μα­τος επί σκοπώ δια­σφα­λί­σεως της απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τη­τος της διοι­κή­σεως των ΟΤΑ, εν πάση περι­πτώ­σει η ανα­κή­ρυξη δημάρ­χου με ποσοστό μόλις 43%, ο συν­δυα­σμός του οποίου κατα­λαμ­βά­νει όχι απλά το 50 συν 1, αλλά το 60% των εδρών, αντί­κει­ται προ­δή­λως στην αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τος και επά­γε­ται προφανή δυσα­να­λο­γία μεταξύ του ποσο­στού των ψήφων του συν­δυα­σμού και του συνόλου των εδρών στο δημο­τικό συμ­βού­λιο.

Εξάλλου, κατά μεν το μέρος που με τη θέσπιση του ανωτέρω νόμου επι­διώ­κε­ται η δια­σφά­λιση της υπάρ­ξεως ισχυρών οργα­νι­σμών τοπικής αυτο­διοί­κη­σης, δηλαδή η δια­σφά­λιση συν­θη­κών απο­τε­λε­σμα­τι­κής λει­τουρ­γίας των δημο­τι­κών οργάνων, η ρύθμιση του 43% υπερ­βαί­νει το ανα­γκαίο μέτρο και, επο­μέ­νως, τη συνταγ­μα­τική αρχή της ανα­λο­γι­κό­τη­τας. Τούτο δε διότι ο θεμιτός αυτός σκοπός εξυ­πη­ρε­τείτο πλήρως από την πάγια νομο­θε­σία, σύμφωνα με την οποία ο επι­τυ­χών συν­δυα­σμός, ήταν εκείνος που συγκέ­ντρωνε την απόλυτη πλειο­ψη­φία των εγκύρων ψηφο­δελ­τίων και τότε μόνο ελάμ­βανε ηυξη­μένο ποσοστό εδρών».

Προ­σθέ­τει ακόνη πως κατά το παρελ­θόν είχε κριθεί –αν και με ισχυ­ρό­τατη μειοψηφία- ως σύμφωνη με το Σύνταγμα η πρό­βλεψη ‘’ενισχυμένης’’ ανα­λο­γι­κής με εκλογή Δημάρ­χου με ποσοστό 42% (ΣτΕ 3684-7/2009), πλην όμως η απόφαση αυτή δεν δεσμεύει το Δικα­στή­ριό Σας, ως εκδο­θείσα υπό συν­θή­κες ουσιω­δώς δια­φο­ρε­τι­κές και επι­ση­μαί­νει πως… στην απευ­κταία περί­πτωση που η ένσταση Καμπου­ράκη «δεν κριθεί εξ αρχής απορ­ρι­πτέα ως ουσία αβάσιμη ως προς τα ψηφο­δέλ­τια, εν πάση περι­πτώ­σει, το Δικα­στή­ριό Σας, εν όψει της σοβα­ρό­τη­τος του λόγου περί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κό­τη­τος του εισα­χθέ­ντος με το Ν 4084/2021 εκλο­γι­κού συστή­μα­τος, θα πρέπει να εκδώσει προ­δι­κα­στική απόφαση και να απευ­θύ­νει προς το ΣτΕ προ­δι­κα­στικό ερώτημα κατ’ άρθρον 1 Ν 3900/2010».