Αποζημίωση ύψους 150.000 ευρώ σε Αγγλίδα που γλίστρησε και χτύπησε σε ξενοδοχείο της Ρόδου!

Η υπόθεση κρίθηκε από τα αγγλικά δικα­στή­ρια και ακο­λού­θησε «αντι­δι­κία» της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας της Ρόδου με την ασφα­λι­στική εται­ρεία που την κάλυπτε

Σε ζήτημα που αφορά στην υλο­ποί­ηση και ερμη­νεία συμ­βά­σεων αστικής ευθύνης έναντι τρίτων και αξιώ­σεις του ασφα­λι­σμέ­νου έναντι του ασφα­λι­στή για ζημιές τρίτου, για τις οποίες δημιουρ­γεί­ται απο­ζη­μιω­τική ενοχή του επι­λή­φθηκε ο Αρειος Πάγος στο πλαίσιο «αντι­δι­κίας» γνωστής ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας της Ρόδου με ασφα­λι­στική εται­ρεία για τον τραυ­μα­τι­σμό φιλο­ξε­νού­με­νου σε ξενο­δο­χείο.

Με την υπ’ αριθμ. 228/2023 απόφασή του το Α1’ Πολι­τικό Τμήμα του Αρείου Πάγου απέρ­ριψε την από 1-6-2020 αίτηση για αναί­ρεση της υπ` αριθμ. 81/2020 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Αθηνών που αιτή­θηκε η ξενο­δο­χειακή εται­ρεία της Ρόδου κατά της ασφα­λι­στι­κής εται­ρείας.

Με την αίτησή της επε­δί­ωξε την αναί­ρεση της υπ` αριθμ. 81/2020 απο­φά­σεως του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Αθηνών, που εκδό­θηκε αντι­μω­λία των δια­δί­κων, με την οποία έγινε τυπικώς δεκτή και απορ­ρί­φθηκε κατ` ουσίαν η από 12-12-2018 έφεση της ήδη αναι­ρε­σεί­ου­σας κατά της υπ` αριθμ. 12086/2018 απο­φά­σεως του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών.

Η ενά­γουσα και ήδη αναι­ρε­σεί­ουσα με την από 24-2-2014 αγωγή της, που άσκησε ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών, ιστο­ρούσε ότι δυνάμει σύμ­βα­σης ασφά­λι­σης, που συνήψε με την ενα­γο­μένη και ήδη αναι­ρε­σί­βλητη ασφα­λι­στική εταιρία, η τελευ­ταία ανέλαβε για το χρονικό διά­στημα από 1-7-2006 έως 1-7-2007 να καλύψει την αστική ευθύνη της έναντι τρίτων, με ανώτατο όριο κάλυψης το ποσό των 150.000 ευρώ κατ` άτομο, στο πλαίσιο λει­τουρ­γίας ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης, που δια­τη­ρεί στην Ρόδο και ότι στις 28-9-2006 υπήκοος Αγγλίας και πελάτης της ενά­γου­σας, μέσω της αλλο­δα­πής εται­ρίας με την οποία είχε καταρ­τί­σει σύμβαση παροχής υπη­ρε­σιών, γλί­στρησε στις εξω­τε­ρι­κές σκάλες του ξενο­δο­χείου της και υπέστη σωμα­τι­κές κακώ­σεις.

Ιστο­ρούσε ακόμη η ενά­γουσα και ήδη αναι­ρε­σεί­ουσα ότι η ως άνω αλλο­δαπή νοση­λεύ­τηκε σε νοσο­κο­μείο της Αγγλίας και στην συνέ­χεια άσκησε αγωγή απο­ζη­μί­ω­σης ενώπιον των αγγλι­κών δικα­στη­ρίων κατά της προ­α­να­φερ­θεί­σης εται­ρίας ζητώ­ντας απο­ζη­μί­ωση για την ζημία που είχε υποστεί από το παρα­πάνω ατύχημα, εξαι­τίας της αμελούς συμπε­ρι­φο­ράς της εν λόγω αλλο­δα­πής εται­ρίας, αφού η τελευ­ταία δεν φρό­ντισε να πλη­ρού­νται όλοι οι υφι­στά­με­νοι κανο­νι­σμοί ασφα­λείας στα κατα­λύ­ματα που είχε επι­λέ­ξει για διαμονή των πελατών της, ενώ ιστο­ρούσε ακόμη ότι η παρα­πάνω ασκη­θείσα αγωγή απο­ζη­μιώ­σεως γνω­στο­ποι­ή­θηκε σ` αυτήν κατά τον μήνα Αύγου­στο του έτους 2009 και ακο­λού­θως κοι­νο­ποι­ή­θηκε περαι­τέρω στην ενα­γο­μένη και ήδη αναι­ρε­σί­βλητη στις 21-8-2009.

Τόνιζε ακόμη η ενά­γουσα ότι η ως άνω εταιρία ήρθε σε συμ­βι­βα­σμό με την προ­α­να­φερ­θείσα αλλο­δαπή που τραυ­μα­τί­σθηκε και ότι ο συμ­βι­βα­σμός αυτός επι­κυ­ρώ­θηκε με την από 25/2/2010 απόφαση του αρμο­δίου αγγλι­κού δικα­στη­ρίου και στις 11/4//2011 η τελευ­ταία ως άνω αλλο­δαπή εταιρία ενη­μέ­ρωσε την ενά­γουσα και ήδη αναι­ρε­σεί­ουσα ότι εξ αιτίας του προ­α­να­φερ­θέ­ντος δικα­στι­κού αγώνα ανα­γκά­στηκε να δαπα­νή­σει συνο­λικά το χρη­μα­τικό ποσό των 161.001,94 ευρώ, λόγω κατα­βλη­θεί­σης απο­ζη­μί­ω­σης αλλά και λόγω δικα­στι­κών της εξόδων.

Ιστο­ρούσε ακόμη η ενά­γουσα και ήδη αναι­ρε­σεί­ουσα ότι κατά τα μεταξύ τους συμ­φω­νη­θέ­ντα, από το προ­α­να­φερ­θέν χρη­μα­τικό ποσόν η αλλο­δαπή εταιρία απαί­τησε από αυτήν (την ενά­γουσα και ήδη αναι­ρε­σεί­ουσα) να της κατα­βά­λει το χρη­μα­τικό ποσόν των 150.000 ευρώ, το οποίο θα καλυ­πτό­ταν από την επίδικη ασφα­λι­στική σύμβαση.

Με βάση τα ανωτέρω πραγ­μα­τικά περι­στα­τικά και κατόπιν νομό­τυ­που περιο­ρι­σμού του αγω­γι­κού αιτή­μα­τος, η ενά­γουσα ζήτησε να ανα­γνω­ρι­σθεί ότι η ενα­γο­μένη και ήδη αναι­ρε­σί­βλητη ασφα­λι­στική εταιρία υπο­χρε­ού­ται να της κατα­βά­λει το προ­α­να­φερ­θέν χρη­μα­τικό ποσό των 150.000 ευρώ νομι­μο­τό­κως από 13-4-2011, οπότε έλαβε χώρα γνω­στο­ποί­ηση στην ενα­γο­μένη της ως άνω σχε­τι­κής αξίωσης που δια­τη­ρεί η αλλο­δαπή εταιρία … ενα­ντίον της ενά­γου­σας και ήδη αναι­ρε­σεί­ου­σας, άλλως από την επίδοση της αγωγής.

Μετά την συζή­τηση της ως άνω ασκη­θεί­σης αγωγής εκδό­θηκε η υπ` αριθμ. 12086/2018 ορι­στική απόφαση του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Αθηνών, με την οποία απορ­ρί­φθηκε η αγωγή, γιατί κρίθηκε ότι η σχετική αγωγική αξίωση είχε υπο­πέ­σει σε παρα­γραφή.

Ακο­λού­θως κατά της ως άνω πρω­το­βαθ­μίου απο­φά­σεως η ήδη αναι­ρε­σεί­ουσα άσκησε ενώπιον του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Αθηνών την από 12-12-2018 έφεσή της, μετά την συζή­τηση της οποίας εκδό­θηκε η προ­σβαλ­λο­μένη υπ` αριθμ. 81/2020 απόφαση του ως άνω δευ­τε­ρο­βαθ­μίου δικα­στη­ρίου, με την οποίαν, αφού έγινε τυπικώς δεκτή, απορ­ρί­φθηκε κατ` ουσίαν η ως άνω ασκη­θείσα έφεση.