Το Τριμελές Εφετείο Δωδεκανήσου επεδίκασε αποζημίωση 583.984 ευρώ για τον πνιγμό δύο Γαλλίδων σε ξενοδοχείο της Ρόδου

• Η απόφαση του Εφε­τείου επι­βε­βαί­ωσε την ευθύνη της ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης και δια­μόρ­φωσε το τελικό ποσό της απο­ζη­μί­ω­σης

Το Τρι­με­λές Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου εξέδωσε την υπ’ αριθμ. 61/2025 απόφασή του, με την οποία επι­δί­κασε συνο­λική απο­ζη­μί­ωση ύψους 583.984 ευρώ σε 8 συγ­γε­νείς των δύο αδελφών από τη Γαλλία, που πνί­γη­καν σε πισίνα ξενο­δο­χείου στη Ρόδο.

Το δευ­τε­ρο­βάθ­μιο δικα­στή­ριο μείωσε το ποσό που είχε επι­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως, ενώ παράλ­ληλα ανα­γνώ­ρισε την ευθύνη της ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης για τις ελλεί­ψεις στα μέτρα ασφα­λείας που συνέ­βα­λαν στο δυστύ­χημα.

Το τραγικό περι­στα­τικό σημειώ­θηκε το από­γευμα της 31ης Ιουλίου 2019, όταν το Αστυ­νο­μικό Τμήμα Ιαλυσού ενη­με­ρώ­θηκε για την ανεύ­ρεση μίας 17χρονης αλλο­δα­πής χωρίς τις αισθή­σεις της στην πισίνα του ξενο­δο­χείου. Η νεαρή Αναΐς Τραορέ εντο­πί­στηκε να επι­πλέει ανά­σκελα στο νερό, ενώ λίγο αργό­τερα ανα­σύρ­θηκε και η 19χρονη αδελφή της, Κάρλα Τραορέ, από το βάθος της ίδιας πισίνας. Παρά τις προ­σπά­θειες ανά­νη­ψης, και οι δύο αδελφές κατέ­λη­ξαν στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου.

Η οικο­γέ­νεια των θυμάτων προ­σέ­φυγε στη Δικαιο­σύνη, κατα­θέ­το­ντας αγωγή κατά της ξενο­δο­χεια­κής εται­ρείας, τριών μελών του διοι­κη­τι­κού της συμ­βου­λίου και δύο ακόμη προ­σώ­πων.

Το Πολυ­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου, με την πρω­τό­δικη απόφασή του, επι­δί­κασε συνο­λική απο­ζη­μί­ωση ύψους 726.640 ευρώ, ωστόσο η υπόθεση οδη­γή­θηκε στο Εφετείο κατόπιν εφέσεων των δια­δί­κων.

Το Εφετείο Δωδε­κα­νή­σου, εξε­τά­ζο­ντας τις εφέσεις, κατέ­ληξε στο συμπέ­ρα­σμα ότι η ξενο­δο­χειακή επι­χεί­ρηση είχε πλημ­μελή τήρηση των μέτρων ασφα­λείας. Μεταξύ άλλων, δια­πι­στώ­θηκε ότι:

• Δεν υπήρχε επαρκής επι­τή­ρηση από ναυα­γο­σώ­στη.

• Η πισίνα παρου­σί­αζε κατα­σκευα­στι­κές ατέ­λειες, όπως η έλλειψη κατάλ­λη­λης σήμαν­σης και προ­στα­τευ­τι­κών κιγκλι­δω­μά­των.

• Δεν υπήρχε σαφής ενη­μέ­ρωση των επι­σκε­πτών για τις αλλαγές στο βάθος της πισίνας.

• Υπήρξε καθυ­στέ­ρηση στην παροχή πρώτων βοη­θειών.

• Οι προ­βλε­πό­με­νες δια­δι­κα­σίες ασφα­λείας και η επάρ­κεια των δια­θέ­σι­μων μέσων διά­σω­σης δεν τηρή­θη­καν όπως ορίζουν οι κανο­νι­σμοί.

Η υπόθεση αυτή ανα­δει­κνύει τη σημασία της αυστη­ρής τήρησης των κανόνων ασφα­λείας στις του­ρι­στι­κές εγκα­τα­στά­σεις.

Το Εφετείο ξεκα­θά­ρισε ότι οι ξενο­δο­χεια­κές επι­χει­ρή­σεις φέρουν αντι­κει­με­νική ευθύνη για την ασφά­λεια των πελατών τους, ειδικά όταν υπάρ­χουν ελλεί­ψεις που μπορούν να αποβούν μοι­ραίες.

Η απόφαση δημιουρ­γεί δικα­στικό προη­γού­μενο, καθώς επα­να­προσ­διο­ρί­ζει τα κρι­τή­ρια απο­ζη­μιώ­σεων σε περι­πτώ­σεις θανάτων από ατυ­χή­ματα σε ξενο­δο­χεια­κές εγκα­τα­στά­σεις.

Υπο­γραμ­μί­ζει την ευθύνη των επι­χει­ρή­σεων να δια­σφα­λί­ζουν επαρκή μέτρα ασφα­λείας και επι­ση­μαί­νει την ανάγκη για αυστη­ρό­τε­ρους ελέγ­χους και πιστο­ποι­ή­σεις.

Η οικο­γέ­νεια εκπρο­σω­πή­θηκε από τους κκ Κώστα Ταμπάκη, Ευαγ­γε­λία Ταμπάκη και Φίλιππο Εμμ. Τσα­λα­χούρη.