Το Εναλλακτικό Παντοπωλείο της Καλύμνου που έστειλε στην Αλάσκα αλίπαστα από το νησί

Με βαθιά προ­σή­λωση στα καλού­δια της Καλύ­μνιας γης και προ­σω­πικό μεράκι στην ανεύ­ρεση αγνών προ­ϊ­ό­ντων πολλών άλλων περιο­χών της νησιω­τι­κής και ηπει­ρω­τι­κής Ελλάδας, ο Πέτρος Τηλια­κός και η Μαριάννα Πουλλά, εδώ και πέντε χρόνια, μας δίνουν, καθη­με­ρινά, επι­πλέον λόγους για να αισθα­νό­μα­στε περή­φα­νοι για τους ανθρώ­πους που ζουν και δρα­στη­ριο­ποιού­νται στην ακρι­τική Ελλάδα.

Το Εναλ­λα­κτικό Παντο­πω­λείο» τους, που λει­τουρ­γεί όλο τον χρόνο στην πρω­τεύ­ουσα της Καλύ­μνου και σε έναν από τους πιο κεντρι­κούς -και αναπτυσσόμενους- πεζο­δρό­μους της πόλης, ενώνει στα ράφια του τις προ­σπά­θειες δεκάδων μικρών Ελλήνων παρα­γω­γών, από κάθε γωνιά της χώρας, φέρ­νο­ντας στο νησί, πνοή στεριάς και θάλασ­σας από την κεντρική και τη βόρεια Ελλάδα, την Πελο­πόν­νησο, τις Κυκλά­δες, τα Δωδε­κά­νησα και την Κρήτη.

Γεύσεις και αρώματα Ελλάδας στο νησί των σφουγ­γα­ρά­δων

Η πρόθεση της Μαριάν­νας και του Πέτρου, ήταν από την αρχή ξεκά­θαρη σε ότι έχει να κάνει με τον προ­σα­να­το­λι­σμό του μαγα­ζιού. «Δεν θέλαμε να δημιουρ­γή­σουμε ένα ακόμα κατά­στημα με είδη σούπερ μάρκετ. Στόχος μας εξ’ αρχής, ήταν να ανα­ζη­τή­σουμε τις οικο­τε­χνίες, τους συνε­ται­ρι­σμούς και τις μικρές τοπικές επι­χει­ρή­σεις ανά την Ελλάδα, με παρα­γω­γούς που είχαν νόστιμα και ενδια­φέ­ρο­ντα προ­ϊ­ό­ντα και που θα μπο­ρού­σαν να τοπο­θε­τη­θούν στα ράφια μας, χωρίς μεσά­ζο­ντες. Κοινώς, είχαμε στο νου μας ένα εναλ­λα­κτικό παντο­πω­λείο» μου λέει, λύνο­ντάς μου την απορία για το πώς προ­έ­κυψε η ονο­μα­σία.

Η κου­βέ­ντα δια­κό­πτε­ται, καθώς στο μαγαζί μπαίνει μία πελά­τισσα και η Μαριάννα της προ­σφέ­ρει ένα από τα μελο­μα­κά­ρονα με μελάσα που πριν από λίγο έβγαλε από το φούρνο του σπιτιού της και έφερε ως κέρασμα στο μαγαζί. Και μπορεί η πελά­τισσα να γέμισε με γλύκα το στόμα της, με γλύκα όμως γέμισε και το δικό μου βλέμμα αντι­κρί­ζο­ντας τα πολύ­χρωμα και πολυ­συλ­λε­κτικά ράφια του παντο­πω­λείου. Ανάμεσα στους μικρούς θησαυ­ρούς του, δια­κρίνω με ευκολία: Όσπρια από Πρέσπες, ρύζια από Σέρρες, ζυμα­ρικά από Κρήτη και Ρόδο, αμύ­γδαλα και καρύδια από Δομοκό και Πέλλα, άλευρα από Λαμία και Θεσ­σα­λία, αλείμ­ματα ξηρών καρπών από Ξάνθη, παξι­μά­δια από Κρήτη και Θεσ­σα­λία, ελαιό­λαδο (και με κρόκο Κοζάνης) από Μεσο­λόγγι και τέλος, κρασί αρμέ­νικο από ρόδια, από μία οικο­γέ­νεια Αρμε­νίων που ζει στην Αθήνα (κρασί φέρνουν επίσης και από τη Σίφνο, τη Σέριφο, τη Σύρο, την Ικαρία και από άλλα νησιά).

Σε όλη αυτή, ωστόσο, την προϊ­ο­ντική πολυ­φω­νία, η πιο…ηχηρή παρου­σία είναι αυτή των μικρών παρα­γω­γών της Καλύ­μνου που δε στα­μα­τούν να στη­ρί­ζουν σταθερά το όραμα της Μαριάν­νας και του Πέτρου. Ο γυναι­κείος συνε­ται­ρι­σμός “Kalymnos sea food” στο­λί­ζει τα ράφια του Εναλ­λα­κτι­κού Παντο­πω­λείου, με τα αλί­πα­στά τους (όλα καπνι­στά) τα οποία προ­μη­θεύ­ο­νται από τους ντό­πιους ψαράδες. Μεγάλη ζήτηση, όπως μαθαίνω, έχουν ο λευκός τόνος, το σκου­μπρί, το χταπόδι και φυσικά το αυγο­τά­ραχο του ξιφία. «Μέχρι και από την Αλάσκα μας έχουν τηλε­φω­νή­σει για να παραγ­γεί­λουν τα αλί­πα­στά μας και εμείς τα έχουμε απο­στεί­λει με μεγάλη χαρά» συμπλη­ρώ­νει εμφα­τικά η Μαριάννα. Εκτός όμως από τα αλί­πα­στα, το νησί τους προ­μη­θεύει με βότανα από τα βουνά, μέλι, πρόπολη και κηρα­λοι­φές, χει­ρο­ποί­ητα σαπού­νια, κάποιες φορές εσπε­ρι­δοειδή (ανάλογα με την εποχή) και με τυριά (φέτα, γρα­βιέρα και κοπα­νι­στή μυζήθρα) από το τοπικό τυρο­κο­μείο.

Από διευ­θυ­ντική θέση σε τράπεζα στον πάγκο του μπα­κά­λι­κου

Ο δρόμος που βρί­σκε­ται το παντο­πω­λείο οδηγεί εκτός από το κεντρικό λιμάνι του νησιού, και σε ένα άλλο μικρό­τερο λιμα­νάκι στο οποίο έδεναν κατά το παρελ­θόν, τα καΐκια που μετέ­φε­ραν προ­ϊ­ό­ντα από άλλα νησιά. «Αυτό πλέον δεν το συνα­ντάμε στο νησί. Το έκανε ο πατέρας μου, τις δεκα­ε­τίες του ’60 και του ’70 όταν ασχο­λού­νταν και ο ίδιος με το θαλασ­σινό εμπόριο. Είχε καΐκι και ταξί­δευε από την Αλε­ξαν­δρού­πολη μέχρι την Κύπρο. Όργωνε όμως και όλο το Αιγαίο, φέρ­νο­ντας πατάτες από τη Νάξο αλλά και καρ­πού­ζια και ντο­μά­τες από την Κω». Εγκα­τα­λεί­πο­ντας, αργό­τερα, το καΐκι, η οικο­γέ­νεια της Μαριάν­νας επι­κε­ντρώ­θηκε στο εμπόριο, αυτή τη φορά στη στεριά, με τη μαμά της (και νωρί­τερα τη γιαγιά της), να παρα­μέ­νει πίσω από τον πάγκο του μπα­κά­λι­κού τους, μέχρι και τα 84 χρόνια της, όταν πλέον εγκα­τέ­λειψε λόγω δυνά­μεων. «Εκεί μέσα μεγα­λώ­σαμε με τον αδερφό μου» θυμάται η Μαριάννα. «Πώς θα μπο­ρούσα να ξεφύγω από αυτό που κάποτε φύτρωσε σαν σπόρος μέσα μου και δε στα­μά­τησε ποτέ να μεγα­λώ­νει ακόμα και όταν η ζωή με οδήγησε για πολλά χρόνια να δουλεύω ως υπάλ­λη­λος (και ύστερα ως διευ­θύ­ντρια) σε ένα τρα­πε­ζικό κατά­στημα εδώ στο νησί;» μου λέει.

Την ίδια στιγμή, χαμο­γελά, καθώς θυμάται μία συνο­μι­λία που είχε παλαιό­τερα με έναν συνά­δελφό της στην τράπεζα ο οποίος καλ­λιερ­γούσε και έφερνε μαζί του στο νησί, ρεβύθια και φακές από το χωριό του, στο Δομοκό. «Όταν φτιάξω το μαγαζί των ονείρων μου θα μου στέλ­νεις τα όσπριά σου;» τον είχα ρωτήσει τότε μου λέει η Μαριάννα. Λίγα χρόνια μετά η δήλωσή της αυτή, όχι απλά απο­δεί­χτηκε προ­φη­τική, αλλά πλέον έφερε και μία νέα μαγει­ρική συνθήκη στις κου­ζί­νες του νησιού, καθώς πολλές ντόπιες μαγεί­ρισ­σες, όπως μου λέει χαμο­γε­λώ­ντας, «μαγει­ρεύ­ουν πια, φακές μόνο όταν έχω δια­θέ­σι­μες στο μαγαζί από τον πρώην συνά­δελφό μου και νυν συνερ­γάτη μου. Δια­φο­ρε­τικά…περι­μέ­νουν!».

Πηγή olivemagazine.gr