«Κούρεμα» του στεγαστικού δανείου 56χρονης χήρας και μητέρας ενός ενήλικου παιδιού

Mε την υπ’ αριθμ. 441/2023 απόφαση του Ειρη­νο­δι­κείου Ρόδου κου­ρεύ­τηκε κατά 150.000 ευρώ το στε­γα­στικό δάνειο μιας 56χρονης ημε­δα­πής χήρας και μητέρας ενός ενή­λι­κου παιδιού.

Μετά τον αιφ­νί­διο θάνατο του συζύγου της, άρχισε να εργά­ζε­ται ως ξενο­δο­χειακή υπάλ­λη­λος και το μέσο μηνιαίο εισό­δημά της πλην της περιό­δου της παν­δη­μι­κής κρίσης ήταν της τάξης των 1100 ευρώ τον μήνα.

Δια­μέ­νει σε ακίνητο συνο­λι­κής μικτής επι­φα­νείας 114.65 τ.μ. το οποίο ανήκει κατά ποσοστό 62.5% στην πλήρη και απο­κλει­στική κυριό­τητά της.

Το ανωτέρω ακίνητο απο­τε­λεί την κύρια κατοι­κία της. Πλην του ακι­νή­του, στα περιου­σιακά στοι­χεία της αιτού­σας ανήκει κατά πλήρη κυριό­τητα και κατά ποσοστό 100% ένα αυτο­κί­νητο, 1.100cc, έτους πρώτης κυκλο­φο­ρίας το 1999.

Η αιτούσα είχε συνάψει σύμβαση στε­γα­στι­κού δανείου ύψους 150.000 ευρώ για το οποίο ενε­γράφη προ­ση­μεί­ωση υπο­θή­κης ποσού 180.000 ευρώ υπέρ της δανεί­στριας τρά­πε­ζας στο παρα­πάνω ακίνητο.

Κατά τον χρόνο σύναψης του δανείου, οι οικο­νο­μι­κές απο­λα­βές του συζύγου ανέρ­χο­νταν στο ποσό των 1.243,86 μηνιαίως γεγονός το οποίο τον καθι­στούσε ικανό να απο­πλη­ρώ­νει το δάνειο, η δόση του οποίου ανερ­χό­ταν στα 607 ευρώ. Λόγω του αδό­κη­του θανάτου του συζύγου της, σε συν­δυα­σμό με την γενι­κό­τερη αύξηση του κόστους ζωής λόγω της οικο­νο­μι­κής κρίσης, έχει περιέλ­θει σε μόνιμη και γενική αδυ­να­μία πλη­ρω­μής των ληξι­πρό­θε­σμων χρη­μα­τι­κών οφειλών της.

Οι μηνιαίες δαπάνες δια­βί­ω­σής της, οι οποίες έχουν μετα­βλη­θεί επί τα χείρω από την κατά­θεση της αίτησης καθώς η κόρη της φοιτοί σε πανε­πι­στή­μιο και στις οποίες περι­λαμ­βά­νο­νται δια­τροφή, λει­τουρ­γικά έξοδα οικίας, μετα­κι­νή­σεις, ανέρ­χο­νται, κατά τα διδάγ­ματα της κοινής πείρας, αλλά και σύμφωνα με την έκθεση υπο­λο­γι­σμού των ευλόγων δαπανών της ΕΛΣΤΑΤ την οποία το δικα­στή­ριο δύναται να αξιο­ποι­ή­σει στο συλ­λο­γι­σμό του ως κατευ­θυ­ντή­ρια γραμμή, στο ποσό των 1000 ευρώ μηνιαίως, το οποίο δεν θίγει το ελά­χι­στο όριο αξιο­πρε­πούς δια­βί­ω­σής της, ούτε επέρ­χε­ται εξα­θλί­ωση αυτής.

Το δικα­στή­ριο ρύθμισε τα χρέη της, υπο­χρε­ώ­νο­ντας αυτήν σε μηδε­νι­κές κατα­βο­λές για χρονικό διά­στημα πέντε ετών, εξαιρεί της εκποί­η­σης την κύρια κατοι­κία της και της επι­βάλ­λει την υπο­χρέ­ωση να κατα­βά­λει για τη διάσωση της κύριας κατοι­κίας της το συνο­λικό ποσό των 25.649 €, με μηνιαίες κατα­βο­λές ποσού 106,87 €) για χρονικό διά­στημα 240 μηνών.

Το ποσό εκάστης μηνιαίας κατα­βο­λής, η αιτούσα θα πρέπει να το κατα­βά­λει στην πιστώ­τριά της, κατά τα ορι­ζό­μενα στα άρθρα 974 επ., η δε κατα­βολή των μηνιαίων αυτών δόσεων θα ξεκι­νή­σει από την 1η Ιανουα­ρίου 2024 μέχρι τον Δεκέμ­βριο του 2043, θα γίνεται εντός του πρώτου πεν­θη­μέ­ρου εκάστου ημε­ρο­λο­για­κού μηνός, και θα γίνει εντόκως χωρίς ανα­το­κι­σμό, με το μέσο επι­τό­κιο στε­γα­στι­κού δανείου με το κυμαι­νό­μενο επι­τό­κιο, που θα ισχύει κατά το χρόνο της απο­πλη­ρω­μής, σύμφωνα με το στα­τι­στικό δελτίο της Τρά­πε­ζας της Ελλάδος, ανα­προ­σαρ­μο­ζό­μενο με το επι­τό­κιο ανα­φο­ράς των Πράξεων Κύριας Ανα­χρη­μα­το­δό­τη­σης της Ευρω­παϊ­κής Κεντρι­κής Τρά­πε­ζας.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε η δικη­γό­ρος κ. Εύη Αρνι­θε­νού.