Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος: Αγωνιζόμεθα και προσευχόμεθα διά την ειρήνην

«Αγω­νι­ζό­μεθα και προ­σευ­χό­μεθα διά την ειρήνην και την δικαιο­σύ­νην, εκφρά­ζο­ντες την αδιά­σει­στον πεποί­θη­σίν μας ότι είναι εφικτός εις κόσμος άνευ πολέμων και βίας και ότι το απο­τε­λε­σμα­τι­κώ­τε­ρον μέσον διά την λύσιν των προ­βλη­μά­των είναι ο ειλι­κρι­νής διά­λο­γος», τόνισε η Α.Θ. Πανα­γιό­της ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης κ.κ. Βαρ­θο­λο­μαίος.

Τα παρα­πάνω δήλωσε ο Οικου­με­νι­κός Πατριάρ­χης στην καθιε­ρω­μένη ομιλία του για την έναρξη του νέου έτους, στην Αίθουσα του Θρόνου του Πατριαρ­χι­κού Οίκου, μετά τη Θεία Λει­τουρ­γία, κατά την οποία χορο­στά­τησε το πρωί της Πρω­το­χρο­νιάς, στον Πάν­σε­πτο Πατριαρ­χικό Ναό στο Φανάρι.

Με τον Πανα­γιώ­τατο συγ­χο­ρο­στά­τη­σαν οι Σεβ. Μητρο­πο­λί­τες Γέρων Χαλ­κη­δό­νος κ. Εμμα­νουήλ, Φιλα­δελ­φείας κ. Μελίτων, Μυριο­φύ­του και Περι­στά­σεως κ. Ειρη­ναίος, Μύρων κ. Χρυ­σό­στο­μος, Ικονίου κ. Θεό­λη­πτος, Προύσης κ. Ιωακείμ και Σελευ­κείας κ. Θεό­δω­ρος. Την Θεία Λει­τουρ­γία τέλεσε ο Πανο­σιολ. κ. Γρη­γό­ριος, στο τέλος της οποίας, ο Πατριάρ­χης τον χει­ρο­θέ­τησε στο οφφίκιο του Μ. Πρω­το­συ­γκέλ­λου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλη­σίας.

«Ηγω­νί­σθη­μεν διά την χρι­στια­νι­κήν μαρ­τυ­ρίαν εις τον σύγ­χρο­νον κόσμον, ενώπιον των τάσεων, αι οποίαι φαλ­κι­δεύ­ουν το ανθρώ­πι­νον πρό­σω­πον. Η ανθρω­πό­της ευρί­σκε­ται μεν και σήμερον αντι­μέ­τω­πος με τα σταθερά και επα­να­λαμ­βα­νό­μενα προ­βλή­ματα, υπάρ­χουν όμως και πολλαί πρω­τό­γνω­ροι εξε­λί­ξεις, απο­τέ­λε­σμα της ιλλι­γιώ­δους προόδου των επι­στη­μών και της τεχνο­λο­γίας. Υπάρχει η μαζική μετα­κί­νη­σις πλη­θυ­σμών λόγω της κλι­μα­τι­κής αλλαγής, περι­στα­σια­καί πολι­τι­σμι­καί συγκρού­σεις, η μετα­ξί­ω­σις και η απα­ξί­ω­σις των αξιών και πολλά άλλα πλα­νη­τικά προ­βλή­ματα, απέ­να­ντι εις τα οποία η Εκκλη­σία δεν είναι δυνατόν να μείνη αδρανής. Η συνά­ντη­σις της Εκκλη­σίας με τον σύγ­χρο­νον κόσμον απο­τε­λεί δι’ αυτήν ευκαι­ρίαν να δια­τυ­πώση επι­καί­ρως την πίστιν της και να ανα­δείξη εν τη πράξει τον δια­κο­νι­κόν της χαρα­κτήρα.

Εν τω πνεύ­ματι τούτω, ειρ­γά­σθη­μεν διά την προ­ώ­θη­σιν των δια­χρι­στια­νι­κών δια­λό­γων και της ορθο­δό­ξου παρου­σίας εις την Οικου­με­νι­κήν Κίνησιν. Είχομεν πρό­σω­πον προς πρό­σω­πον συνα­ντή­σεις μετά του Πάπα Ρώμης Φρα­γκί­σκου, συμ­με­τέ­σχο­μεν ως ομι­λη­τής εις οικου­με­νικά συνέ­δρια και εις δια­θρη­σκεια­κάς συνα­ντή­σεις. Ωμι­λή­σα­μεν εις τας εκδη­λώ­σεις εν Γενεύη επί τη συμπλη­ρώ­σει εβδο­μή­κο­ντα πέντε ετών από της Οικου­με­νι­κής Δια­κη­ρύ­ξεως των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που υπό των Ηνω­μέ­νων Εθνών και από της ιδρύ­σεως του Παγκο­σμίου Συμ­βου­λίου Εκκλη­σιών».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Πανα­γιώ­τα­τος, παρου­σία Ιεραρ­χών και Αρχό­ντων Οφφι­κια­λίων του Θρόνου, του Εξοχ. Πρέσβη κ. Κων­στα­ντί­νου Κούτρα, Γενικού Πρό­ξε­νου της Ελλάδος στην Πόλη, του Προ­ξέ­νου της Ουκρα­νίας Εντιμ. κ. Maksim Vdovychenko, Ομο­γε­νεια­κών παρα­γό­ντων και πιστών από την Πόλη και το εξω­τε­ρικό, τόνισε:

«Όταν ο Αρι­στο­τέ­λης ορίζη τον άνθρω­πον ως «ζώον λόγον έχον», κατο­νο­μά­ζει την έντασιν η οποία υπάρχει εις την ανθρω­πί­νην ύπαρξιν μεταξύ της βιο­λο­γι­κής υπο­στά­σεως και της δια­στά­σεως του «λόγου», της νοήσεως, της γλώσσης της επι­κοι­νω­νίας. Υπάρχει όμως και μία άλλη διά­στα­σις: ο λόγος υπάρ­ξεως, ο σκοπός και το νόημα της ζωής. Ο άνθρω­πος δεν δύναται να ζήση χωρίς κατεύ­θυν­σιν και προ­ο­πτι­κήν, δεν αντέχει το «υπαρ­ξια­κόν κενόν». Η άποψις ότι η πρόοδος της επι­στή­μης και η άνοδος του βιο­τι­κού επι­πέ­δου θα εξα­φα­νί­σουν τον πόθον του ανθρώ­που διά νόημα και αιωνίαν ζωήν, υποτιμά το βάθος της πνευ­μα­τι­κό­τη­τος του ανθρώ­που, το οποίον εκφρά­ζει με μονα­δι­κόν τρόπον και ο λόγος του Χριστού: «Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρω­πος» (Ματθ δ’, 4). Η πίστις εις Χριστόν είναι η λυτρω­τική απά­ντη­σις εις τα έσχατα ερω­τή­ματά μας.

Με αυτάς τας σκέψεις και τα αισθή­ματα και με αμε­τα­κί­νη­τον πίστιν ότι την ζωήν εκάστου εξ ημών και την πορείαν της ανθρω­πό­τη­τος κατευ­θύ­νει ο Θεός της αγάπης, απο­χαι­ρε­τού­μεν το 2023, ευχα­ρι­στού­ντες τον χρόνους και καιρούς εν τη ιδία εξουσία θέμενον Κύριον, και προ­σβλέ­πο­ντες εις εν ευλο­γη­μέ­νον 2024.

Δεό­με­νοι του συγκα­τα­βά­ντος τω γένει των ανθρώ­πων Θεού Λόγου, όπως αναπαύη τας ψυχάς των αοι­δί­μων Προ­κα­τό­χων ημών, πάντων των δια­κο­νη­σά­ντων την Μεγάλην Εκκλη­σίαν και των ενταύθα και εν απάση τη δεσπο­τεία Κυρίου ανα­παυο­μέ­νων τέκνων αυτής, επι­κα­λού­μεθα επί πάντας υμάς, πρε­σβεί­αις του εν Αγίοις Πατρός ημών Βασι­λείου Αρχιε­πι­σκό­που Και­σα­ρείας της Καπ­πα­δο­κίας του Μεγάλου, υγιηρόν και αγλα­ό­καρ­πον νέον ενιαυ­τόν, την εις αλλή­λους αγάπην και την ειρήνην του Κυρίου, «την υπε­ρέ­χου­σαν πάντα νούν» (Φιλιπ. δ΄, 7)».

Και κατά το παρελ­θόν έτος, εις το κέντρον της μερί­μνης ημών ευρί­σκετο η υπό­θε­σις της ειρήνης και η συμβολή εις την καταλ­λα­γήν. Ενώ ο κατα­στρο­φι­κός πόλεμος εις την Ουκρα­νίαν συνε­χί­ζε­ται, προ­σε­τέθη εις αυτόν το τελευ­ταίον τρί­μη­νον η βιαία σύγκρου­σις εις την Μέσην Ανα­το­λήν και αι επώ­δυ­νοι προ­ε­κτά­σεις των. Αγω­νι­ζό­μεθα και προ­σευ­χό­μεθα διά την ειρήνην και την δικαιο­σύ­νην, εκφρά­ζο­ντες την αδιά­σει­στον πεποί­θη­σίν μας ότι είναι εφικτός ένας κόσμος άνευ πολέμων και βίας και ότι το απο­τε­λε­σμα­τι­κώ­τε­ρον μέσον διά την λύσιν των προ­βλη­μά­των είναι ο ειλι­κρι­νής διά­λο­γος.

Εν τω πνεύ­ματι τούτω, ειρ­γά­σθη­μεν διά την προ­ώ­θη­σιν των δια­χρι­στια­νι­κών δια­λό­γων και της ορθο­δό­ξου παρου­σίας εις την Οικου­με­νι­κήν Κίνησιν. Είχομεν πρό­σω­πον προς πρό­σω­πον συνα­ντή­σεις μετά του Πάπα Ρώμης Φρα­γκί­σκου, συμ­με­τέ­σχο­μεν ως ομι­λη­τής εις οικου­με­νικά συνέ­δρια και εις δια­θρη­σκεια­κάς συνα­ντή­σεις. Ωμι­λή­σα­μεν εις τας εκδη­λώ­σεις εν Γενεύη επί τη συμπλη­ρώ­σει εβδο­μή­κο­ντα πέντε ετών από της Οικου­με­νι­κής Δια­κη­ρύ­ξεως των Δικαιω­μά­των του Ανθρώ­που υπό των Ηνω­μέ­νων Εθνών και από της ιδρύ­σεως του Παγκο­σμίου Συμ­βου­λίου Εκκλη­σιών».

Σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο Πανα­γιώ­τα­τος, παρου­σία Ιεραρ­χών και Αρχό­ντων Οφφι­κια­λίων του Θρόνου, του Εξοχ. Πρέσβη κ. Κων­στα­ντί­νου Κούτρα, Γενικού Πρό­ξε­νου της Ελλάδος στην Πόλη, του Προ­ξέ­νου της Ουκρα­νίας Εντιμ. κ. Maksim Vdovychenko, Ομο­γε­νεια­κών παρα­γό­ντων και πιστών από την Πόλη και το εξω­τε­ρικό, τόνισε:

«Όταν ο Αρι­στο­τέ­λης ορίζη τον άνθρω­πον ως «ζώον λόγον έχον», κατο­νο­μά­ζει την έντασιν η οποία υπάρχει εις την ανθρω­πί­νην ύπαρξιν μεταξύ της βιο­λο­γι­κής υπο­στά­σεως και της δια­στά­σεως του «λόγου», της νοήσεως, της γλώσσης της επι­κοι­νω­νίας. Υπάρχει όμως και μία άλλη διά­στα­σις: ο λόγος υπάρ­ξεως, ο σκοπός και το νόημα της ζωής. Ο άνθρω­πος δεν δύναται να ζήση χωρίς κατεύ­θυν­σιν και προ­ο­πτι­κήν, δεν αντέχει το «υπαρ­ξια­κόν κενόν». Η άποψις ότι η πρόοδος της επι­στή­μης και η άνοδος του βιο­τι­κού επι­πέ­δου θα εξα­φα­νί­σουν τον πόθον του ανθρώ­που διά νόημα και αιωνίαν ζωήν, υποτιμά το βάθος της πνευ­μα­τι­κό­τη­τος του ανθρώ­που, το οποίον εκφρά­ζει με μονα­δι­κόν τρόπον και ο λόγος του Χριστού: «Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρω­πος» (Ματθ δ’, 4). Η πίστις εις Χριστόν είναι η λυτρω­τική απά­ντη­σις εις τα έσχατα ερω­τή­ματά μας.

Με αυτάς τας σκέψεις και τα αισθή­ματα και με αμε­τα­κί­νη­τον πίστιν ότι την ζωήν εκάστου εξ ημών και την πορείαν της ανθρω­πό­τη­τος κατευ­θύ­νει ο Θεός της αγάπης, απο­χαι­ρε­τού­μεν το 2023, ευχα­ρι­στού­ντες τον χρόνους και καιρούς εν τη ιδία εξουσία θέμενον Κύριον, και προ­σβλέ­πο­ντες εις εν ευλο­γη­μέ­νον 2024.

Δεό­με­νοι του συγκα­τα­βά­ντος τω γένει των ανθρώ­πων Θεού Λόγου, όπως αναπαύη τας ψυχάς των αοι­δί­μων Προ­κα­τό­χων ημών, πάντων των δια­κο­νη­σά­ντων την Μεγάλην Εκκλη­σίαν και των ενταύθα και εν απάση τη δεσπο­τεία Κυρίου ανα­παυο­μέ­νων τέκνων αυτής, επι­κα­λού­μεθα επί πάντας υμάς, πρε­σβεί­αις του εν Αγίοις Πατρός ημών Βασι­λείου Αρχιε­πι­σκό­που Και­σα­ρείας της Καπ­πα­δο­κίας του Μεγάλου, υγιηρόν και αγλα­ό­καρ­πον νέον ενιαυ­τόν, την εις αλλή­λους αγάπην και την ειρήνην του Κυρίου, «την υπε­ρέ­χου­σαν πάντα νούν» (Φιλιπ. δ΄, 7)».