ΤΟΠΙΚΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Πατριαρχική Απόδειξις επί τοις Χριστουγέννοις 2023

news room 5 λεπτά ανάγνωση
98

Τιμιώ­τα­τοι ἐν Χριστῷ ἀδελφοί Ἱεράρ­χαι καί πεφι­λη­μένα τέκνα,

Ἄνωθεν εὐδοκίᾳ ἑορ­τά­ζο­μεν καί ἐφέτος ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευ­μα­τι­καῖς τήν κατά σάρκα Γέν­νη­σιν τοῦ προ­αιω­νίου Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, τήν φανέ­ρω­σιν δηλο­νότι τοῦ μυστη­ρίου τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώ­που. Κατά τόν Ἅγιον Νικό­λαον Καβά­σι­λαν, τά τελού­μενα εἰς τήν Θείαν Λει­τουρ­γίαν εἶναι «τῆς ἐνανθρω-πήσεως τοῦ Κυρίου μυστα­γω­γία», τό δέ ἐν τοῖς προ­οι­μί­οις αὐτῆς δοξο­λο­γι­κόν «Εὐλο­γη­μένη ἡ Βασι­λεία τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύ­μα­τος» μαρ­τυ­ρεῖ «ὅτι διά τῆς ἐναν­θρω­πή­σεως τοῦ Κυρίου πρῶτον ἐμάν­θα­νον οἱ ἄνθρω­ποι ὡς εἴη τρία πρόσωπα ὁ Θεός» [1]. Ὁ ἱερός πατήρ δια­κη­ρύτ­τει ὅτι ὁ Κύριος καί  Σωτήρ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός «τόν ἀλη­θι­νόν ἄνθρω­πον καί τέλειον καί τρόπων καί ζωῆς καί τῶν ἄλλων ἕνεκα πάντων πρῶτος καί μόνος ἔδειξεν» [2].

Ἡ πρό­σλη­ψις τῆς ἀνθρω­πί­νης φύσεως ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ καί ἡ διά­νοι­ξις τῆς ὁδοῦ τῆς κατά χάριν θεώσεως εἰς τόν ἄνθρω­πον προσ­δί­δουν εἰς αὐτόν ἀνυ­πέρ­βλη­τον ἀξίαν. Ἡ λήθη αὐτῆς τῆς ἀλη­θείας ὁδηγεῖ εἰς μείωσιν τοῦ σεβα­σμοῦ πρός τό ἀνθρώ­πι­νον πρό­σω­πον. Ἡ ἄρνησις τοῦ ὑψηλοῦ προ­ο­ρι­σμοῦ τοῦ ἀνθρώ­που ὄχι μόνον δέν τόν ἀπε­λευ­θε­ρώ­νει, ἀλλά ὁδηγεῖ εἰς ποι­κί­λας συρ­ρι­κνώ­σεις καί διχα­σμούς. Ἄνευ συνει­δή­σεως τῆς θείας προ­ε­λεύ­σεώς του καί τῆς ἐλπίδος τῆς αἰω­νιό­τη­τος, ὁ ἄνθρω­πος δυσκο­λεύ­ε­ται νά παρα­μείνῃ ἀνθρώ­πι­νος, ἀδυ­να­τεῖ νά δια­χει­ρι­σθῇ τάς ἀντι­φά­σεις τῆς «ἀνθρω­πί­νης κατα­στά­σεως».

Ἡ χρι­στια­νική κατα­νό­η­σις τῆς ἀνθρω­πί­νης ὑπάρ­ξεως προ­σφέ­ρει λύσιν τῶν προ­βλη­μά­των, τά ὁποῖα δημιουρ­γοῦν ἡ βία, ὁ πόλεμος καί ἡ ἀδικία εἰς τόν κόσμον μας. Ὁ σεβα­σμός τοῦ ἀνθρω­πί­νου προ­σώ­που, ἡ εἰρήνη καί ἡ δικαιο­σύνη εἶναι δῶρον τοῦ Θεοῦ, ἡ ἐγκα­θί­δρυ­σις ὅμως τῆς κομι­σθεί­σης ὑπό τοῦ Χριστοῦ εἰρήνης ἀπαιτεῖ συμ­με­το­χήν καί συνερ­γίαν τῶν ἀνθρώ­πων. Ἡ χρι­στια­νική τοπο­θέ­τη­σις εἰς τό θέμα τοῦ ἀγῶνος διά τήν εἰρήνην συγκρο­τε­ῖται διά τῶν λόγων τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος εὐαγ­γε­λί­ζε­ται τήν εἰρήνην, χαιρετᾷ μέ τό «Εἰρήνη ὑμῖν» καί παρο­τρύ­νει τούς ἀνθρώ­πους νά ἀγαποῦν τούς ἐχθρούς των [3]. Ἡ ἐν Χριστῷ ἀπο­κά­λυ­ψις χαρακτη-ρίζεται ὡς «εὐαγ­γέ­λιον τῆς εἰρήνης» [4]. Αὐτό σημαί­νει ὅτι δι᾿ ἡμᾶς τούς Χρι­στια­νούς, ἡ ὁδός πρός τήν εἰρήνην εἶναι ἡ εἰρήνη, ὅτι ἡ μή βία, ὁ διά­λο­γος, ἡ ἀγάπη, ἡ συγ­χώ­ρη­σις καί ἡ καταλ­λαγή ἔχουν προ­τε­ραιό­τητα ἀπέ­να­ντι εἰς ἄλλας μορφάς ἐπι­λύ­σεως δια­φο­ρῶν. Μέ σαφή­νειαν περι­γρά­φε­ται η θεο­λο­γία τῆς εἰρήνης εἰς τό κεί­με­νον τοῦ Οἰκου­με­νι­κοῦ Πατριαρ­χείου «”Ὑπέρ τῆς τοῦ κόσμου ζωῆς”. Τό κοι­νω­νικό ἦθος τῆς Ὀρθο­δό­ξου Ἐκκλη­σίας» (2020): «Τίποτε δέν ἀντι­τί­θε­ται περισ­σό­τερο στό θέλημα τοῦ Θεοῦ γιά τά πλά­σματά Του πού ἔχουν δημιουρ­γη­θεῖ κατ᾿ εἰκόνα καί καθ᾽ὁμοί­ωσή Του, ἀπό τή βία πού ἀσκε­ῖται ἐνα­ντίον τοῦ πλησίον… Μπο­ρο­ῦμε ὀρθά νά ἰσχυ­ρι­στο­ῦμε ὅτι ἡ βία ἀπο­τε­λεῖ τήν κατ᾿ ἐξοχήν ἁμαρτία. Πρό­κει­ται γιά τήν τέλεια ἀντί­θεση μεταξύ τῆς κτιστῆς μας φύσης καί τῆς ὑπερ­φυ­σι­κῆς μας κλήσης πρός ἀνα­ζή­τηση τῆς ἀγα­πη­τι­κῆς ἕνωσης μέ τόν Θεό καί τόν πλησίον μας… Ἡ εἰρήνη ἀπο­τε­λεῖ μία πραγ­μα­τική ἀπο­κά­λυψη τῆς βαθύ­τε­ρης πραγ­μα­τι­κό­τη­τας τῆς δημιουρ-γίας σύμφωνα πρός τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, καί τῆς μορφῆς ὅπως τήν σχε­δί­ασε Ἐκεῖνος κατά τίς αἰώνιες βουλές Του»[5].

Ἡ εἰρήνη δέν εἶναι δεδο­μένη καί αὐτο­νό­η­τος, ἀλλά χρέος, κατόρ­θωμα, διαρκής μέριμνα καί ἀδιά­κο­πος ἀγών διά τήν δια­τή­ρη­σίν της. Δέν ὑπάρ­χουν αὐτο­μα­τι­σμοί καί μόνιμοι συντα­γαί. Ἀπέ­να­ντι εἰς τάς ἑκά­στοτε ἀπειλάς τῆς εἰρήνης ἀπαι­τε­ῖται ἐγρή­γορ­σις, βού­λη­σις διά λύσιν τῶν προ­βλη­μά­των διά μέσου τοῦ δια­λό­γου. Οἱ μεγάλοι ἥρωες τῆς πολι­τι­κῆς εἶναι οἱ ἀγω­νι­σταί τῆς εἰρήνης. Ἡμεῖς συνε­χί­ζο­μεν νά τονί­ζω­μεν τόν εἰρη­νο­ποι­η­τι­κόν ρόλον τῶν θρη­σκειῶν, εἰς μίαν ἐποχήν κατά τήν ὁποίαν ἀσκε­ῖται κριτική εἰς τάς θρη­σκείας, ἐπειδή, ἀντί νά ἀνα­δει­κνύ­ω­νται δυνά­μεις εἰρἠνης, ἀλλη­λεγ­γύης καί καταλ­λα­γῆς, τρο­φο­δο­τοῦν τόν φανα­τι­σμόν καί τήν βίαν «ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ: Πρό­κει­ται περί ἀλλο­τριώ­σεως τῆς θρη­σκευ­τι­κῆς πίστεως καί ὄχι περί συμ­φυοῦς μέ αὐτήν φαι­νο­μέ­νου. Ἡ γνησία πίστις εἰς τόν Θεόν εἶναι ὁ αὐστη­ρό­τε­ρος κριτής τοῦ θρη­σκευ­τι­κοῦ φανα­τι­σμοῦ. Αἱ θρη­σκε­ῖαι εἶναι οἱ φυσικοί σύμ­μα­χοι ὅλων τῶν ἀνθρώ­πων, οἱ ὁποῖοι ἀγω­νί­ζο­νται διά τήν εἰρήνην, τήν δικαιο­σύ­νην καί τήν προ­στα­σίαν τῆς κτίσεως ἀπό τήν ἀνθρω­πο­γενῆ κατα­στρο­φήν.

Ἡ ἀνθρω­πό­της τιμᾷ ἐφέτος τήν 75ην ἐπέ­τειον τῆς Οἰκου­με­νι­κῆς Δια­κη­ρύ­ξεως τῶν δικαιω­μά­των τοῦ ἀνθρώ­που (10 Δεκεμ­βρίου 1948), ἡ ὁποία ἀπο­τε­λεῖ σύνοψιν τῶν θεμε­λιω­δῶν ἀνθρω­πι­στι­κῶν ἰδεωδῶν καί ἀξιῶν, «τό κοινόν ἰδα­νι­κόν, εἰς τό ὁποῖον πρέπει νά κατα­τεί­νουν ὅλοι οἱ λαοί καί ὅλα τά ἔθνη». Τά δικαιώ­ματα τοῦ ἀνθρώ­που, κεντρι­κόν σημεῖον ἀνα­φο­ρᾶς τῶν ὁποίων εἶναι ἡ προ­στα­σία τῆς ἀνθρω­πί­νης ἀξιο­πρε­πείας καί τῶν ἀτο­μι­κῶν, κοι­νω­νι­κῶν, πολι­τι­σμι­κῶν, οἰκο­νο­μι­κῶν καί περι-βαλλοντικῶν ὅρων της, κατα­νο­ο­ῦνται εἰς τήν ἀρχικήν δυνα­μι­κήν των, ἐάν ἀνα­γνω­ρι­σθοῦν ὡς θεμέ­λιον καί κρι­τή­ριον τῆς παγκο­σμίου εἰρήνης, τήν ὁποίαν συν­δέ­ουν μέ τήν ἐλευ­θε­ρίαν καί τήν δικαιο­σύ­νην. Ἐν τῇ ἐννοίᾳ ταύτῃ, τό μέλλον τῶν δικαιω­μά­των τοῦ ἀνθρώ­που καί τῆς εἰρήνης συν­δέ­ε­ται καί μέ τήν συμ­βο­λήν τῶν θρη­σκειῶν εἰς τήν ὑπό­θε­σιν τοῦ σεβα­σμοῦ καί τῆς πραγ­μα­τώ­σεώς των.

Μέ τοιαύ­τας σκέψεις καί ἑόρτια αἰσθή­ματα, ἐν πλήρει βεβαιό­τητι ὅτι ἡ ζωή τῆς Ἐκκλη­σίας καθ᾿ ἑαυτήν ἀπο­τε­λεῖ ἀντί­στα­σιν εἰς τόν ἀπαν­θρω­πι­σμόν, ἀπό ὅπου καί ἄν αὐτός προ­έρ­χε­ται, καλο­ῦντες πάντας ὑμᾶς εἰς τόν καλόν ἀγῶνα τῆς οἰκο­δο­μῆς ἑνός πολι­τι­σμοῦ εἰρήνης καί καταλ­λα­γῆς, εἰς τόν ὁποῖον ὁ ἄνθρω­πος θά βλέπῃ εἰς τό πρό­σω­πον τοῦ συναν­θρώ­που του τόν ἀδελφόν καί τόν φίλον καί ὄχι τόν ἐπί­βου­λον καί τόν ἐχθρόν, καί ὑπεν­θυ­μί­ζο­ντες εἰς ὑμᾶς πάντας, ἀδελφοί καί τέκνα, ὅτι τά Χρι­στού­γεννα εἶναι καιρός αὐτο­γνω­σίας καί εὐχα­ρι­στίας, ἀπο­κα­λύ­ψεως τῆς δια­φο­ρᾶς μεταξύ Θεαν­θρώ­που καί «ἀνθρω­πο­θεοῦ», συνει­δη­το­ποι­ή­σεως τοῦ «μεγά-λου θαύ­μα­τος» τῆς ἐν Χριστῷ ἐλευ­θε­ρίας καί τῆς ἰάσεως τοῦ «μεγάλου τραύ­μα­τος» τῆς ἀλλο­τριώ­σεως ἀπό τόν Θεόν, κλί­νο­μεν εὐλαβῶς τό γόνυ ἐνώπιον τῆς κρα­τού­σης ἐν ταῖς ἀγκά­λαις αὐτῆς τόν σαρ­κω­θέ­ντα Λόγον Θεο­μή­το­ρος Μαριάμ, μετα­φέ­ρο­ντες δέ πρός ὑμᾶς τήν εὐλο­γίαν τῆς Μητρός Ἁγίας τοῦ Χριστοῦ Μεγάλης Ἐκκλη­σίας, εὐχό­μεθα αἴσιον, ὑγιηρόν, εὔκαρ­πον, εἰρη­νι­κόν καί εὐφρό­συ­νον τόν ἐπερ­χό­με­νον νέον ἐνιαυ­τόν τῆς χρη­στό­τη­τος τοῦ Κυρίου.

Χρι­στού­γεννα ‚βκγ’

† Ὁ Κων­στα­ντι­νου­πό­λεως ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ

διά­πυ­ρος πρός Θεόν εὐχέτης πάντων ὑμῶν

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.