“H Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα” – Του π. Γεράσιμου Πασπάτη

Η Αγία και Με­γά­λη Εβδο­μά­δα, είναι η πλέον ιε­ρό­τε­ρη πε­ρί­ο­δος της Ορ­θό­δο­ξης Εκ­κλη­σί­ας, αφού κο­ρυ­φώ­νε­ται η πνευ­μα­τι­κή πο­ρεία του αν­θρώ­που προς το Θείο Δράμα και την Ανά­στα­ση.

– Του π. Γε­ρα­σί­μου Πα­σπά­τη

Είναι πε­ρί­ο­δος πε­ρι­συλ­λο­γής, τα­πεί­νω­σης, ατο­μι­κής εσω­τε­ρι­κής ανα­ζή­τη­σης.

Τα μη­νύ­μα­τα της Με­γά­λης Εβδο­μά­δος, πα­ρα­μέ­νουν στα­θε­ρά και δια­χρο­νι­κά.

Η άνευ όρων αγάπη, η θυσία για τον (συν) άν­θρω­πο, η συγ­χώ­ρε­ση γι’αυ­τούς που μας πί­κρα­ναν ή μας αδί­κη­σαν.

Κάθε ημέρα της ιδαί­τε­ρης αυτής πε­ριό­δου, έχει το δικό της νόημα και συμ­βο­λι­σμό.

Κυ­ρια­κή των Βαΐων

Σή­με­ρα αρ­χί­ζει η Με­γά­λη Εβδο­μά­δα. Κατ’ αυτή τη μέρα, ο Ιη­σούς Χρι­στός ει­σέρ­χε­ται θριαμ­βευ­τι­κά στα Ιε­ρο­σό­λυ­μα, ενώ ο κό­σμος τον επευ­φη­μεί και τον υπο­δέ­χε­ται <<μετά βαΐων και κλά­δων>>, ως έν­δει­ξη ανα­γνώ­ρι­σης.

Με­γά­λη Δευ­τέ­ρα

Κατά την ημέρα αυτή, τι­μά­ται η μνήμη του Ιωσήφ του Πα­γκά­λου,  που προ­βάλ­λει ως πρό­τυ­πο  υπο­μο­νής, ενώ η πα­ρα­βο­λή της ξη­ραν­θεί­σης συκής, μας προ­τρέ­πει να δούμε και τη δική μας πνευ­μα­τι­κή καρ­πο­φο­ρία.

Με­γά­λη Τρίτη

Η ανά­γκη για πνευ­μα­τι­κή προ­ε­τοι­μα­σία αλλά και για διαρ­κή επα­γρύ­πνη­ση, προ­βάλ­λε­ται μέσα από την πα­ρα­βο­λή των Δέκα Παρ­θέ­νων που θα ανα­γνω­σθεί στις Εκ­κλη­σί­ες.

Με­γά­λη Τε­τάρ­τη

Η μέρα αυτή ανα­φέ­ρε­ται  στην ει­λι­κρι­νή  με­τά­νοια και στη συγ­χώ­ρε­ση. Ο Χρι­στός συγ­χώ­ρε­σε την αμαρ­τω­λή γυ­ναί­κα που τον άλει­ψε με μύρο, περ­νώ­ντας πα­ράλ­λη­λα το μή­νυ­μα ότι όλοι έχουν δι­καί­ω­μα στην με­τά­νοια.

Με­γά­λη Πέμ­πτη

Την ημέρα αυτή εν­θυ­μού­μα­στε τον Μυ­στι­κό Δεί­πνο, όπου ο Χρι­στός πα­ρα­δί­δει το Μυ­στή­ριο της Θείας Ευ­χα­ρι­στί­ας, αλλά και την προ­δο­σία του Ιούδα, ο οποί­ος πα­ρα­συ­ρό­με­νος από έλ­λει­ψη πί­στης αλλά και από αν­θρώ­πι­νη αδυ­να­μία πρό­δω­σε τον Δι­δά­σκα­λο.

Με­γά­λη Πα­ρα­σκευή

Η πλέον κα­τα­νυ­κτι­κό­τε­ρη ημέρα, αφού κο­ρυ­φώ­νε­ται το Θείο Δράμα με την Σταύ­ρω­ση του Χρι­στού και την Ταφή Του.

Είναι  η μέρα που πεν­θού­με και σιω­πού­με, στε­κό­με­νοι με τα­πει­νό­τη­τα και δέος, εν­στερ­νι­ζό­με­νοι το μέ­γε­θος της υπέρ­τα­της θυ­σί­ας.

Με­γά­λο Σάβ­βα­το

Ο Χρι­στός κα­τέρ­χε­ται στον Άδη, με­τα­τρέ­πο­ντας τη σιωπή και το πέν­θος των προη­γού­με­νων ημε­ρών σε χαρά για την επερ­χό­με­νη Ανά­στα­ση.

Κυ­ρια­κή του Πάσχα

Η Ανά­στα­ση του Χρι­στού, απο­τε­λεί την κο­ρύ­φω­ση της όλης πε­ριό­δου.

Η ζωή νικά τον θά­να­το, το φως νικά το σκο­τά­δι κι ανα­γεν­νά­ται όλη αν­θρω­πό­τη­τα.

Σε μία επο­χής βίας, αβε­βαιό­τη­τας, κα­τα­να­λω­τι­κής μα­νί­ας, όπου οι θε­σμοί κι οι ηθι­κές αξίες  δια­σαλ­λεύ­ο­νται , το μή­νυ­μα της Αγίας και Με­γά­λης Εβδο­μά­δος, γί­νε­ται πιο επί­και­ρο από ποτέ.

Ας πλη­σιά­σου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο τον συ­νάν­θρω­πο, δεί­χνο­ντας του αγάπη και κα­τα­νό­η­ση, προ­κει­μέ­νου να κρα­τή­σου­με μέσα μας αναμ­μέ­νη τη φλόγα της ελ­πί­δας.