Bussines as usual

Την προη­γού­μενη εβδο­μάδα, οι 197 χώρες που συμ­με­τεί­χαν στη σύνοδο για το κλίμα στο Ντου­μπάι. κατέ­λη­ξαν σε κοινή ανα­κοί­νωση κάτω από χει­ρο­κρο­τή­ματα και χαμό­γελα. Η προ­βλη­μα­τική δια­τύ­πωση όσον αφορά τα ορυκτά καύσιμα σε ένα κείμενο συμ­φω­νίας που συνήφθη στο «και πέντε» και μια γενι­κευ­μένη δημιουρ­γική ασάφεια σε επίπεδο δεσμεύ­σεων, συν­θέ­τουν τον απο­λο­γι­σμό της συνόδου. Χώρες όπως η Σαου­δική Αραβία και η Ρωσία δεν ήθελαν καμιά αναφορά στα ορυκτά καύσιμα, αλλά ενέ­δω­σαν γνω­ρί­ζο­ντας ότι δεν υπάρχει τίποτα δεσμευ­τικό στην ανα­κοί­νωση. Και όλα αυτά υπό την προ­ε­δρία του Σουλτάν Αλ Τζαμπέρ ο οποίος διευ­θύ­νει πετρε­λαϊκή εται­ρεία στα Ημωμένα Αραβικά Εμιράτα, ο οποίος αφού σφύριξε τη λήξη της συνόδου, ξεκα­θά­ρισε ότι θα συνε­χί­σει κανο­νικά τις επεν­δύ­σεις ρεκόρ της πετρε­λαϊ­κής εται­ρείας του στην παρα­γωγή πετρε­λαίου και φυσικού αερίου, Το γεγονός ότι τη διά­σκεψη φιλο­ξέ­νησε μια χώρα που κατε­ξο­χήν εξα­κο­λου­θεί να κάνει μεγάλες επεν­δύ­σεις στα ορυκτά καύσιμα, ήταν μία ακόμη από αυτές τις ολοένα και πιο συχνές στιγμές εσχάτως όπου ο βασι­λιάς δεν είναι απλώς γυμνός, δεν έχει και κανένα πρό­βλημα να το φωνάξει (έστω και με τη «δέσμευση» ότι μπορεί στο μέλλον όντως να φορέσει ρούχα). Οι σύνοδοι COP έχουν κατα­ντή­σει ένα κακό­γου­στο του­ρι­στικό γεγονός, όπου πλήθη ανθρώ­πων αντα­γω­νί­ζο­νται σε δρα­μα­τι­κές ομιλίες, σε δια­μά­χες για την επιλογή των φράσεων των ανα­κοι­νω­θέ­ντων και σε έλλειψη ηθικού θάρρους για την ανάληψη δεσμεύ­σεων.