ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Παναγιώτης Φωνιαδάκης: «Οταν… σβήσουν τα φώτα της ράμπας, περνάμε στη λήθη και επανερχόμαστε στη σκληρή πραγματικότητα»

Μαίρη Φώτη 8 λεπτά ανάγνωση
ΦΩΝΙΑΔΑΚΗΣ
Οταν… σβήσουν τα φώτα της ράμπας, περνάμε στη λήθη και επανερχόμαστε στη σκληρή πραγματικότητα

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΦΩΝΙΑΔΑΚΗΣ

Σήμερα, Κυριακή 3 Δεκεμ­βρίου Παγκό­σμια Ημέρα Ατόμων με Ανα­πη­ρία, ο πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου ΑΜΕΑ Επαρ­χίας Ρόδου κ. Πανα­γιώ­της Φωνια­δά­κης, με συνέ­ντευξή του στη «δημο­κρα­τική» απο­τυ­πώ­νει την πραγ­μα­τική κατά­σταση της καθη­με­ρι­νό­τη­τας των ατόμων με ανα­πη­ρία.

Μιλά για τα προ­βλή­ματα, για τις λύσεις που θα έπρεπε να είχαν ήδη δρο­μο­λο­γη­θεί, για τις υπο­σχέ­σεις που μένουν πάντα στα χαρτιά, για την κοι­νω­νία που ακόμα δεν έχει προ­σαρ­μο­στεί στις ανάγκες των ατόμων με ανα­πη­ρία, αλλά και για την ανάγκη τα λόγια να γίνουν επι­τέ­λους πράξη.

Κύριε Φωνια­δάκη, Παγκό­σμια Ημέρα Ατόμων με Ανα­πη­ρία σήμερα Κυριακή 3 Δεκεμ­βρίου και θα ήθελα να μου πείτε για εσάς τι σημα­το­δο­τεί τόσο ως άτομο με ανα­πη­ρία όσο και ως πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου ΑΜΕΑ Επαρ­χίας Ρόδου.

Το 1992, η Γενική Συνέ­λευση του ΟΗΕ, ανα­κή­ρυξε την 3η Δεκεμ­βρίου ως Παγκό­σμια Ημέρα Ατόμων με Ανα­πη­ρία. Κάθε χρόνο η μέρα αυτή δίνει ακόμα μια ευκαι­ρία στην κοι­νω­νία να εστιά­σει την προσοχή της στα δικαιώ­ματα και τις δυνα­τό­τη­τες των ατόμων με ανα­πη­ρία, προ­ω­θώ­ντας την κατα­νό­ηση σε θέματα ανα­πη­ρίας και την κινη­το­ποί­ηση υπέρ των δικαιω­μά­των αξιο­πρέ­πειας και ευη­με­ρίας των ατόμων με ανα­πη­ρία. Σε εμένα προ­σω­πικά σαν Α.με.Α., αλλά και ως πρόεδρο του Συλ­λό­γου Α.με.Α. Επαρ­χίας Ρόδου, σημα­το­δο­τεί τον αδιά­κοπο αγώνα για την συμπε­ρί­ληψη, την ένταξη των ατόμων με ανα­πη­ρία σε κάθε πτυχή της πολι­τι­κής, κοι­νω­νι­κής, οικο­νο­μι­κής και πολι­τι­στι­κής ζωής.

Φαντά­ζο­μαι πάντως, πως κάθε χρόνο τέτοια ημέρα ακούτε πολλά και θέλω να ρωτήσω από αυτά που ακούτε κάθε χρόνο τι κρατάτε ή τι είναι εκείνο που περι­μέ­νετε να ακού­σετε.

Πράγ­ματι κυρία Φώτη, την ημέρα αυτή όλοι μας θυμού­νται, όλοι γίνο­νται θεμα­το­φύ­λα­κες των δικαιω­μά­των μας, και όταν… σβήσουν τα φώτα της ράμπας, περνάμε στη λήθη και επα­νερ­χό­μα­στε στη σκληρή πραγ­μα­τι­κό­τητα που βιώνουν τα Α.με.Α. Δυστυ­χώς, έχουμε κου­ρα­στεί τόσα χρόνια, έχουμε χορ­τά­σει από υπο­σχέ­σεις, λόγια κατα­νό­η­σης και φιλικά χτυ­πή­ματα στην πλάτη. Περι­μέ­νουμε επι­τέ­λους να ακού­σουμε για υλο­ποι­ή­σιμα σχέδια, για ρεα­λι­στικά χρο­νο­δια­γράμ­ματα, για παρεμ­βά­σεις και υλο­ποί­ηση έργων που είναι ανα­γκαία να γίνουν στο νησί μας, για τη βελ­τί­ωση της ζωής των συναν­θρώ­πων αυτών, που απαι­τεί­ται να είχαν γίνει χθες… και είναι τόσα πολλά. Φτάνουν πια τα λόγια και οι φρούδες υπο­σχέ­σεις, ας περά­σουμε επι­τέ­λους στα έργα!

Στη Ρόδο ποια είναι τα κυριό­τερα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζει ένα άτομο με κινη­τική ανα­πη­ρία;

Δυστυ­χώς, και λυπάμαι που το λέω, όμως είναι η ζοφερή πραγ­μα­τι­κό­τητα… Το όμορφο νησί μας είναι μη φιλικό για τα Α.με.Α., για τους συμπο­λί­τες αλλά και για τους επι­σκέ­πτες. Θα ήταν άδικο όμως να επι­με­ρίσω τα προ­βλή­ματα που υπάρ­χουν στα Α.με.Α. με κινη­τικά προ­βλή­ματα μόνο. Υπάρ­χουν τόσες μορφές ανα­πη­ρίας εξίσου ή περισ­σό­τερο σοβαρές που αντι­με­τω­πί­ζουν τα ίδια προ­βλή­ματα. Ας τολ­μή­σουμε να απα­ριθ­μή­σουμε λοιπόν μερικά όπως λέτε από τα κυριό­τερα προ­βλή­ματα:

Μηδα­μινή έως ανύ­παρ­κτη προ­σβα­σι­μό­τητα. Προ­βλη­μα­τι­κές και απρο­στά­τευ­τες ράμπες, πεζο­δρό­μια σχεδόν στο σύνολό τους πλήρως απρο­σπέ­λα­στα, ειδικές θέσεις στάθ­μευ­σης οχη­μά­των Α.με.Α. που δεν τις σέβο­νται απο­θαρ­ρύ­νο­ντας έτσι το άτομο αυτό που θέλει να κινηθεί με το όχημά του. Δημό­σιες και δημο­τι­κές υπη­ρε­σίες μη προ­σβά­σι­μες, παρα­λίες το ίδιο… Ειδικά σχολεία πεπα­λαιω­μένα και εντελώς ακα­τάλ­ληλα με σοβαρές ελλεί­ψεις σε εξει­δι­κευ­μένο επι­στη­μο­νικό προ­σω­πικό, με προ­βλή­ματα μετα­φο­ράς των μαθητών και πολλά άλλα. Σας υπεν­θυ­μίζω εδώ ότι, με τον Νέο Οικο­δο­μικό Κανο­νι­σμό, (Ν.4067/2012) όπως επκαι­ρο­ποι­ή­θηκε με το ν. 4994/2022, στα κτήρια του δημο­σίου, των Δήμων και πλήθος άλλων κτηρίων δημο­σίου ενδια­φέ­ρο­ντος, καθώς και στα ιδιω­τικά κτήρια επι­βάλ­λε­ται να γίνουν οι απα­ραί­τη­τες δια­μορ­φώ­σεις, ώστε οι λει­τουρ­γι­κοί χώροι τους να είναι προ­σπε­λά­σι­μοι από άτομα με ανα­πη­ρία ή εμπο­δι­ζό­μενα άτομα. Γι’ αυτό το λόγο αυτόν, μέχρι 31 Μαρτίου 2023 θα έπρεπε όλα τα κτήρια στη χώρα μας, να έχουν προβεί στις κατάλ­λη­λες παρεμ­βά­σεις δεδο­μέ­νου ότι πέρα των ατόμων με κινη­τικά προ­βλή­ματα, τα άτομα με παρο­δι­κές ανα­πη­ρίες και τα λοιπά εμπο­δι­ζό­μενα άτομα (έγκυες, νήπια, μικρά παιδιά, υπε­ρή­λι­κες κ.λπ.) απο­τε­λούν το 50% περίπου του πλη­θυ­σμού της χώρας με αυξη­τι­κές τάσεις και ανάγκες. Εσείς βλέπετε αυτό να τηρεί­ται σε αυτό τον τόπο;

Η αλήθεια είναι πως σε καμία περί­πτωση δεν βλέ­πουμε κάτι τέτοιο. Και με την ευκαι­ρία που μου δίνετε θα ήθελα να ρωτήσω αν η αντι­με­τώ­πισή τους κύριε Φωνια­δάκη είναι μόνο θέμα πολι­τι­κής βού­λη­σης.

Δεν είναι μόνο θέμα πολι­τι­κής βού­λη­σης, εξάλλου το νομο­θε­τικό πλαίσιο υπάρχει αλλά δυστυ­χώς δεν εφαρ­μό­ζε­ται. Είναι πρω­τί­στως ζήτημα θέλησης, απο­φα­σι­στι­κό­τη­τας, και σωστού σχε­δια­σμού, να υπάρξει επι­τέ­λους ο άνθρω­πος που θα τολ­μή­σει να κάνει αυτά που επι­βάλ­λε­ται και πρέπει να γίνουν. Επι­ση­μαίνω ότι στις 4/10/2023 ψηφί­στηκε στη Βουλή και είναι πλέον νόμος του κράτους ο υπερ­μειω­μέ­νος συντε­λε­στής ΦΠΑ 4% για την εκτέ­λεση εργα­σιών που προ­ο­ρί­ζο­νται απο­κλει­στικά για την απο­μά­κρυνση εμπο­δίων που περιο­ρί­ζουν την κινη­τι­κό­τητα ατόμων με ανα­πη­ρία, σε δημόσια ή ιδιω­τικά ή κτήρια που εξυ­πη­ρε­τούν δημόσιο συμ­φέ­ρον. Πολύ απλά αυτό σημαί­νει ότι, ανοίγει ο δρόμος για να γίνει επι­τέ­λους αυτό που όλα τα Α.με.Α. προσ­δο­κούν. Να γίνουν δηλαδή προ­σβά­σιμα για τα Α.με.Α. τα δημόσια και ιδιω­τικά κτήρια που εξυ­πη­ρε­τούν δημόσιο συμ­φέ­ρον και μάλιστα με χαμηλό οικο­νο­μικό κόστος. Πλέον ανα­μέ­νουμε να δούμε τα αντα­να­κλα­στικά των αρμο­δίων και σε τοπικό επίπεδο. Ανα­μέ­νουμε και το παρα­κο­λου­θούμε….

Η τοπική κοι­νω­νία πόσο εξοι­κειω­μένη είναι, αν είναι, με την ανα­πη­ρία;

Θα έλεγα, κυρία Φώτη, ότι απέ­χουμε αρκετά από το να πούμε ότι είναι εξοι­κειω­μένη η τοπική κοι­νω­νία με την ανα­πη­ρία. Θεωρώ ότι δεν είναι τα άτομα με ανα­πη­ρία που πρέπει να αλλά­ξουν ώστε να εντα­χθούν στην κοι­νω­νία. Πρέπει η κοι­νω­νία να αλλάξει και να προ­σαρ­μο­στεί στις ανάγκες των ατόμων με ανα­πη­ρία. Να πάψουν, με απλά λόγια, τα άτομα με ανα­πη­ρία να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως «αδύ­να­μοι ασθε­νείς» και να απο­τε­λέ­σουν ενεργά μέλη μιας κοι­νω­νίας που τα εντάσ­σει ισότιμα σε κάθε κοι­νω­νική και οικο­νο­μική πτυχή της. Η ανα­πη­ρία δεν θεω­ρεί­ται πλέον ως μεμο­νω­μένο πρό­βλημα, αλλά είναι ένα μεγάλο κοι­νω­νικό ζήτημα.

Ως άτομο με ανα­πη­ρία τι είναι εκείνο που σας ενοχλεί περισ­σό­τερο;

Με ενοχλεί η λαν­θα­σμένη προ­σέγ­γιση και η προ­χει­ρό­τητα που αντι­με­τω­πί­ζουν γενικά τα ζητή­ματα που αφορούν στην ανα­πη­ρία εν γένει. Με ενο­χλούν τα βαθιά ριζω­μένα στε­ρε­ό­τυπα και η προ­κα­τά­ληψη.

Με ενοχλεί ο ρατσι­στι­κός δια­χω­ρι­σμός, με ενοχλεί όταν ακούω όρους που συχνά είναι προ­σβλη­τι­κοί για τα Α.με.Α. όπως, «καθυ­στε­ρη­μέ­νος, ανί­κα­νος, κουτσός, στραβός, κουφός» για να ανα­φερ­θούν σε άτομα που κατά την κρίση τους, δρουν απο­γοη­τευ­τικά ή εκνευ­ρι­στικά. Εξίσου, όροι όπως «άτομα με ειδικές ανάγκες», ή «άτομα με ειδικές ικα­νό­τη­τες», ή «ήρωες της ζωής», κ.λ.π. Να εμπε­δώ­σουμε επι­τέ­λους τον ευδό­κιμο όρο «Άτομα με ανα­πη­ρίες» (Α.με.Α) που κατο­χυ­ρώ­θηκε συνταγ­μα­τικά το 2001 και στη χώρα μας.

Εσείς για να φτάσετε να είστε και πρό­ε­δρος ενός Συλ­λό­γου που προ­α­σπί­ζε­ται τα δικαιώ­ματα των ατόμων με ανα­πη­ρία, σημαί­νει ότι αφενός είχατε υπο­στη­ρι­κτικό περι­βάλ­λον και αφε­τέ­ρου ότι η ανα­πη­ρία δεν απο­τέ­λεσε ανα­σταλ­τικό παρά­γο­ντα για την εξέλιξή σας.

Από τα νεανικά μου κιόλας χρόνια είχα την «τύχη» να κουβαλώ στις πλάτες μου το βαρύ «παρά­σημο» της ανα­πη­ρίας, πάλεψα σκληρά, πρώτα με τον εαυτό μου για να κατα­φέρω να απο­δε­χτώ την ιδιαι­τε­ρό­τητά μου, να συμ­βι­βα­στώ με την επώδυνη καθη­με­ρι­νό­τητά μου, έχοντας πάντα τη στήριξη της οικο­γέ­νειάς μου. Πορεύ­τηκα και συμ­βι­βά­στηκα με αυτό σε όλο τον τρια­κο­ντα­ετή εργα­σιακό μου βίο.

Η ανα­πη­ρία μου αυτή, δεν άφησα να σταθεί εμπόδιο στις όποιες δρα­στη­ριό­τη­τές μου. Μοιραία λοιπόν, συνά­ντησα και γνώρισα από κοντά την αληθινή έννοια των ιερών λέξεων Α.με.Α. και ανα­πη­ρία, την ανάγκη για συνει­σφορά στο συνάν­θρωπο που τη χρειά­ζε­ται μέχρι που κατά­λαβα την αληθινή έννοια της ανα­πη­ρίας, τι σημαί­νει πόνος, δάκρυ, στέρηση, εμπόδια, εκμε­τάλ­λευση, περι­θω­ριο­ποί­ηση…

Και τότε αφιε­ρώ­θηκα ολο­κλη­ρω­τικά στον όμορφο αυτό σκοπό, που πλέον είναι συνυ­φα­σμέ­νος με τη καθη­με­ρι­νό­τητά μου. Σήμερα, από τη θέση του προ­έ­δρου του Συλ­λό­γου Ατόμων με Ανα­πη­ρία Επαρ­χίας Ρόδου, έχω τη μεγάλη τιμή αλλά και τη τερά­στια ευθύνη να υπηρετώ και να εκπρο­σωπώ την ανα­πη­ρική κοι­νό­τητα του νησιού μου, μαζί με τα υπό­λοιπα παιδιά του Δ.Σ., όλοι μαζί ενω­μέ­νοι σαν μια γροθιά.

Με την πάροδο των χρόνων βλέπετε κάποια βελ­τί­ωση ή ένα μεγα­λύ­τερο ενδια­φέ­ρον που να αφορά και στη βούληση των αρμο­δίων να δώσουν λύσεις στα προ­βλή­ματα που καθι­στούν δύσκολη την καθη­με­ρι­νό­τητά σας;

Σήμερα μπο­ρούμε να πούμε με βεβαιό­τητα ότι, σε πανελ­λα­δικό επίπεδο στα τελευ­ταία χρόνια έχουν γίνει αρκετά προς τη κατεύ­θυνση αυτή, όμως υπο­λοι­πό­μα­στε κατά πολύ για να πλη­σιά­σουμε έστω στα πρότυπα κάποιων άλλων χωρών. Σ

ε τοπικό επίπεδο θα έλεγα ότι, δυστυ­χώς στα προ­βλή­ματα στο χώρο ανα­πη­ρίας, ποτέ δεν δόθηκε η προ­τε­ραιό­τητα και η πρέ­πουσα βαρύ­τητα που θα έπρεπε και αυτός είναι ο λόγος που έχουμε μείνει πολύ πίσω συγκρι­τικά με άλλες πόλεις της χώρας μας, που επι­τρέψτε με όλο το σεβασμό να πω ότι, δεν έχουν τον πλούτο και την «αίγλη» της Ρόδου μας. Πάντα μας έλειπε ο σοβαρός προ­γραμ­μα­τι­σμός και ο σχε­δια­σμός, αλλά προ­πά­ντων η τόλμη και η αληθινή βούληση. Σήμερα, και μετά την πρό­σφατη αλλαγή της δημο­τι­κής αρχής, προσ­δο­κούμε και ευελ­πι­στούμε ότι θα γίνουν τα απα­ραί­τητα ανα­γκαία βήματα που απαι­τού­νται για να διορ­θω­θεί η εικόνα του νησιού μας.

Προ­ϋ­πό­θεση για να παρα­χθεί το σωστό απο­τέ­λε­σμα, είναι η συμ­με­τοχή της ίδιας της ανα­πη­ρι­κής κοι­νό­τη­τας μέσω των εκπρο­σώ­πων της στον σχε­δια­σμό και τον προ­γραμ­μα­τι­σμό. «Τίποτα για εμάς χωρίς εμάς!». Ο Σύλ­λο­γός μας θα είναι πολύ­τι­μος συμπα­ρα­στά­της και αρωγός στην προ­σπά­θεια αυτή.

Εν έτει 2023, θα λέγατε ότι η συμπε­ρί­ληψη των ΑΜΕΑ παρα­μέ­νει ακόμα ζητού­μενο ή έστω και με αργούς ρυθμούς καθιε­ρώ­νε­ται στη συνεί­δηση όχι μόνο της τοπικής κοι­νω­νίας, αλλά ευρύ­τερα της Ελλάδας;

Η συμπε­ρί­ληψη λοιπόν, είναι λέξη που βγαίνει αβίαστα στα τελευ­ταία χρόνια από τα στόματα πολλών, που όμως είμαι πεπει­σμέ­νος ότι και οι ίδιοι δεν γνω­ρί­ζουν την βαθιά της έννοια. Ο πολι­τι­σμός μιας χώρας φαί­νε­ται από τον τρόπο που η ίδια αντι­με­τω­πί­ζει τα άτομα με ανα­πη­ρία. Είναι η πολι­τι­στική κλη­ρο­νο­μιά μιας χώρας και θα πρέπει κατά τη γνώμη μου να διδά­σκε­ται στα σχολεία.

Η συμπε­ρί­ληψη των Α.με.Α στην κοι­νω­νία και σε ό,τι συνε­πά­γε­ται μέσα σε αυτήν, είναι το συστα­τικό που δίνει απά­ντηση σε κάθε φαι­νό­μενο ρατσι­σμού, και σε κάθε φαι­νό­μενο παρα­γκω­νι­σμού. Μιλώ­ντας για συμπε­ρί­ληψη, εννο­ούμε την συνει­δητή ενέρ­γεια να «χωράνε» ισότιμα όλοι οι συνάν­θρω­ποί μας μέσα σε κάθε γεγονός της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας. Σε οτι­δή­ποτε και με οποιον­δή­ποτε τρόπο, χωρίς δια­χω­ρι­σμούς και δια­κρί­σεις. Κοντο­λο­γίς λοιπόν η συμπε­ρί­ληψη εν έτει 2023, παρα­μέ­νει ακόμα ζητού­μενο στη χώρα μας και στο νησί μας.

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.