Εκτός ΣΥΡΙΖΑ η «Ομπρέλα» – Το κείμενο αποχώρησης

Ραγδαίες είναι οι εξε­λί­ξεις στον ΣΥΡΙΖΑ, καθώς το από­γευμα της Κυρια­κής έγινε γνωστό ότι απο­χώ­ρη­σαν από το κόμμα τα 45 μέλη της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής που εντάσ­σο­νται στην «Ομπρέλα».

Μεταξύ αυτών είναι οι βου­λευ­τές Ευκλεί­δης Τσα­κα­λώ­τος και Πέτη Πέρκα, καθώς επίσης και οι Νίκος Φίλης και Δημή­τρης Βίτσας που συγκα­τα­λέ­γο­νται στα τέσσερα στελέχη που είχαν παρα­πεμ­φθεί στην Επι­τροπή Δεο­ντο­λο­γίας προς δια­γραφή. Επίσης, το κείμενο απο­χώ­ρη­σης υπο­γρά­φουν, μεταξύ άλλων, οι Δημή­τρης Βίτσας, Νίκος Βούτσης και Πάνος Σκουρ­λέ­της (σ.σ.: αμφό­τε­ροι είχαν παραι­τη­θεί από το κόμμα την Παρα­σκευή), Ανδρέας Ξανθός, Πάνος Λάμπρου, Θοδωρής Δρίτσας, Αννέτα Καβ­βα­δία, Μαρία Γιαν­να­κάκη, Εφη Καλα­μαρά, Κατε­ρίνα Κνήτου, Τασία Χρι­στο­δου­λο­πού­λου.

Δεδο­μέ­νης της απο­χώ­ρη­σης των δύο βου­λευ­τών από τον ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., με την ανε­ξαρ­τη­το­ποί­ηση τους από την Κοι­νο­βου­λευ­τική Ομάδα, το κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης από 47 μέλη θα αριθμεί 45.

«Αισθα­νό­μα­στε την ανάγκη να προ­στα­τεύ­σουμε από τον περαι­τέρω δια­συρμό του τον πολι­τικό χώρο που έχουμε υπη­ρε­τή­σει τόσα χρόνια», τονίζει, μεταξύ άλλων, το κείμενο που εστάλη στη γραμ­μα­τέα και τον ανα­πλη­ρωτή γραμ­μα­τέα και με κοι­νο­ποί­ηση στο γραφείο του προ­έ­δρου. Στο κείμενο γίνεται λόγος για «πρα­κτική τρα­μπι­σμού, που εφαρ­μό­ζε­ται για πρώτη φορά στα χρονικά», αλλά και για «τοξικό κλίμα, νεο­αυ­ρια­νι­σμό και δεξιό­στροφο λαϊ­κι­σμό, κραυγές και φανα­τι­σμό, μίσος για το 3% και την ιστο­ρική πορεία της Αρι­στε­ράς».

Οπως σημειώ­νε­ται, «μια τέτοια πρα­κτική διωγμού ιστο­ρι­κών στε­λε­χών του χώρου μας, στην ουσία σημαί­νει διωγμό και δια­γραφή της ίδιας της αρι­στε­ράς από τον νέο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., που φοβό­μα­στε ότι ουδεμία σχέση έχει πλέον με τον ΣΥΡΙΖΑ έτσι όπως τον ζήσαμε».

Τα 45 στελέχη που υπο­γρά­φουν το κείμενο ανα­φέ­ρουν πως απο­χω­ρούν από το κόμμα καθώς «εμείς αισθα­νό­μα­στε την ιστο­ρική ευθύνη. Επειδή επι­μέ­νουμε αρι­στερά και το όραμά μας είναι ο σοσια­λι­σμός με ελευ­θε­ρία και δημο­κρα­τία, δεν μπο­ρούμε πλέον να νομι­μο­ποιούμε με την παρου­σία μας το έγκλημα που έχει γίνει σε βάρος ενός μονα­δι­κού στην Ευρώπη ιδε­ο­λο­γι­κού και πολι­τι­κού εγχει­ρή­μα­τος».

Κατα­λή­γο­ντας, δια­μη­νύ­ουν «προς όσες και όσους ελπί­ζουν και επι­διώ­κουν εδώ και χρόνια το τέλος της Αρι­στε­ράς: “δεν θα ξεμπερ­δέ­ψετε τόσο εύκολα μαζί της”».

Ανα­λυ­τικά το κείμενο

Το κείμενο αυτό δεν ήταν εύκολο να γραφτεί. Δεν προ­έ­κυψε χωρίς συλ­λο­γι­σμό, χωρίς βαθιά σκέψη, πόνο και αγωνία για το σήμερα και το αύριο της Αρι­στε­ράς. Άλλωστε, οι περισ­σό­τε­ρες και οι περισ­σό­τε­ροι από εμάς είχαμε πάρει ενεργά μέρος, μαζί με πολλές και πολλούς άλλους, στην δημιουρ­γία του ΣΥΡΙΖΑ. Και όλα αυτά τα χρόνια παλέ­ψαμε με πάθος για την κοινή υπόθεση. Με στιγμές που μας έκαναν να νιώ­σουμε υπε­ρη­φά­νεια, όπως αυτή της Συμ­φω­νίας των Πρεσπών, της κάλυψης από το ΕΣΥ 2,5 εκα­τομ­μυ­ρίων ανα­σφά­λι­στων, της αντι­με­τώ­πι­σης της ανθρω­πι­στι­κής κρίσης, της απο­κα­τά­στα­σης των συλ­λο­γι­κών συμ­βά­σεων, της αύξησης του κατώ­τα­του μισθού και την κατάρ­γηση του επο­νεί­δι­στου υπο­κα­τώ­τα­του για τους νέους, της δρα­στι­κής μείωσης της ανερ­γίας, των δικαιω­μά­των της ΛΟΑΤΚΙ+ κοι­νό­τη­τας, αλλά και παλαιό­τερα με τη συμ­με­τοχή μας στα κοι­νω­νικά κινή­ματα, στις πορείες για τον Γρη­γο­ρό­πουλο, στις πλα­τείες, στο Κοι­νω­νικό Φόρουμ, στο εργα­τικό και αντι­ρα­τσι­στικό κίνημα, στον αγώνα για την υπε­ρά­σπιση του άρθρου 16,  σε τόσα άλλα….

Δεν ξεχνάμε τίποτα απ’ όλα αυτά. Τα κρατάμε ως παρα­κα­τα­θήκη για το μέλλον.

Δεν ξεχνάμε και τις δύσκο­λες στιγμές. Τις στιγμές που νιώσαμε άβολα, δύσκολα, μειο­ψη­φικά, αλλά συνε­χί­σαμε το ταξίδι. Δεν ξεχνάμε και τις δικές μας ευθύνες. Τις στιγμές που ολι­γω­ρή­σαμε ή που δεν κατα­φέ­ραμε να στα­μα­τή­σουμε αυτό που βλέπαμε να έρχεται, κυρίως τη βίαιη μετάλ­λαξη του κόμ­μα­τός μας, τον αρχη­γι­σμό, τη στα­διακή απο­μά­κρυνσή του από τις αρχές και τις αξίες της Αρι­στε­ράς, τη διάχυσή του σε ένα θολό και άνευρο πολυ­συλ­λε­κτι­σμό.

Ήρθε όμως η στιγμή της απά­ντη­σης σε ένα κρίσιμο ερώτημα, που εκ των πραγ­μά­των έχει τεθεί.

Χωράνε οι ιδέες της ανα­νε­ω­τι­κής και ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς μέσα στον σημε­ρινό ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, έστω και αν αυτές δεν είναι πλειο­ψη­φι­κές; Η απά­ντηση δυστυ­χώς είναι αρνη­τική. Και δεν είμαστε εμείς που δώσαμε την απά­ντηση.

Η νέα ηγεσία -και δεν ανα­φε­ρό­μα­στε μόνο στον νέο πρόεδρο- φρό­ντισε με το καλη­μέρα να περι­γρά­ψει το νέο κόμμα έναντι του «παλαιού». Μόλις χθες ο Στ. Κασ­σε­λά­κης χαρα­κτή­ρισε τον ΣΥΡΙΖΑ «άρρωστο κόμμα» και προ­α­νήγ­γειλε το ανή­κου­στο, βονα­παρ­τικό και ασφαλώς βαθιά αντι­δη­μο­κρα­τικό: τη διε­ξα­γωγή δημο­ψη­φί­σμα­τος για την «απο­μπο­μπή», όπως είπε, των τεσ­σά­ρων στε­λε­χών του κόμ­μα­τος. Θα λέγαμε ότι ήταν η σταγόνα που ξεχεί­λισε το ποτήρι. Η πρα­κτική του τρα­μπι­σμού, που εφαρ­μό­ζε­ται για πρώτη φορά στα χρονικά, ιδιαί­τερα σε ένα κόμμα που έχει καθιε­ρώ­σει τον πλου­ρα­λι­σμό, την ελευ­θε­ρία της δια­φο­ρε­τι­κής άποψης, την ίδια τη δημο­κρα­τία. Μια τέτοια πρα­κτική διωγμού ιστο­ρι­κών στε­λε­χών του χώρου μας, στην ουσία σημαί­νει διωγμό και δια­γραφή της ίδιας της αρι­στε­ράς από τον νέο ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, που φοβό­μα­στε ότι ουδεμία σχέση έχει πλέον με τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως τον ζήσαμε.

Η ομιλία του στην ΚΕ ήταν μνημείο αλα­ζο­νείας, αυταρ­χι­κής και αντι­δη­μο­κρα­τι­κής συμπε­ρι­φο­ράς. Ως “αδια­με­σο­λά­βη­τος” κατήρ­γησε επί της ουσίας τα όργανα, ακόμα και την Επι­τροπή Δεο­ντο­λο­γίας, ενώ αρνή­θηκε πει­σμα­τικά την ψηφο­φο­ρία για το θέμα, που ο ίδιος προ­κλη­τικά και αντι­κα­τα­στα­στικά έθεσε.

Ως από­λυ­τος “ηγε­μό­νας”, σε ένα κόμμα που απα­ξιώ­νε­ται καθη­με­ρινά, εκστό­μισε κατη­γο­ρίες, που όμοιές της, ίσως και ποτέ, δεν είχαν δια­τυ­πω­θεί. Είναι δυστυ­χώς, η νέα αυταρ­χική “κουλ­τούρα” που βάζει τη σφρα­γίδα της σε ένα κόμμα, το οποίο με ιλιγ­γιώδη ταχύ­τητα μετα­το­πί­ζε­ται από την Αρι­στερά, στο γνωστό, ενδε­χο­μέ­νως και άγνωστο για την ιστορία του τόπου, χώρο της συντη­ρη­τι­κής μετα­πο­λι­τι­κής.

Τα μηνύ­ματα όμως ήταν πολλά. Ήταν η ομιλία του Στ. Κασ­σε­λάκη στον ΣΕΒ, που ανα­φέρ­θηκε στην ανάγκη συνερ­γα­σίας του κεφα­λαίου με την εργασία, αναφορά που στην ουσία έβαλε τη σφρα­γίδα της βίαιης στροφής σε δεξιά και νεο­φι­λε­λεύ­θερα μονο­πά­τια και οδηγεί σε ρήξη με τον κόσμο της εργα­σίας. Ήταν το φως που… κέρδισε το σκοτάδι. Η ανα­τρι­χια­στικά «ουδέ­τερη» ανα­κοί­νωση για το Ισραήλ και την Παλαι­στίνη. Η πλήρης απουσία της ηγε­τι­κής ομάδας από τις κινη­το­ποι­ή­σεις για την Γάζα. Η «συγ­γνώμη» της Θεο­δώ­ρας Τζάκρη για όσα η αρι­στερά έπραξε το 2011 – 2015. Η αντι­κα­τά­σταση της ριζο­σπα­στι­κής με την… πατριω­τική Αρι­στερά. Η αυταρ­χική άνωθεν εντολή δια­γρα­φής τεσ­σά­ρων ιστο­ρι­κών στε­λε­χών, ανάμεσά τους δύο πρώην γραμ­μα­τείς του κόμ­μα­τος. Το αρχη­γικό και δεσπο­τικό διά­ταγμα «όποιος δεν συμ­φω­νεί μαζί μου, θα είναι εκτός ψηφο­δελ­τίων». Το τοξικό κλίμα, ο νεο­αυ­ρια­νι­σμός και ο δεξιό­στρο­φος λαϊ­κι­σμός, οι κραυγές και ο φανα­τι­σμός, το μίσος για το 3% και την ιστο­ρική πορεία της Αρι­στε­ράς, που έβαλαν τη σφρα­γίδα τους στη δημόσια συζή­τηση. Ήταν η αδια­με­σο­λά­βητη σχέση του «αρχηγού» με το λαό και η επί της ουσίας κατάρ­γηση των Οργα­νώ­σεων Μελών. Η αντι­κα­τά­σταση της πολι­τι­κής με την επι­κοι­νω­νία και τον τακτι­κι­σμό. Ήταν και είναι η διαρκής απο­δό­μηση της αρι­στε­ρής, οικο­λο­γι­κής και ριζο­σπα­στι­κής ταυ­τό­τη­τας του κόμ­μα­τος στο όνομα της στροφής προς το κέντρο.

Η νέα ηγεσία του κόμ­μα­τος, υπο­σχέ­θηκε με ένα πρω­τό­γονο τρόπο να τα αλλάξει όλα. Η υπό­σχεση αυτή συνο­δεύ­τηκε, όμως, με την παλιά συνταγή της ήττας. Και ενώ με αυταρ­χι­σμό ξηλώνει χωρίς δια­δι­κα­σίες πρόσωπα, ακόμα και αυτά της διεύ­ρυν­σης, κρατάει ως κόρη οφθαλ­μού τη διαρκή και βίαιη μετάλ­λαξη, αυτή ακριβώς που οδήγησε σε διαρ­κείς ήττες και σε απώλεια πολι­τι­κής και κοι­νω­νι­κής επιρ­ροής. Δείγμα γραφής οι δημο­σκο­πι­κές έρευνες, οι οποίες φέρνουν το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ σε από­σταση ανα­πνοής από τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ, με συνε­χείς διαρ­ροές προς άλλες δυνά­μεις, κυρίως της αρι­στε­ράς και της αποχής. Η μετα­τό­πιση και ο συνω­στι­σμός, εντέλει, στο κέντρο και στον λαϊ­κί­στικο συντη­ρη­τι­σμό, σκορπά απο­γο­ή­τευση στον κόσμο της Αρι­στε­ράς, που βλέπει ένα ιστο­ρικό εγχεί­ρημα να υπο­νο­μεύ­ε­ται και να γκρε­μί­ζε­ται εκ των έσω. Κάπως έτσι, το στοί­χημα της Νέας Δημο­κρα­τίας να «τελειώ­νουμε με την Αρι­στερά» βρήκε πρό­σφορο έδαφος εντός των τειχών, από μια ομάδα που καθη­με­ρινά παίρνει δια­ζύ­γιο με τις αρχές και τις αξίες της και «εμπνέ­ε­ται», στην καλύ­τερη περί­πτωση, από το μοντέλο του Δημο­κρα­τι­κού Κόμ­μα­τος των ΗΠΑ!

Επειδή εμείς αισθα­νό­μα­στε την ιστο­ρική ευθύνη. Επειδή επι­μέ­νουμε αρι­στερά και το όραμά μας είναι ο σοσια­λι­σμός με ελευ­θε­ρία και δημο­κρα­τία, δεν μπο­ρούμε πλέον να νομι­μο­ποιούμε με την παρου­σία μας το έγκλημα που έχει γίνει σε βάρος ενός μονα­δι­κού στην Ευρώπη ιδε­ο­λο­γι­κού και πολι­τι­κού εγχει­ρή­μα­τος.

Αισθα­νό­μα­στε την ανάγκη να προ­στα­τεύ­σουμε από τον περαι­τέρω δια­συρμό του, τον πολι­τικό χώρο που έχουμε υπη­ρε­τή­σει τόσα χρόνια.

Εμείς μέλη της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής, δηλώ­νουμε ότι απο­χω­ρούμε από τον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Παρα­μέ­νουμε στις επάλ­ξεις και στην υπόθεση της ανα­νε­ω­τι­κής – ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Επι­λέ­γουμε να υπη­ρε­τή­σουμε τη δυνα­τό­τητα υπε­ρά­σπι­σης μιας νέας νικη­φό­ρας προ­ο­πτι­κής της ριζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς. Είναι θέμα συνεί­δη­σης και ευθύνης. Για μια Αρι­στερά σύγ­χρονη, μέρος της ευρω­παϊ­κής και διε­θνούς αρι­στε­ράς και σε αλλη­λε­πί­δραση με αυτήν. Για μια Αρι­στερά με κριτική σκέψη, βαθιά δημο­κρα­τική, νεανική, οικο­λο­γική, φεμι­νι­στική, κινη­μα­τική, αντι­ρα­τσι­στική. Για μια Αρι­στερά σταθερά στο πλευρό του κόσμου της εργα­σίας και των φτωχών.

ΥΓ: Προς όσες και όσους ελπί­ζουν και επι­διώ­κουν εδώ και χρόνια το τέλος της Αρι­στε­ράς: «Δεν θα ξεμπερ­δέ­ψετε τόσο εύκολα μαζί της»

Το κείμενο υπο­γρά­φουν:

1. Αυγου­στάκη Ελένη

2. Βάκη Φωτεινή

3. Βίτσας Δημή­τρης

4. Βούτσης Νίκος

5. Γιαν­να­κάκη Μαρία

6. Γκό­γκο­γλου Αγγελος

7. Γονίδη Μαρία

8. Γού­λια­ρου Θεοδώρα

9. Δρίτσας Θοδωρής

10. Ζωγρά­φος Βασίλης

11. Ιγγλέζη Κατε­ρίνα

12. Καβ­βα­δία Αννέτα

13. Καλα­μαρά Εφη

14. Καλ­δά­ρας Κώστας

15. Καλ­καν­δής Πέτρος

16. Καμ­τσί­δου Ιφι­γέ­νεια

17. Κανελ­λο­πού­λου Μαρία

18. Καρα­με­σίνη Μαρία

19. Κατρι­βά­νου Βασι­λική

20. Κλαυ­δια­νός Παύλος

21. Κνήτου Κατε­ρίνα

22. Κούτσης Νίκος

23. Κυπρια­νί­δου Ερμίνα

24. Λάμπρου Πάνος

25. Μαγα­λιού Ερμίνα

26. Μαντάς Χρήστος

27. Ματσούκα Χάρις

28. Μπα­λα­ούρα Ολγα

29. Μπα­σκό­ζος Γιάννης

30. Μπου­γε­λέ­κας Γιώργος

31. Νικο­λάρα Μαρία

32. Ξανθός Ανδρέας

33. Παπα­δό­που­λος Χρι­στό­φο­ρος

34. Παπα­ζεύ­κου Ουρανία

35. Παπαν­δρέου Ανδρέας

36. Πέρκα Πέτη

37. Ρογδάκη Αννα

38. Σκουρ­λέ­της Πάνος

39. Τσα­κα­λώ­τος Ευκλεί­δης

40. Υδραίος Μιχάλης

41. Φίλης Νίκος

42. Χατζη­σο­φιά Αννα

43. Χρι­στο­δου­λο­πού­λου Τασία

44. Χρι­στούλη Ελενα

45. Ψαρρά Στέλλα

Απο­χώ­ρηση Τζου­μάκα

Λίγο νωρί­τερα, εν μέσω καται­γι­στι­κών εξε­λί­ξεων στο κόμμα της αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, απο­χώ­ρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ και το υπό δια­γραφή στέ­λε­χός του, Στέ­φα­νος Τζου­μά­κας.

«Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα ακέφαλο σώμα και δεν έχει ηγεσία μετά την απο­χώ­ρηση του Αλέξη Τσίπρα. Πηγαί­νει συνέ­χεια από πολι­τική ήττα σε πολι­τική ήττα και μέχρι τις ευρω­ε­κλο­γές θα έχει κλείσει ο πολι­τι­κός του κύκλος», σημεί­ωσε σε δηλώ­σεις του ο ίδιος αμέσως μετά.

Ο κ. Τζου­μά­κας ήταν το πρώτο από τα τέσσερα στελέχη του κόμ­μα­τος που τέθηκε σε δια­δι­κα­σία δια­γρα­φής κατόπιν πρω­το­βου­λίας του Στέ­φα­νου Κασ­σε­λάκη. Είχαν προη­γη­θεί σκληρές δηλώ­σεις του εις βάρος του νέου προ­έ­δρου του ΣΥΡΙΖΑ.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι ο Στέ­φα­νος Τζου­μά­κας είχε συμ­με­τά­σχει στις εσω­κομ­μα­τι­κές εκλογές του ΣΥΡΙΖΑ για την ηγεσία και είχε ασκήσει δριμεία κριτική προς την υπο­ψη­φιό­τητα του Στέ­φα­νου Κασ­σε­λάκη προτού αυτός εκλεγεί πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Παρέμ­βαση της ομάδας Τεμπο­νέρα

Εν τω μεταξύ, τους λόγους για τους οποίους απο­χώ­ρη­σαν χθες από τη συνε­δρί­αση της Κεντρι­κής Επι­τρο­πής του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. ανα­φέ­ρουν σε κοινή ανα­κοί­νωσή τους τα μέλη της Διο­νύ­σης Τεμπο­νέ­ρας, Φώτης Λαμπρι­νί­δης, Χάρης Τσιόκας, Χρήστος Λαμπρί­δης, δια­βε­βαιώ­νο­ντας παράλ­ληλα ότι παρα­μέ­νουν μέλη του κόμ­μα­τος.

Στην κοινή δήλωσή τους δια­τυ­πώ­νουν τις αντιρ­ρή­σεις τους σχετικά με τη χθεσινή ομιλία του προ­έ­δρου του κόμ­μα­τος, καθώς και ως προς το ενδε­χό­μενο διε­νέρ­γειας εσω­κομ­μα­τι­κού δημο­ψη­φί­σμα­τος για τις δια­γρα­φές των τεσ­σά­ρων στε­λε­χών.

Στην κοινή δήλωσή τους, ανα­φέ­ρουν:

Α) Μετά την εκλογή του προ­έ­δρου, με δημόσια δήλωση κατα­στή­σαμε σαφές ότι σεβό­μα­στε το απο­τέ­λε­σμα της εκλο­γι­κής δια­δι­κα­σίας και συμπο­ρευό­μα­στε.

– Τονί­σαμε, όμως, ότι η συμπό­ρευσή μας δεν συνε­πά­γε­ται ένταξη σε επι­μέ­ρους συλ­λο­γι­κό­τη­τες. Είμαστε μέλη, στελέχη του συγκε­κρι­μέ­νου πολι­τι­κού φορέα και δεσμευό­μα­στε συνει­δητά από το κατα­στα­τικό του κόμ­μα­τος, τις απο­φά­σεις των συνε­δρίων, της Κ.Ε., τις αρχές και τις αξίες της ανα­νε­ω­τι­κής ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, του δημο­κρα­τι­κού σοσια­λι­σμού. Απόλυτη προ­τε­ραιό­τητα για εμάς είναι να αντα­πο­κρι­θούμε στην κατά­σταση ανάγκης που έχει περιέλ­θει η μέση ελλη­νική οικο­γέ­νεια.

Β) Στη χθεσινή συνε­δρί­αση της Κ.Ε. ανα­γκα­στή­καμε, παρά την επι­θυ­μία μας, να απο­χω­ρή­σουμε, γιατί:

– Η εισα­γω­γική ομιλία του προ­έ­δρου του κόμ­μα­τος, συντρό­φου Στέ­φα­νου Κασ­σε­λάκη, ήταν αντι­φα­τική και απο­προ­σα­να­το­λι­στική από την ανα­γκαιό­τητα του κόμ­μα­τος να εκφρά­σει τις λαϊκές ανάγκες και οδη­γούσε νομο­τε­λειακά σε εσω­στρέ­φεια.

– Πιστεύ­αμε και εξα­κο­λου­θούμε να πιστεύ­ουμε ότι είναι η ώρα της ενερ­γο­ποί­η­σης του λαϊκού παρά­γο­ντα, και των πολλών χιλιά­δων μελών και στε­λε­χών του κόμ­μα­τος, με συντε­ταγ­μέ­νες συλ­λο­γι­κές λει­τουρ­γίες για την έναρξη των εξω­στρε­φών συνε­δρια­κών δια­δι­κα­σιών άμεσα. Δεν είναι τώρα η ώρα για «δημο­ψη­φί­σματα» δια­γρα­φών και διευ­θε­τή­σεων, για ρυθ­μί­σεις υπο­στη­ρι­κτι­κές σε ανα­σφά­λειες προ­σώ­πων.

Γ) Επι­μέ­νουμε στην ανάγκη δια­μόρ­φω­σης ενός εναλ­λα­κτι­κού, στις επι­διώ­ξεις των συστη­μι­κών κέντρων, πολι­τι­κού σχεδίου με λογισμό και όραμα που θα προ­βάλ­λει τη διέξοδο από την κρίση!

Η πρόταση που κατα­τέ­θηκε και συζη­τεί­ται, θα οδη­γή­σει στα αντί­θετα.

Σε παρα­πο­μπή του συνε­δρίου σε απροσ­διό­ρι­στο χρόνο, αλλά και χωρίς ουσια­στική συμ­με­τοχή των μελών, των στε­λε­χών και του λαϊκού παρά­γο­ντα.

Δεν είμαστε δια­τε­θει­μέ­νοι να δώσουμε λευκή επιταγή ούτε σε μονο­πρό­σωπα όργανα ούτε σε συσπει­ρώ­σεις χωρίς ιδε­ο­λο­γικό πολι­τικό βάθος.

Ζητή­σαμε και ζητάμε ένα εξω­στρε­φές συγκε­κρι­μένο πολι­τικό σχέδιο με κατά­ληξη το συνέ­δριο. Είμαστε στελέχη του κόμ­μα­τος, παρα­μέ­νουμε σ’ αυτό υπο­στη­ρί­ζο­ντας ατα­λά­ντευτα τις αρχές και τις αξίες που ανα­φέ­ραμε εισα­γω­γικά.

Τρο­πο­λο­γία – «φρένο» από έξι προ­ε­δρι­κούς

Παράλ­ληλα, στην Κεντρική Επι­τροπή, έξι στελέχη από τη λεγό­μενη ομάδα των «προ­ε­δρι­κών» κατέ­θε­σαν δύο τροπολογίες-προσθήκες για το σχέδιο πολι­τι­κής από­φα­σης, με τις οποίες αφενός κατα­δι­κά­ζουν «εμπρη­στι­κές δημό­σιες δηλώ­σεις από θεσμι­κούς εκπρο­σώ­πους του κόμ­μα­τος», αφε­τέ­ρου βάζουν «φρένο» στο εσω­κομ­μα­τικό δημο­ψή­φι­σμα.

Η τρο­πο­λο­γία αυτή κατα­τέ­θηκε από τους Ολγα Γερο­βα­σίλη, Κώστα Ζαχα­ριάδη, Θανάση Θεο­χα­ρό­πουλο, Μαρι­λίζα Ξενο­γιαν­να­κο­πού­λου, Γιάννη Ραγκούση, Αλέκο Φλα­μπου­ράρη. Μάλιστα, το γεγονός ότι την εν λόγω πρω­το­βου­λία συνυ­πο­γρά­φουν δύο πρόσωπα από το στενό περι­βάλ­λον του Αλέξη Τσίπρα (Γερο­βα­σίλη, Φλα­μπου­ρά­ρης) έχει τη δική του ξεχω­ρι­στή σημασία.

Συγκε­κρι­μένα, τα παρα­πάνω στελέχη ζητούν να ανα­φέ­ρο­νται στο κείμενο οι δύο εξής θέσεις:

«1. Δεν μπορεί να γίνο­νται απο­δε­κτές εμπρη­στι­κές δημό­σιες δηλώ­σεις από θεσμι­κούς εκπρο­σώ­πους του κόμ­μα­τος, που αντί να ρίχνουν τους τόνους και να προ­ω­θούν την ενότητα, ανα­πα­ρά­γουν και εντεί­νουν την εσω­στρέ­φεια που πλήττει την εικόνα του κόμ­μα­τος.

2. Δημο­ψη­φί­σματα για θέματα πει­θαρ­χι­κών κυρώ­σεων, για τα οποία υπάρ­χουν ρητές προ­βλέ­ψεις και όργανα στο κατα­στα­τικό, δεν μπορούν να πραγ­μα­το­ποιού­νται».