Αντώνης Καμπουράκης: Η τοξικότητα έχει ονοματεπώνυμο

Ακού­γε­ται από πολλούς: Στις εκλογές αυτές υπάρχει τοξι­κό­τητα. Και πράγ­ματι υπάρχει. Μόνο που ο υπεύ­θυ­νος γι΄ αυτό έχει ονο­μα­τε­πώ­νυμο: Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης.

Ανα­γκά­ζο­μαι να κάνω αυτή την τοπο­θέ­τηση από σεβασμό στους συμπο­λί­τες μας οι οποίοι ήθελαν – και δικαίως – μια πιο ήπια πολι­τική αντι­πα­ρά­θεση. Αυτό εξάλλου εκφρά­ζει και εμένα και το έχω απο­δεί­ξει και στο παρελ­θόν.

Προ­σω­πικά, ήμουν υπο­ψή­φιος Δήμαρ­χος και το 2019. Βασικό αντί­παλο είχα έναν εξαι­ρε­τικό άνθρωπο, τον Φώτη Χατζη­διάκο. Γιατί τότε δεν είχαν γίνει τα ίδια; Η όποια αντι­πα­ρά­θεση ήταν καθαρά πολι­τική και ο αντα­γω­νι­σμός δεν ξέφυγε ποτέ από τα όρια ευπρέ­πειας. Γιατί και ο Φώτης και εγώ φερ­θή­καμε ως άνθρω­ποι που παρά τον αντα­γω­νι­σμό τους τιμούν το αξίωμα που διεκ­δι­κούν.

Το ίδιο έκανα σε όλη μου την ζωή απέ­να­ντι στους τοπι­κούς μας άρχο­ντες, όποιον ρόλο και αν είχα. Με όλους τους Δημάρ­χους, υπο­ψη­φί­ους Δημάρ­χους, Νομάρ­χες, Περι­φε­ρειάρ­χες, κομ­μα­τικά στελέχη όλων των χώρων, δια­τη­ρούσα πάντα άριστες σχέσεις. Με πρώην αντι­πά­λους μου, όπως ο Στράτος Καρίκης τελικά συμπο­ρεύ­τηκα πολύ δημιουρ­γικά. Έτσι ήμασταν πάντα οι Ροδίτες. Άνθρω­ποι με αρχές και αξιο­πρέ­πεια. Και αυτό δεν πρέπει να αλλάξει.

Αυτά όμως που έχουμε ζήσει τους τελευ­ταί­ους μήνες είναι πρω­τό­γνωρα.

Ο Αλέ­ξαν­δρος Κολιά­δης, στην προ­σπά­θειά του να γίνει Δήμαρ­χος ξεκί­νησε, χωρίς κανένα δισταγμό ή ηθικό φραγμό να συκο­φα­ντεί, τους πάντες και να προ­σπα­θεί να εκμε­ταλ­λευ­τεί πολι­τικά τα πάντα.

Ήταν αυτός που τις ημέρες της πυρ­κα­γιάς λει­τούρ­γησε σαν πολι­τι­κός κερ­δο­σκό­πος πάνω από τις στάχτες. Πατώ­ντας πάνω στην αγωνία και απελ­πι­σία του κόσμου τις ώρες εκείνες, συκο­φα­ντούσε τους ανθρώ­πους του Δήμου ως «απόντες» ή «ενόχους» για τη φωτιά, την ώρα που εμείς όλοι παλεύ­αμε να κρα­τή­σουμε το νησί μας όρθιο.

Ήταν αυτός που οργά­νωνε συγκε­ντρώ­σεις με βρισιές, επει­σό­δια και τρα­μπου­κι­σμούς στο κέντρο του νησιού μας, την ώρα επα­να­λαμ­βάνω που όλοι εμείς προ­σπα­θού­σαμε να δια­χει­ρι­στούμε μια φυσική κατα­στροφή και στη συνέ­χεια να τονώ­σουμε ξανά τον του­ρι­σμό μας.

Είναι αυτός που έχει επι­στρα­τεύ­σει μια θλιβερή στρατιά από τρολ του δια­δι­κτύου που σπι­λώ­νουν ανθρώ­πους, συνει­δή­σεις και οικο­γέ­νειες. Εξα­πο­λύ­ουν αδια­νό­η­τες προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, ύβρεις και συκο­φα­ντίες ενα­ντίον όποιου είναι πολι­τικά αντί­θε­τος.

Ποιος εκπλήσ­σε­ται λοιπόν από τα παρε­πό­μενα αυτών των συμπε­ρι­φο­ρών;

Όλη αυτή η κατά­σταση που έχει δημιουρ­γη­θεί, υπάρχει επειδή κάποιος δηλη­τη­ριά­ζει συστη­μα­τικά την τοπική μας κοι­νω­νία και αυτό έχει συνέ­πειες που πολλές φορές γενι­κεύ­ο­νται. Επειδή κάποιος τραυ­μα­τί­ζει τον δημόσιο διάλογο επεν­δύ­ο­ντας στις προ­σω­πι­κές επι­θέ­σεις, στη λάσπη και στο ψέμα. Στο ψέμα στο οποίο, όπως ο ίδιος ομο­λο­γεί, είναι «επιει­κής».

Όμως η Ρόδος μας είναι το δια­μά­ντι της Ελλάδας. Έχει ανθρώ­πους ευπρε­πείς και νοι­κο­κύ­ρη­δες. Η τοξι­κό­τητα δεν χωράει στο νησί μας. Και ένας άνθρω­πος που επεν­δύει στη χυδαιό­τητα, δεν μπορεί και δεν αξίζει να ανα­λά­βει τις τύχες αυτού του τόπου.

Στον Α’ γύρο των εκλογών, στην κοι­νω­νία μας υψώθηκε ένα τείχος αξιο­πρέ­πειας που για λίγες δεκάδες ψήφους δεν έκρινε ορι­στικά την εκλογή. Στο δεύτερο γύρο, με ακόμα μεγα­λύ­τερη απο­φα­σι­στι­κό­τητα, οι Ροδί­τισ­σες και οι Ροδίτες θα κρα­τή­σουν το νησί μας ψηλά. Κόντρα σε όσους προ­σπα­θούν να το βυθί­σουν στο βούρκο.

Σε ό,τι με αφορά, δια­βε­βαιώνω τους πάντες ότι έχω κάνει την αυτο­κρι­τική μου, ότι μπορεί να έχω τις παρα­ξε­νιές μου και να έχω κάνει τα λάθη μου, όμως ως Δήμαρ­χος θα είμαι πάντα ένας άνθρω­πος των συναι­νέ­σεων και των συνερ­γα­σιών. Και κυρίως, θα πολι­τεύ­ο­μαι πάντα με αγάπη και σεβασμό για τη Ρόδο μας και τους ανθρώ­πους της.