Μ. Κόνσολας: «Οι Έλληνες πολίτες απορρίπτουν την οξύτητα, την πόλωση, το λαϊκισμό και την τοξικότητα»

Παρέμ­βαση του Βου­λευτή Δωδε­κα­νή­σου

Ο κ. Κασ­σε­λά­κης, ο Πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ, χαρα­κτή­ρισε ως show και κοκο­ρο­μα­χία την κοι­νο­βου­λευ­τική συζή­τηση και δια­δι­κα­σία της πρό­τα­σης δυσπι­στίας.

Συμ­φω­νούν άραγε οι συνά­δελ­φοι του ΣΥΡΙΖΑ με αυτή τη δια­τύ­πωση; Απο­δέ­χο­νται ότι έβαλαν την υπο­γραφή τους σε ένα αίτημα για τη δημιουρ­γία show;

Ο ίδιος ζήτησε την παραί­τηση του Πρω­θυ­πουρ­γού και τη διε­νέρ­γεια εκλογών με την παρου­σία διεθνών παρα­τη­ρη­τών.

Προ­φα­νώς δεν γνω­ρί­ζει δύο πράγ­ματα.

Το πρώτο είναι ότι όλες οι εκλογές στην Ελλάδα έχουν διε­θνείς παρα­τη­ρη­τές και στις εκθέ­σεις του ΟΑΣΕ πάντα οι εκλογές στην Ελλάδα χαρα­κτη­ρί­ζο­νται ως ελεύ­θε­ρες και δημο­κρα­τι­κές.

Το δεύτερο και σημα­ντι­κό­τερο που δεν γνω­ρί­ζει ο κ. Κασ­σε­λά­κης, για όλα όσα υπαι­νίσ­σε­ται, είναι ότι στην Ελλάδα τα 50 τελευ­ταία χρόνια από την εποχή που η Νέα Δημο­κρα­τία και ο Κων­στα­ντί­νος Καρα­μαν­λής έβαλαν τις βάσεις για τη μακρο­βιό­τερη και στα­θε­ρό­τερη κοι­νο­βου­λευ­τική δημο­κρα­τία, οι εκλογές και το απο­τέ­λε­σμα τους ουδέ­ποτε αμφι­σβη­τή­θη­καν.

Υπήρξε εναλ­λαγή των κομ­μά­των στην εξουσία, χωρίς να υπάρξει αμφι­σβή­τηση. Το ΠΑΣΟΚ το 1981, ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015.

Η Νέα Δημο­κρα­τία που έχασε με ένα απόλυτο οριακό απο­τέ­λε­σμα , για μερικές χιλιά­δες ψήφους, τις εκλογές του 2000, ουδέ­ποτε δια­νο­ή­θηκε να αμφι­σβη­τή­σει το εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα.

Δεν είμαι βέβαιος ότι ο κύριος Πρό­ε­δρος του ΣΥΡΙΖΑ αντι­λαμ­βά­νε­ται τη σοβα­ρό­τητα αλλά και τους κιν­δύ­νους που υπο­κρύ­πτουν από όσα λέει.

Είναι δεδο­μένο ότι οι χαμηλές πτήσεις της αντι­πο­λί­τευ­σης, που δεν την εμπι­στεύ­ο­νται οι πολίτες και την απορ­ρί­πτουν, δημιουρ­γούν την ανάγκη τεχνη­τής έντασης, πόλωσης, οξύ­τη­τας και μιας νέας μορφής τοξι­κό­τη­τας.

Στοι­χεία που δεν τα χρειά­ζε­ται η χώρα.

Τα χαμηλά ποσοστά της αντι­πο­λί­τευ­σης, έχουν αιτία. Είναι η ανα­ξιο­πι­στία, η έλλειψη σοβαρών πολι­τι­κών προ­τά­σεων.

Και αυτές οι αιτίες, δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται με τις πρα­κτι­κές της οξύ­τη­τας, του διχα­στι­κού λόγου και του λαϊ­κι­σμού