ΑΠΟΨΕΙΣ

Η «Διακήρυξη της Θεσσαλονίκης» συμπληρώνει είκοσι (20) χρόνια

news room
11 λεπτά ανάγνωση

Εισα­γωγή

 

Η πρω­το­βου­λία που έλαβε ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης να προ­σκα­λέ­σει στην Αθήνα τους ηγέτες των Δυτικών Βαλ­κα­νίων για να συζη­τή­σουν την ευρω­παϊκή προ­ο­πτική αυτής της περιο­χής μέσω της πολι­τι­κής της διεύ­ρυν­σης, είκοσι χρόνια από τη « Δια­κή­ρυξη της Θεσ­σα­λο­νί­κης, απο­τε­λεί μια σημα­ντική διπλω­μα­τική κίνηση της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής.

 

Μια πρω­το­βου­λία που ενι­σχύει το γεω­πο­λι­τικό απο­τύ­πωμα της Ελλάδας, ως κράτος μέλος της ΕΕ, και σημα­το­δο­τεί τον ηγετικό ρόλο που δια­δρα­μα­τί­ζει τόσο ως πυλώνας στα­θε­ρό­τη­τας, ειρήνης και ενερ­γεια­κής ασφά­λειας στη Νοτιο­α­να­το­λική Ευρώπη, όσο και ως στρα­τη­γι­κός εταίρος στην περιοχή των Δυτικών Βαλ­κα­νίων που επι­θυ­μεί την εντα­ξιακή προ­ο­πτική αυτών των χωρών- σαφώς με την πλήρη εκπλή­ρωση των κρι­τη­ρίων της Κοπεγ­χά­γης. Μια δια­δι­κα­σία που έχει ως αφε­τη­ρία τη Σύνοδο ΕΕ-Δ.Βαλ­κα­νίων που πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στη Θεσ­σα­λο­νίκη στις 21 Ιουνίου του 2003 και απο­τέ­λεσε τον ακρο­γω­νιαίο λίθο στις σχέσεις της ΕΕ με τις χώρες των Δυτικών Βαλ­κα­νίων, καθώς τότε ξεκί­νησε η συζή­τηση για τους τρόπους με τους οποίους η Ένωση προ­τί­θε­ται να στη­ρί­ξει τις χώρες αυτές στην πορεία τους προς την ευρω­παϊκή ολο­κλή­ρωση.

 

Þ Ποιο είναι το καθε­στώς των χωρών των Δ.Βαλ­κα­νίων

 

Η διεύ­ρυνση της ΕΕ απο­τε­λεί μια δια­δι­κα­σία με την οποία ένα κράτος προ­σχω­ρεί στην Ένωση, αφού έχει εκπλη­ρώ­σει ένα σύνολο πολι­τι­κών και οικο­νο­μι­κών προ­ϋ­πο­θέ­σεων, όπου κάθε ευρω­παϊκό κράτος που σέβεται τις δημο­κρα­τι­κές αξίες της Ένωσης και δεσμεύ­ε­ται να τις προάγει μπορεί να υπο­βά­λει αίτηση προ­σχώ­ρη­σης στην ΕΕ. Ένας από τους βασι­κούς στόχους της διεύ­ρυν­σης είναι η οικο­δό­μηση μιας ολοένα μεγα­λύ­τε­ρης κα ισχυ­ρό­τε­ρης Ένωσης με κρι­τή­ρια που σχε­τί­ζο­νται με τη δημο­κρα­τία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, όπως αυτά ανα­φέ­ρο­νται απε­ρί­φρα­στα στη δήλωση της Κοπεγ­χά­γης (Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο, 1993).

 

Ακο­λου­θή­θη­καν διά­φο­ρες φάσεις αυτής της δια­δι­κα­σίας από τη δημιουρ­γία των Ε.Κ. (1957) έως και σήμερα, όπου οι υπο­ψή­φιες χώρες και εν δυνάμει υπο­ψή­φιες χώρες είναι οι εξής:

 

α) Ανα­φο­ρικά με τα Δ.Βαλ­κά­νια, η Αλβανία, η Βόρεια Μακε­δο­νία, το Μαυ­ρο­βού­νιο, η Σερβία είναι υπο­ψή­φιες για ένταξη στην ΕΕ, ενώ η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και το Κοσ­συ­φο­πέ­διο βρί­σκο­νται στο καθε­στώς των “εν δυνάμει υπο­ψή­φιων χωρών καθώς υπάρ­χουν ακόμα σοβαρά ζητή­ματα ως προς τις εθνο­τι­κές τους συγκρού­σεις, που πρέπει να επι­λυ­θούν στο κράτη αυτά για να μπο­ρέ­σουν να λάβουν την ιδιό­τητα των υπο­ψή­φιων χωρών.

 

β) Στις υπο­ψή­φιες χώρες παρα­μέ­νει η Τουρκία, μια δια­δι­κα­σία μέσα στο χρόνο που θυμίζει το παιδικό παι­χνί­δι΄΄γιο-γιο΄’, λόγω των σκα­μπα­νε­βα­σμά­των που περνά η εντα­ξιακή δια­δι­κα­σία της Τουρ­κίας, αρχό­μενη από το 1959, όπου και κατα­τέ­θηκε αίτημα από την Τουρ­κική δημο­κρα­τία, έως τον Οκτώβρη του 2005, και ξεκι­νούν επίσημα οι εντα­ξια­κές δια­πραγ­μα­τεύ­σεις μετά το πράσινο φως που έδωσε το Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο, το Νοέμ­βριο 2004). Σημειω­τέων, η Τουρκία απο­τε­λεί στρα­τη­γικό εταίρο και όχι ευρω­παϊκό έθνος όπως συμ­βαί­νει με τα κράτη της ΚΑΕ και των Δ.Βαλ­κα­νίων και οι αιτιά­σεις για τη Διεύ­ρυνση είναι δια­φο­ρε­τι­κές καθώς η βάση για την εισδοχή της Τουρ­κίας συν­δέ­ε­ται ρητά με όρους ασφά­λειας για μια σταθερή και προ­σα­να­το­λι­σμένη στην Ευρώπη Τουρκία. Όμως, αυτή η δια­δι­κα­σία απο­δει­κνύ­ε­ται ιδιαί­τερα ακαν­θώ­δης καθώς η Τουρκία δεν δείχνει καλή θέληση να

εναρ­μο­νι­στεί με τα κρι­τή­ρια της Κοπεγ­χά­γης σε όλα τα προ­βλε­πό­μενα κεφά­λαια (συνο­λικά 35). Με τη σειρά της η Ένωση, οδη­γή­θηκε τον Ιούνιο του 2018 να παγώσει τις δια­πραγ­μα­τεύ­σεις με την Τουρκία, ενώ το 2019 υιο­θέ­τησε ένα πλαίσιο στο­χευ­μέ­νων μέτρων κατά της Τουρ­κίας για τις παρά­νο­μες γεω­τρή­σεις της στην Ανα­το­λική Μεσό­γειο, χωρίς αυτό να σημαί­νει πως η στάση της Ένωσης δεν είναι ευέ­λι­κτη και ανα­θε­ω­ρη­τέα.

 

Τέλος, στις υπο­ψή­φιες προς ένταξη χώρες, προ­στί­θε­νται, η Ουκρα­νία και η Μολ­δα­βία, οι οποίες έλαβαν από την ΕΕ το 2022 το καθε­στώς των υπο­ψή­φιων χωρών, ως ένδειξη αλλη­λεγ­γύης και απά­ντη­σης στη ρωσική επι­θε­τι­κό­τητα. Μια απόφαση που εγείρει πολλούς προ­βλη­μα­τι­σμούς ως προς το βαθμό ετοι­μό­τη­τας αυτών των χωρών καθώς οι εντα­ξια­κές δια­δι­κα­σίες θα μπο­ρού­σαμε να πούμε πως ήταν δια­δι­κα­σίες εξπρές, παρα­κάμ­πτο­ντας τα προ­βλε­πό­μενα προ-ενταξιακά στάδια.

 

Þ Η πολι­τική διεύ­ρυν­σης της ΕΕ στα Δυτικά Βαλ­κά­νια είκοσι (20) χρόνια μετά

 

Τις τελευ­ταίες δύο δεκα­ε­τίες, η ολο­κλή­ρωση της ΕΕ βρί­σκε­ται στο επί­κε­ντρο τόσο της ευρω­παϊ­κής όσο και της αμε­ρι­κα­νι­κής πολι­τι­κής προς τα Δυτικά Βαλ­κά­νια καθώς θεωρούν την ένταξη στην ΕΕ δια­δι­κα­σία ως εργα­λείο για την προ­ώ­θηση οικο­νο­μι­κών, νομικών και πολι­τι­κών μεταρ­ρυθ­μί­σεων και στα­θε­ρο­ποί­η­σης της περιο­χής. Ένας από τους βασι­κούς στόχους της διεύ­ρυν­σης είναι η οικο­δό­μηση μιας ολοένα μεγα­λύ­τε­ρης κα ισχυ­ρό­τε­ρης Ένωσης με κρι­τή­ρια που σχε­τί­ζο­νται με τη δημο­κρα­τία, το κράτος δικαίου και τα ανθρώ­πινα δικαιώ­ματα, όπως αυτά ανα­φέ­ρο­νται απε­ρί­φρα­στα στη δήλωση της Κοπεγ­χά­γης και επα­να­λαμ­βά­νο­νται αργό­τερα συστη­μα­τικά (Ευρω­παϊκό Συμ­βού­λιο, 1993).

 

Οι πρώτοι νομικοί και πολι­τι­κοί δεσμοί μεταξύ της ΕΕ και των χωρών αυτών ξεκί­νησε το 1999, με την ένταξη τους στη Δια­δι­κα­σία Στα­θε­ρο­ποί­η­σης και Σύν­δε­σης (ΔΣΣ), μια πρω­το­βου­λία της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης για την συνερ­γα­σία σε όλους τους τομείς με τις χώρες αυτές και την προ­ώ­θηση της περι­φε­ρεια­κής ειρήνης και στα­θε­ρό­τη­τας στην ευρύ­τερη περιοχή καθώς ας μην ξεχνάμε πως η δεκα­ε­τία του 1990 με τη διάλυση της Γιου­γκο­σλα­βίας έφερε μεγάλη αστά­θεια και την πιο αιμα­τηρή σύγκρουση στην Ευρώπης μετά τον Β’ ΠΠ.

 

Στις 21 Ιουνίου 2003, οι ηγέτες της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης και των κρατών μελών της, καθώς και των τότε προ­σχω­ρού­ντων και υπο­ψή­φιων χωρών, μαζί με τους ηγέτες της Αλβα­νίας, της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Κρο­α­τίας, της ΠΓΔΜ, της Σερβίας και του Μαυ­ρο­βου­νίου, υιο­θέ­τη­σαν τη «Δια­κή­ρυξη της Θεσ­σα­λο­νί­κης», η οποία για πρώτη φορά επι­βε­βαί­ωσε απε­ρί­φρα­στα την ευρω­παϊκή προ­ο­πτική για όλες τις χώρες των Δυτικών Βαλ­κα­νίων και δια­τύ­πωνε μια σαφέ­στερη προ­ο­πτική ένταξης αυτών των χωρών, δια­βε­βαιώ­νο­ντας πως το μέλλον των Βαλ­κα­νίων βρί­σκε­ται εντός της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης.

 

Έκτοτε, η Ένωση προ­σπά­θησε να επι­βε­βαιώ­σει αυτή τη δέσμευση προς τα Δυτικά Βαλ­κά­νια σε διά­φο­ρες περι­πτώ­σεις, όμως και με μεγάλες δια­κυ­μάν­σεις ως προς την συστη­μα­τική ενα­σχό­ληση με τις χώρες αυτές. Με τη Στρα­τη­γική Διεύ­ρυν­σης του 2018, όπου ανα­φέρ­θηκε στη διεύ­ρυνση προς τα Δυτικά Βαλ­κά­νια ως “Γεω­στρα­τη­γική Επέν­δυση σε μια Σταθερή, Ισχυρή και Ενωμένη Ευρώπη” και εισή­γαγε έξι (6) εμβλη­μα­τι­κές πρω­το­βου­λίες για την αντι­με­τώ­πιση συγκε­κρι­μέ­νων προ­βλη­μά­των στα Δυτικά Βαλ­κά­νια, ιδίως για την ανάγκη θεμε­λιω­δών μεταρ­ρυθ­μί­σεων και σχέσεις «Καλής Γει­το­νίας» καθώς και σημα­ντι­κές ανα­θε­ω­ρή­σεις ως προς τη μεθο­δο­λο­γία της διεύ­ρυν­σης , η Ένωση έδειξε πλέον τον σταθερό προ­σα­να­το­λι­σμό της στα κράτη αυτά.

 

Η ΕΕ απο­τε­λεί τη μεγα­λύ­τερη πηγή εξω­τε­ρι­κής βοή­θειας προς την περιοχή μέσω της προ­ε­ντα­ξια­κής βοή­θειας καθώς τα θεσμικά όργανα της ΕΕ έχουν συμ­φω­νή­σει να χορη­γή­σουν 14,2 εκατ.δισ. ευρώ σε προ­ε­ντα­ξιακή βοήθεια στο πλαίσιο του προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού 2021-2027, συμπε­ρι­λαμ­βα­νο­μέ­νης της βοή­θειας προς την Τουρκία. Επι­πλέον, ένας νέος μηχα­νι­σμός εγγυ­ή­σεων για τα Δυτικά Βαλ­κά­νια προ­ο­ρί­ζε­ται να κινη­το­ποι­ή­σει επεν­δύ­σεις ύψους έως και 20 δισ. ευρώ (24,2 δισ. δολάρια) κατά την επόμενη δεκα­ε­τία.

 

Þ Ποια είναι η σημε­ρινή κατά­σταση των εντα­ξια­κών δια­δι­κα­σιών των χωρών των Δ.Βαλ­κα­νίων;

 

Αν και οι συν­θή­κες έχουν βελ­τιω­θεί τις τελευ­ταίες δύο δεκα­ε­τίες, οι οικο­νο­μίες της περιο­χής έχουν επι­δό­σεις χαμη­λό­τε­ρες από τον μέσο όρο της ΕΕ. Το μέσο κατά κεφαλήν ακα­θά­ρι­στο εγχώριο προϊόν (ΑΕΠ), για παρά­δειγμα, είναι περίπου το μισό από εκείνο των κρατών μελών της ΕΕ της Κεντρι­κής και Ανα­το­λι­κής Ευρώπης (ΚΑΕ) και περίπου το ένα τέταρτο από εκείνο των πιο ευη­με­ρού­ντων κρατών μελών. Ορι­σμέ­νες χώρες των Δυτικών Βαλ­κα­νίων είναι μέρη διμερών δια­φο­ρών, η πιο δύσκολη από τις οποίες είναι μεταξύ του Κοσ­συ­φο­πε­δίου και της Σερβίας. Επίσης, άλλες πηγές περι­φε­ρεια­κής έντασης αφορούν την οριο­θέ­τηση των συνόρων, την κυριό­τητα περιου­σια­κών στοι­χείων από την γιου­γκο­σλα­βική εποχή, τα σύμβολα της κρα­τι­κής και εθνικής ταυ­τό­τη­τας, τις μειο­νό­τη­τες, κα.

 

Ο ανο­λο­κλή­ρω­τος εκδη­μο­κρα­τι­σμός, η παρα­τε­τα­μένη «κρα­το­κρα­τία» και η αυξα­νό­μενη δυσα­ρέ­σκεια των πολιτών των Δυτικών Βαλ­κα­νίων, οδηγούν σε παρα­τε­τα­μένη περι­φε­ρειακή απο­σύν­θεση και μειω­μένη προ­ο­πτική ένταξης στην ΕΕ. Βέβαια, η δια­φθορά και η υποταγή των δημό­σιων θεσμών σε προ­σω­πικά ή ομαδικά συμ­φέ­ρο­ντα, αμβλύ­νει τον μετα­σχη­μα­τι­στικό αντί­κτυπο της ΕΕ, προ­σφέ­ρο­ντας ευκαι­ρίες σε άλλους διε­θνείς παρά­γο­ντες (όπως η Κίνα, η Ρωσία και η Τουρκία) να συνε­ται­ρι­στούν με τους κρα­τι­κούς παρά­γο­ντες και υπο­νο­μεύει την εμπι­στο­σύνη στη δημο­κρα­τία.

 

Κανείς δεν αμφι­σβη­τεί πως η διεύ­ρυνση της ΕΕ στα Δυτικά Βαλ­κά­νια αντι­με­τω­πί­ζει προ­κλή­σεις που απορ­ρέ­ουν από τις συν­θή­κες στην περιοχή και στην ίδια την ΕΕ, η οποία αντι­με­τώ­πισε διά­φο­ρες κρίσεις κατά το παρελ­θόν. Όμως, από την άλλη, η μακρό­χρονη δια­δι­κα­σία της διεύ­ρυν­σης προς τα Δυτικά Βαλ­κά­νια υπο­δη­λώ­νει πως ήταν επί μακρόν χαμηλά στην ατζέντα της ΕΕ καθώς η δια­δι­κα­σία προ­σχώ­ρη­σης των Δ.Βαλ­κα­νίων είναι μακρύ­τερη και αναμ­φι­σβή­τητα πιο απαι­τη­τική από ό,τι για τις χώρες της Κεντρι­κής και Ανα­το­λι­κής Ευρώπης (ΚΑΕ) που αντι­με­τω­πί­στη­καν εξαρχής από την Ένωση με μεγα­λύ­τερο ενδια­φέ­ρον και στρα­τη­γική.

 

Αυτό είχε ως απο­τέ­λε­σμα να εμφα­νι­στεί η «κόπωση της διεύ­ρυν­σης» («enlargement fatigue») που εμφα­νί­ζε­ται και στις δυο πλευρές αυτής της δια­δι­κα­σίας. Αφενός, η στάση ορι­σμέ­νων ευρω­παίων ηγετών να παρα­μέ­νουν επι­φυ­λα­κτι­κοί στην περαι­τέρω επέ­κταση της Ένωσης, και αφε­τέ­ρου η απρο­θυ­μία ορι­σμέ­νων κρατών των Δ.Βαλ­κα­νίων να εφαρ­μό­σουν τα πρότυπα της ΕΕ, ιδίως σε τομείς που σχε­τί­ζο­νται με το κράτος δικαίου, τα θεμε­λιώδη δικαιώ­ματα και τα μέτρα κατά της δια­φθο­ράς, οδή­γη­σαν αυτή τη δια­δι­κα­σία σε μια ομο­λο­γου­μέ­νως μεγάλη καθυ­στέ­ρηση, που άρχισε να ενερ­γο­ποιεί­ται και πάλι μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Κριμαία και τη Γεωργία και ενδυ­να­μώ­θηκε με την εισβολή της στην Ουκρα­νία, καθώς πλέον οι γεω­πο­λι­τι­κές συν­θή­κες άλλαξαν και η ευρω­παϊκή ασφά­λεια μπήκε σε άλλη φάση.

 

Þ Ποιο το μέλλον της εντα­ξια­κής δια­δι­κα­σίας των Δ.Βαλ­κα­νίων;

 

Στους βαλ­κα­νι­κούς δια­δρό­μους εξου­σίας, υπάρ­χουν πολλά λόγια για τη διεύ­ρυνση, αλλά πόσοι είναι αυτοί που πιστεύ­ουν πραγ­μα­τικά σε αυτή τη δια­δι­κα­σία; Η ένταξη στην ΕΕ είναι και ήταν πάντα μια δια­δι­κα­σία που καθο­δη­γεί­ται από την ελίτ στις χώρες αυτές. Οι πολι­τι­κοί ηγέτες δια­μορ­φώ­νουν πολι­τική και προ­ω­θούν μεταρ­ρυθ­μί­σεις σύμφωνα με τις απαι­τή­σεις της ΕΕ με την ελπίδα να αντα­μει­φθούν από τις Βρυ­ξέλ­λες και τελικά από τους ψηφο­φό­ρους τους. Ωστόσο, από τότε που η ΕΕ το 2009-2010 κατάρ­γησε την υπο­χρέ­ωση θεώ­ρη­σης για τους πολίτες των χωρών των Δυτικών Βαλ­κα­νίων (εκτός από το Κοσ­συ­φο­πέ­διο) προ­κει­μέ­νου να ταξι­δέ­ψουν στην ΕΕ, δεν έχει πλέον άμεσα κίνητρα να προ­σφέ­ρει στις χώρες αυτές. Η πρό­σθετη οικο­νο­μική βοήθεια που μπορεί να λάβει κάποιος επειδή είναι «καλός μαθητής» δεν απο­τε­λεί επαρκή λόγο για μια κυβέρ­νηση να ξεκι­νή­σει δαπα­νη­ρές μεταρ­ρυθ­μί­σεις, όπως η δια­σφά­λιση ότι η δικαιο­σύνη είναι απαλ­λαγ­μένη από πολι­τι­κές παρεμ­βά­σεις ή ότι τα μέσα ενη­μέ­ρω­σης μπορούν να ερευ­νούν τους επι­χει­ρη­μα­τι­κούς εταί­ρους κάποιου.

 

Επο­μέ­νως, η Ένωση σε αυτή τη φάση της διεύ­ρυν­σης καλεί­ται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά χωρίς να ματώσει. Μια δύσκολη δια­δι­κα­σία καθώς είναι αντι­μέ­τωπη με τη ρωσική προ­κλη­τι­κό­τητα μετά την εισβολή στην Ουκρα­νία, και ως εκ τούτου πρέπει να λάβει τα κατάλ­ληλα μέτρα για να εδραιώ­σει τη θέση της και να απο­τρέ­ψει κάθε μορφή αστά­θειας και οπι­σθο­δρό­μη­σης στην περιοχή των Δ.Βαλ­κα­νίων. Μια γεω­πο­λι­τικά σκε­πτό­μενη ΕΕ που θα υπο­δε­χθεί στις τάξεις της μία ή περισ­σό­τε­ρες χώρες των Δυτικών Βαλ­κα­νίων την ερχό­μενη δεκα­ε­τία θα μπο­ρούσε να φέρει την πολυα­να­με­νό­μενη αλλαγή στην περιοχή. Όμως, η ένταξη στην ΕΕ απο­τε­λεί απα­ραί­τητη προ­ϋ­πό­θεση για να προ­ω­θη­θεί αυτό που η ίδια η Ένωση θεωρεί βασική απο­στολή της: τη διάδοση των αξιών και των αρχών της προς όφελος της πολι­τι­κής στα­θε­ρό­τη­τας και της οικο­νο­μι­κής ανά­πτυ­ξης και σαφώς η δημο­κρα­τία, η ευη­με­ρία και το κράτος δικαίου δεν θα προ­κύ­ψουν αυτό­ματα από την ένταξη και πολλά θα εξαρ­τη­θούν από τις εγχώ­ριες συν­θή­κες και δυνα­μι­κές.

 

Þ Ο Στρα­τη­γι­κός ρόλος της Ελλάδας

 

Σε αυτή τη χρονική συγκυ­ρία, όπου οι γεω­πο­λι­τι­κές εξε­λί­ξεις απαι­τούν μια ολο­κλη­ρω­μένη στρα­τη­γική στην άσκηση της εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής, η Ελλη­νική κυβέρ­νηση ακο­λου­θώ­ντας από το 2019 μια εξω­στρεφή εξω­τε­ρική πολι­τική αλλά και μια ενεργή παρου­σία στους κόλπους της ευρω­παϊ­κής οικο­γέ­νειας, προωθεί το στρα­τη­γικό της ρόλο στη Ν.Α. Ευρώπης, τα Βαλ­κά­νια έως την Ανα­το­λική Μεσό­γειο. Σε αυτόν τον ηγετικό ρόλο που επι­τε­λεί η Ελλάδα για τη προ­ώ­θηση της ειρήνης και της ευη­με­ρίας στο τόξο ΝΑ Ευρώπη- Βαλκάνια- Ν.Α. Μεσό­γειος, έχει ανα­φερ­θεί και η αμε­ρι­κα­νική κυβέρ­νηση, απο­κα­λώ­ντας την Ελλάδα στρα­τη­γικό της εταίρο στην ευρύ­τερη περιοχή, γεγονός που ενδυ­να­μώ­νει ακόμα περισ­σό­τερο το νέο status quo της ελλη­νι­κής εξω­τε­ρι­κής πολι­τι­κής.

 

Μια στρα­τη­γική που στο­χεύει στην ενδυ­νά­μωση του ρόλου της Ελλάδας , τόσο στα ευρω­παϊκά δρώμενα, όσο και στις σχέσεις της με τις γεί­το­νες χώρες, όπως είναι τα Δ.Βαλ­κά­νια, την Τουρκία, κα., στο πλαίσιο του διε­θνούς δικαίου και δεν διστά­ζει να θέσει σε επι­σφά­λεια υπο­ψή­φια χώρα λόγω της κατα­πά­τη­σης του κράτους δικαίου, της δημο­κρα­τίας και των ανθρω­πί­νων δικαιω­μά­των, όπως συμ­βαί­νει με την Αλβα­νική δημο­κρα­τία λόγω της γνωστής υπό­θε­σης Μπελέρη, ή προωθεί μέσω του Συμ­βου­λίου Εξω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σεων της ΕΕ ξεκά­θα­ρες θέσεις για το πάγωμα των εντα­ξια­κών δια­δι­κα­σιών, όπως συμ­βαί­νει με την Τουρκία, λόγω της συστη­μα­τι­κής παρα­βί­α­σης των κανόνων του διε­θνούς δικαίου και των εντα­ξια­κών κρι­τη­ρίων της ΕΕ.

 

Εν κατα­κλείδι, ο συμ­βο­λι­κός εορ­τα­σμός της Δια­κή­ρυ­ξης της Θεσ­σα­λο­νί­κης από την ελλη­νική κυβέρ­νηση με την παρου­σία των Δυτικών Βαλ­κα­νι­κών χωρών, της Βουλ­γα­ρίας, της Ρου­μα­νίας και της Κρο­α­τίας αλλά και της θεσμι­κής εκπρο­σώ­πη­σης της ΕΕ, μέσω της Πρό­ε­δρου της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής, Ούρ­σουλα φον ντερ Λάιεν και του Πρό­ε­δρου του Ευρω­παϊ­κού Συμ­βου­λίου, Σαρλ Μισέλ, απο­τε­λεί μια εξέ­χουσα διπλω­μα­τική κίνηση από την ελλη­νική κυβέρ­νηση, ανα­βαθ­μί­ζο­ντας το ρόλο της στην ευρύ­τερη περιοχή, τόσο ως κυρί­αρχο κράτος, όσο και ως ένα κράτος μέλος της ΕΕ που επι­θυ­μεί και εργά­ζε­ται στρα­τη­γικά για την στα­θε­ρό­τητα, ασφά­λεια και τις καλές σχέσεις γει­το­νίας με τις χώρες των Βαλ­κα­νίων με απώτερο στόχο την ευρω­παϊκή προ­ο­πτική τους, σε μια εποχή που εύκολα ανα­τρέ­πο­νται οι ισορ­ρο­πίες δυνά­μεων λόγω του ενδια­φέ­ρο­ντος της Ρωσίας, Τουρ­κίας και Κίνας για την περιοχή.

 

Δρ Ελευ­θε­ρία Φτα­κλάκη, Διε­θνο­λό­γος/Πολι­τι­κός Επι­στή­μων/ Διδά­κτωρ ευρω­παϊ­κών σπουδών και διεθνών σχέσεων/ μετα­δι­δα­κτο­ρική ερευ­νή­τρια. Διδά­σκουσα στο τμ. Κοι­νω­νιο­λο­γίας του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου, όπου μεταξύ των γνω­στι­κών αντι­κει­μέ­νων διδά­σκει Πολι­τι­κές Διεύ­ρυν­σης, με έμφαση στα Δυτικά Βαλ­κά­νια (JMM)

Πώς σας φάνηκε το άρθρο;

Ένα πάτημα, χωρίς λογαριασμό. Μία ψήφος ανά συσκευή.

Σχολιασμός άρθρου

Προσθέστε ένα σχόλιο

Εμφανίζεται μετά από έγκριση · το e-mail δεν δημοσιεύεται0 / 2000

Τα σχόλια εκφράζουν τον σχολιαστή, όχι τη Δημοκρατική. Όροι σχολιασμού

Τα σχόλια εκφράζουν αποκλειστικά τον εκάστοτε σχολιαστή. Η Δημοκρατική δεν υιοθετεί αυτές τις απόψεις. Διατηρούμε το δικαίωμα να διαγράψουμε όποια σχόλια θεωρούμε προσβλητικά ή περιέχουν ύβρεις, χωρίς καμία προειδοποίηση. Χρήστες που δεν τηρούν τους όρους χρήσης αποκλείονται. Τα σχόλια δημοσιεύονται μετά από έγκριση· το e-mail δεν δημοσιεύεται.

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει.