Δυσανεξία στην κριτική

Το μεγα­λύ­τερο κακό που μπορείς να κάνεις σε πολι­τικό είναι να ασκή­σεις κριτική στη δουλειά του. Ο οργα­νι­σμός του  δεν έχει ανα­πτύ­ξει αντι­σώ­ματα στην κριτική. Ακόμα κι αν η κριτική είναι εποι­κο­δο­μη­τική, και προ­έρ­χε­ται από κάποιον που λόγω θέσης και γνώσης έχει το δικαί­ωμα, ή και την υπο­χρέ­ωση, να δια­τυ­πώ­σει την εξει­δι­κευ­μένη γνώμη του, η αντί­σταση του  –που αντι­κα­το­πτρί­ζει τα πλη­γω­μένα αισθή­ματά του– είναι πραγ­μα­τικά σθεναρή. Ο κρι­νό­με­νος αισθά­νε­ται ότι έχει υποστεί μια μεγάλη αδικία. Θυμώνει, στρέ­φε­ται κατά αυτών που τον κρίνουν (μίζε­ρους τους απο­κα­λεί συνήθως) κατα­φεύ­γει σε θεωρίες συνω­μο­σίας (οι κακοί αντί­πα­λοι, γκρι­νιά­ρη­δες που θέλουν το κακό του τόπου κλπ) και ενίοτε ανα­κοι­νώ­νει πως αδια­φο­ρεί, αφού «θα τον κρίνει η ιστορία». Υπάρ­χουν πολλοί λόγοι για τους οποίους οι πολι­τι­κοί μπορεί να έχουν δυσα­νε­ξία στην κριτική. Ένας λόγος είναι ότι είναι συχνά υπό­λο­γοι για τις πράξεις τους και δεν θέλουν να φαί­νο­νται ότι απο­τυγ­χά­νουν. Ένας άλλος λόγος είναι ότι μπορεί να αισθά­νο­νται ότι η κριτική είναι προ­σω­πική επίθεση και όχι απλώς μια δια­φω­νία για τις πολι­τι­κές τους. Τέλος, μπορεί να φοβού­νται ότι η κριτική θα βλάψει τις πιθα­νό­τη­τές τους να επα­νε­κλε­γούν. Όποιοι και αν είναι οι λόγοι, η δυσα­νε­ξία στην κριτική είναι ένα πρό­βλημα. Μπορεί να τους απο­τρέ­ψει από να ακού­σουν τις απόψεις των πολιτών και να κάνουν αλλαγές στις πολι­τι­κές τους. Μπορεί επίσης να οδη­γή­σει σε πόλωση και διχό­νοια στην κοι­νω­νία. Είναι σημα­ντικό οι πολι­τι­κοί να είναι ανοι­χτοί και στην κριτική και στην άλλη άποψη. Μπορεί να τους βοη­θή­σει να βελ­τιώ­σουν τις πολι­τι­κές τους και να γίνουν καλύ­τε­ροι εκπρό­σω­ποι του λαού.