Αντίδοτο η Παιδεία

Στις ανα­λύ­σεις των εκλο­γι­κών απο­τε­λε­σμά­των, δια­βά­ζει ποια είναι η δεξα­μενή που τρο­φο­δο­τεί μορ­φώ­ματα όπως τους Σπαρ­τιά­τες; «Η πλειο­ψη­φία των ψηφο­φό­ρων είναι άνδρες, ενώ ηλι­κιακά φαί­νε­ται να γοη­τεύει τις νεό­τε­ρες ηλικίες, καθώς συγκε­ντρώ­νει το 16% της ομάδας 17-44 ετών». Το ευδιά­κριτο ποσοστό ξεκι­νάει από νωρίς, από τα 17-24. Δεν χρειά­ζε­ται μεγάλη προ­σπά­θεια για να παρα­κο­λου­θή­σει κανείς το νήμα το οποίο οδηγεί –πού αλλού;– στη δευ­τε­ρο­βάθ­μια εκπαί­δευση. Ηδη από το 2012 τα ρεπορ­τάζ προει­δο­ποιού­σαν για «τη βαθιά διείσ­δυση της Χρυσής Αυγής στα ελλη­νικά σχολεία». Για “τις συν­θή­κες τρόμου υπό τις οποίες πολλές φορές γίνεται το μάθημα, τις βαθιές δια­χω­ρι­στι­κές γραμμές που έχουν κάνει την εμφά­νισή τους στις τάξεις, στο προ­αύ­λιο, στα μαθη­τικά γκρουπ του Facebook.” Οι δια­δρα­στι­κοί πίνακες είναι ένα σημα­ντικό βήμα εκσυγ­χρο­νι­σμού. Αλλά δεν εκτο­ξεύ­ο­νται μόνο από αυτό οι τάξεις στο μέλλον. Τα νέα διδα­κτικά βιβλία που ετοι­μά­ζο­νται δεν μπορεί παρά να συμπε­ρι­λά­βουν και αντί­δοτα για τη δυσοί­ωνη όψη αυτής της «επαυ­ξη­μέ­νης» κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Και βέβαια, όσο οι εκπαι­δευ­τι­κοί παλεύ­ουν μόνοι τους, χωρίς βοήθεια, το «κύμα» θα επε­λαύ­νει ανε­μπό­δι­στο. Οποια προ­σπά­θεια να κτιστεί ένα κράτος ανθε­κτικό, με ενι­σχυ­μένα δημο­κρα­τικά θεμέλια, δεν θα καρ­πο­φο­ρή­σει αν δεν είναι πρω­τί­στως εκπαι­δευ­τική. «Η μόνη αντι­βί­ωση για την κατα­πο­λέ­μηση του κτήνους είναι η Παιδεία. Η αληθινή παιδεία και όχι η ανεύ­θυνη εκπαί­δευση και η πλη­ρο­φο­ρία χωρίς κρίση και χωρίς ανήσυχη αμφι­σβη­τού­μενη συμπε­ρα­σμα­το­λο­γία. Αυτή η παιδεία που δεν εφη­συ­χά­ζει ούτε δημιουρ­γεί αυτα­ρέ­σκεια στον σπου­δά­ζο­ντα, αλλά πολ­λα­πλα­σιά­ζει τα ερω­τή­ματα…»  έγραφε ο Μάνος Χατζη­δά­κις για το «τέρας» του νεο­να­ζι­σμού/φασι­σμού.