Γι΄ αυτά που δεν μιλάμε

Ο χρόνος που απο­μέ­νει μέχρι τις κάλπες μπορεί, αν το θελήσει το σύνολο των πολι­τι­κών αρχηγών, να αξιο­ποι­η­θεί για τη συζή­τηση που δεν έγινε στην πρώτη φάση, ώστε να μάθουν οι πολίτες όχι τι θα συμβεί στο απίθανο σενάριο της ακυ­βερ­νη­σίας, αλλά πως η επόμενη κυβέρ­νηση σχε­διά­ζει να λύσει προ­βλή­ματα. Κάποια από αυτά που δεν έχουν αγγίξει και πολύ φοβάμαι ούτε θα αγγί­ξουν: Πως θα αλλά­ξουμε μοντέλο ανά­πτυ­ξης, ώστε να μην εξαρ­τό­μα­στε απο­κλει­στικά από τον του­ρι­σμό, τις χρυσές βίζες, την εστίαση και το real estate, τομείς που και ευά­λω­τοι σε σοκ είναι και το περι­βάλ­λον της χωρας κατα­στρέ­φουν και τρο­με­ρές κοι­νω­νι­κές ανι­σό­τη­τες έχουν δημιουρ­γή­σει (κρίση στέ­γα­σης). – Πώς θα αντι­με­τω­πί­σουμε τη δημο­γρα­φική κατάρ­ρευση που ήδη βρί­σκε­ται σε εξέλιξη, δημιουρ­γώ­ντας τρο­με­ρές ελλεί­ψεις εργα­ζο­μέ­νων από τον του­ρι­σμό και την εστίαση, μέχρι τους εργάτες γης και τις υπη­ρε­σίες υψηλής τεχνο­λο­γίας. – Πως θα προ­σαρ­μο­στούμε στις σύντομα ολέ­θριες συνέ­πειες της κλι­μα­τι­κής αλλαγής και τις επι­πτώ­σεις της στην αγρο­τική παρα­γωγή, τον του­ρι­σμό, τις υπο­δο­μές μας, κλπ.