Γεωργία Χαλβατζάκη: Μόνιμη καθηγήτρια σε γερμανικό πανεπιστήμιο παγκοσμίως αναγνωρισμένη Ροδίτισσα ερευνήτρια

Μόνιμη καθη­γή­τρια του Τμή­μα­τος Επι­στή­μης Υπο­λο­γι­στών στο TU Darmstadt είναι πλέον η Ροδί­τισσα Γεωργία Χαλ­βα­τζάκη, παγκο­σμίως ανα­γνω­ρι­σμένη ερευ­νή­τρια, που ανα­πτύσ­σει νέες μεθό­δους για ρομπότ υπο­βο­ή­θη­σης, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας μηχα­νική μάθηση και κλα­σι­κές προ­σεγ­γί­σεις.

Η θέση της μόνιμης καθη­γή­τριας στο Πανε­πι­στή­μιο του Ντάρμ­σταντ, αφού έλαβε τέσ­σε­ρις σημα­ντι­κές προ­σφο­ρές για θέση καθη­γή­τριας στη Γερ­μα­νία, είναι μια ακόμα σημα­ντική κατά­κτηση για την Γεωργία Χαλ­βα­τζάκη η οποία δια­πρέ­πει στο εξω­τε­ρικό.

«Είμαι ευτυχής να ανα­κοι­νώσω ότι, αφού έλαβα τέσ­σε­ρις σημα­ντι­κές προ­σφο­ρές για θέση καθη­γή­τριας στη Γερ­μα­νία, απο­φά­σισα να συνε­χίσω να επι­διώκω τους ερευ­νη­τι­κούς μου στόχους στο TU Darmstadt ως μόνιμη τακτική καθη­γή­τριά του με συγ­χο­ρη­γία της hessian.AI. Είμαι ευγνώ­μων στους μέντο­ρες, στην οικο­γέ­νεια και στην ομάδα μου για την υπο­στή­ριξή τους. Ανυ­πο­μονώ να συνε­χί­σουμε την έρευνά μας πάνω στη δια­δρα­στική αντί­ληψη των ρομπότ και τις μεθό­δους μάθησης στην ανα­ζή­τηση της ρομπο­τι­κής ενσω­μα­τω­μέ­νης νοη­μο­σύ­νης», έγραψε στον προ­σω­πικό της λογα­ρια­σμό στο facebook.

Η δρ Γεωργία Χαλ­βα­τζάκη, έχει ως αντι­κεί­μενο της έρευνάς της τη δια­δρα­στική αντί­ληψη των ρομπότ και τις μεθό­δους μάθησης στην ανα­ζή­τηση της ρομπο­τι­κής ενσω­μα­τω­μέ­νης νοη­μο­σύ­νης, που αφορά στην αλλη­λε­πί­δραση ανθρώπου-ρομπότ. Βασικός στόχος της είναι τα ρομπότ να μπο­ρέ­σουν να προ­σφέ­ρουν στο πολύ­πλοκο ρομπο­τικό σύστημα τη δυνα­τό­τητα να λύνει προ­βλή­ματα της καθη­με­ρι­νό­τη­τάς μας.

Ένα βασικό σημείο της δικής της έρευνας είναι να υπο­λο­γί­σει και την αλλη­λε­πί­δραση του ρομπότ με τον άνθρωπο σε όλη αυτή τη δια­δι­κα­σία, με απώτερο στόχο να έχουμε ρομπο­τι­κούς βοηθούς στο σπίτι, στα νοσο­κο­μεία, στους οίκους ευγη­ρίας…

Ο στόχος που θέλει να επι­τύ­χει, όπως εξο­μο­λο­γή­θηκε η ίδια σε συνέ­ντευξή της στην «δημο­κρα­τική», είναι να μπο­ρέ­σουμε κάποια στιγμή να έχουμε επι­δέ­ξια ρομπότ στην καθη­με­ρι­νό­τητά μας, στην υπη­ρε­σία του ανθρώ­που!

Η επι­στη­μο­νική της γνώση σχετικά με την αλλη­λε­πί­δραση ανθρώπου-ρομπότ (HRI) με τη μάθηση και το σχε­δια­σμό θεω­ρεί­ται μία από τις πιο ελπι­δο­φό­ρες προ­σεγ­γί­σεις για να επι­τρέ­ψει στα ρομπότ να εγκα­τα­λεί­ψουν τα δομη­μένα εργα­στη­ριακά περι­βάλ­λο­ντα και να εισέλ­θουν στα σπίτια μας μέσω της πρω­ταρ­χι­κής της εστί­α­σης στην ενσω­μα­τω­μένη AI βοηθών ρομπότ.

Η δρ. Γεωργία Χαλ­βα­τζάκη ανέ­πτυξε μεθό­δους πρό­βλε­ψης για την κίνηση και τη δράση του ανθρώ­που ενώ η δουλειά της σχετικά με τη δια­δρα­στική εκμά­θηση ενί­σχυ­σης για HRI επέ­τρεψε τον σχε­δια­σμό συμπε­ρι­φο­ρών ρομπότ προ­σαρ­μο­σμέ­νων στον άνθρωπο.

Αφησε πίσω της την Ελλάδα τον Οκτώ­βριο του 2019. Τελεί­ωσε το Μετσό­βιο Πολυ­τε­χνείο, συνέ­χισε με το διδα­κτο­ρικό της το οποίο είχε ως αντι­κεί­μενο τη ρομπο­τική υπο­βο­ή­θη­σης και συγκε­κρι­μένα τη δημιουρ­γία και τον προ­γραμ­μα­τι­σμό ενός τρο­χή­λα­του ρομπότ που βοηθάει και υπο­στη­ρί­ζει ηλι­κιω­μέ­νους ανθρώ­πους κατά τη διάρ­κεια της μετα­κί­νη­σής τους.

Όπως δήλωσε στη «δ», ξεκί­νησε να ασχο­λεί­ται στην 1η Λυκείου όταν στο πλαίσιο σχο­λι­κής εργα­σίας τής ανα­τέ­θηκε να ασχο­λη­θεί με τη ρομπο­τική. Και τότε απο­φά­σισε να γίνει επι­στή­μο­νας ρομπο­τι­κής στο Μετσό­βιο Πολυ­τε­χνείο.

Το 2006 με την εισα­γωγή της στο Μετσό­βιο, στα χρόνια της μνη­μο­νια­κής κρίσης στην Ελλάδα, ξεκί­νησε να δου­λεύει στον ΟΤΕ ως τηλε­φω­νή­τρια και τεχνι­κός σε προ­γράμ­ματα απα­σχό­λη­σης φοι­τη­τών και στη συνέ­χεια εργά­στηκε ως γραμ­μα­τέας σε δικη­γο­ρικό γραφείο για πολλές ώρες παράλ­ληλα με ένα απαι­τη­τικό πρό­γραμμα σπουδών.

Τελεί­ωσε το Μετσό­βιο με βαθμό 8,1 αλλά δεν ήταν αυτός όμως που θα της εξα­σφά­λιζε υπο­τρο­φία στο εξω­τε­ρικό. Παρέ­μεινε στην Αθήνα, και ξεκί­νησε να κάνει ιδιαί­τερα μαθή­ματα σε παιδιά παράλ­ληλα με το διδα­κτο­ρικό της.

Παρότι αρχικά είχε ως σκοπό να γίνει καθη­γή­τρια στο Πανε­πι­στή­μιο, δια­πί­στωσε ότι στην Ελλάδα αυτό ήταν σχεδόν αδύνατο.

Το 2019, μόλις ολο­κλή­ρωσε το διδα­κτο­ρικό της, ξεκί­νησε να στέλνει αιτή­σεις σε όλη την Ευρώπη και το καλο­καίρι του ίδιου έτους έλαβε πολλές θετικές απα­ντή­σεις από πανε­πι­στή­μια της Ευρώπης. Απο­φά­σισε να δεχθεί τη θέση στο Πανε­πι­στή­μιο του Ντάρμ­σταντ στη Γερ­μα­νία και μέσα σε λιγό­τερο από τέσσερα χρόνια έγινε πλέον μόνιμη καθη­γή­τρια!

«Δεν είναι εύκολο για μια οικο­γέ­νεια, με μικρό εισό­δημα να μπο­ρέ­σει να στη­ρί­ξει το παιδί για να κάνει αυτές τις σπουδές… Είμαι αυτό που είμαι σήμερα γιατί πέρασα αυτά που πέρασα, γιατί ξέρω από σκληρή δουλειά και σήμερα μπορώ να πω ότι είμαι ευγνώ­μων για όλα όσα έχω ζήσει, για όλα όσα μου δίδαξαν οι γονείς μου, για όλα όσα μου έμαθαν οι καθη­γη­τές μου στην Ελλάδα και για όλα όσα χρειά­στηκε να περάσω για να φτάσω μέχρι εδώ», είχε πει η ίδια στη συνέ­ντευξή της στη «δημο­κρα­τική» η οποία μάλιστα είχε ανα­πα­ρα­χθεί από μεγάλα μέσα ενη­μέ­ρω­σης της Ελλάδας και του εξω­τε­ρι­κού.