Απόφοιτος της ΑΣΤΕΡ κάνει τους Δανούς να παραμιλάνε

Να είσαι Έλ­λη­νας, να ξε­κι­νάς από το μηδέν τη ζωή σου και τη δου­λειά σου σε μια ξένη χώρα του βορρά με δια­φο­ρε­τι­κή νο­ο­τρο­πία και φι­λο­σο­φία στη κα­τα­νά­λω­ση και να προ­σπα­θείς να στα­θείς σε ένα χώρο με πολλά ανα­γνω­ρι­σμέ­να ονό­μα­τα, δεν είναι ό, τι πιο εύ­κο­λο. Για το Νίκο Στρά­γκα όμως τα πράγ­μα­τα δεί­χνουν να εξε­λίσ­σο­νται ανο­δι­κά, αφού μόλις μέσα σε δυο χρό­νια λει­τουρ­γί­ας του μόλις 25 τ.μ. ζα­χα­ρο­πλα­στεί­ου του στο κέ­ντρο της Κο­πεγ­χά­γης έχει κάνει τους Δα­νούς να πα­ρα­μι­λά­νε από τη…γλύκα!

Και δεν στα­μα­τά­ει εκεί. Τους “βομ­βαρ­δί­ζει” κα­θη­με­ρι­νά μέσα από την πρω­ι­νή τη­λε­ο­πτι­κή εκ­πο­μπή του με γλυκά μυ­στι­κά και τους κα­θη­λώ­νει. Έχει απο­κτή­σει φα­να­τι­κούς τη­λε­θε­α­τές και αγα­πη­μέ­νους πε­λά­τες, ανά­με­σα στους οποί­ους ηθο­ποιούς, πο­λι­τι­κούς, δη­μο­σιο­γρά­φους, τρα­γου­δι­στές, ενώ τα διά­ση­μα πο­λύ­χρω­μα μα­κα­ρόν του έχουν γίνει θε­σμός για τους Δα­νούς. Η ισορ­ρο­πία με­τα­ξύ των γεύ­σε­ων και των μπα­χα­ρι­κών, καθώς και η μι­νι­μα­λι­στι­κή εμ­φά­νι­ση, είναι τα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά των δη­μιουρ­γιών του. “Είμαι ο μόνος Έλ­λη­νας αυτή τη στιγ­μή στη Δα­νέ­ζι­κη τη­λε­ό­ρα­ση, δεν υπάρ­χει άλλος. Πραγ­μα­τι­κά το απο­λαμ­βά­νω πολύ. Το να είσαι Έλ­λη­νας εδώ δεν είναι ό,τι πιο εύ­κο­λο. Τα πρώτα τρία χρό­νια δυ­σκο­λεύ­τη­κα πολύ. Όσο πιο γρή­γο­ρα απο­δε­χτείς τη κουλ­τού­ρα των αν­θρώ­πων, τόσο πιο εύ­κο­λα εν­σω­μα­τώ­νε­σαι. Αυτό είναι κάτι που λεί­πει από μας. Δεν χα­ρα­κτη­ρι­ζό­μα­στε για την ευ­ε­λι­ξία μας ως λαός. Εί­μα­στε αρ­κε­τά “κολ­λη­μέ­νοι” σε πολλά. Ζούμε ακόμη με το “Κα­το­χι­κό σύν­δρο­μο” και αυτό είναι με­τα­δο­τι­κό στους νέους. Όταν βλέ­πεις την Ελ­λά­δα από έξω ως απλός θε­α­τής σου δίνει την εντύ­πω­ση ότι ζει ένα αρ­χαίο δράμα “, συ­μπλη­ρώ­νει.

Το 2011 ο Έλ­λη­νας σεφ βρα­βεύ­τη­κε με “Χρυσό σκού­φο” στη Κο­πεγ­χά­γη για το κα­λύ­τε­ρο γλυκό εκ­θρο­νί­ζο­ντας με­γά­λα ονό­μα­τα του χώρου του. Ο ίδιος όμως δε μιλά για μυ­στι­κά επι­τυ­χί­ας. “Για μένα δεν υπάρ­χει μυ­στι­κό επι­τυ­χί­ας. Το μυ­στι­κό είναι το πάθος. Χωρίς πάθος δε γί­νε­ται τί­πο­τε. Μπο­ρείς να δεις τη ζα­χα­ρο­πλα­στι­κή από δυο οπτι­κές γω­νί­ες, η μια είναι ως πάθος και δη­μιουρ­γι­κό­τη­τα και η άλλη ως μπίζ­νες. Εγώ προ­σπα­θώ να τα συν­δυά­ζω. Αν με ρω­τή­σεις τι έχει αλ­λά­ξει από το 2011 που βρα­βεύ­τη­κα θα σου πω ότι το μόνο που άλ­λα­ξε είναι ότι δου­λεύω πε­ρισ­σό­τε­ρο. Οι δια­κρί­σεις δεν αφο­ρούν το κοινό, αφο­ρούν εσένα και το χώρο σου στον οποίο απο­κτάς ένα πρε­στίζ. Η ανα­γνω­ρι­σι­μό­τη­τα δε σε κα­θιε­ρώ­νει. Αυτό που σε κα­θιε­ρώ­νει είναι η πολλή δου­λειά. Κα­θη­με­ρι­νά ξε­κι­νώ από τις έξι το πρωί και στην κα­λύ­τε­ρη των πε­ρι­πτώ­σε­ων τε­λειώ­νω στις επτά το από­γευ­μα.”, λέει ο ίδιος.

Ο 38χρο­νος Νίκος Στρά­γκας με κα­τα­γω­γή από την Κα­λα­μά­τα, γεν­νή­θη­κε στο Πα­σα­λι­μά­νι και με­γά­λω­σε στο Κο­ρυ­δαλ­λό. Το παι­δι­κό του όνει­ρο ήταν να γίνει ναυ­τι­κός να ορ­γώ­νει τις θά­λασ­σες όπως ο παπ­πούς και ο αδερ­φός του, αλλά τε­λι­κά η μοίρα του επι­φύ­λασ­σε να “ορ­γώ­νει” γευ­στι­κά τον ου­ρα­νί­σκο των πι­στών πε­λα­τών του. Πάντα όμως είχε μέσα του το μι­κρό­βιο της μα­γει­ρι­κής. “Ακόμη θυ­μά­μαι τη μυ­ρω­διά από το κέικ με πορ­το­κά­λι που έφτια­χνε η μη­τέ­ρα μου. Μά­λι­στα έβαζα το χέρι μου στην ωμή ζύμη και την έτρω­γα. Πάντα ανα­κα­τευό­μουν, μου άρεσε και τα κα­τά­φερ­να. Μα­γεί­ρευα πολύ καλά!. Εδώ βέ­βαια τα πράγ­μα­τα είναι δια­φο­ρε­τι­κά. Μι­λά­με για γκουρ­μέ γεύ­σεις. Υπάρ­χει επι­κοι­νω­νια­κό χάσμα όσον αφορά τις γεύ­σεις με την Ελ­λά­δα. Ακόμη δεν έχω πα­ρου­σιά­σει στους πε­λά­τες μου πα­ρα­δο­σια­κά ελ­λη­νι­κά γλυκά. Τε­λευ­ταία μου στρι­φο­γυ­ρί­ζει η ιδέα να πει­ρα­μα­τι­στώ με ερ­γο­λά­βους, το γνω­στό ελ­λη­νι­κό γλυκό.”, σχο­λιά­ζει ευ­χά­ρι­στα.

Ο ανή­συ­χος αυτός Έλ­λη­νας απο­φοί­τη­σε από τη Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των της Ρόδου και ερ­γά­στη­κε στην αλυ­σί­δα ξε­νο­δο­χεί­ων “Hilton”, εξα­σφα­λί­ζο­ντας το ει­σι­τή­ριο του για το εξω­τε­ρι­κό, κα­λύ­πτο­ντας τις ανά­γκες της επι­χεί­ρη­σης από τη Σκω­τία ως τη Δανία. Στη Δανία όμως τον κρά­τη­σε ο έρω­τας. Εκεί γνώ­ρι­σε τη σύ­ζυ­γό του Λότε και απέ­κτη­σε μαζί της την οκτά­χρο­νη Σοφία και τον δε­κα­τεσ­σά­ρων μηνών Μάρ­λει. Δε ξε­χνά­ει όμως ποτέ την πα­τρί­δα του και δε χάνει ευ­και­ρία να την επι­σκε­φτεί. Σκο­πεύ­ει μά­λι­στα να επε­κτεί­νει τις δρα­στη­ριό­τη­τές του εκτός Δα­νί­ας, εντάσ­σο­ντας την Ελ­λά­δα στα επι­χει­ρη­μα­τι­κά του σχέ­δια.” Η Δανία είναι μια πολύ ορ­γα­νω­μέ­νη χώρα με πολ­λές κοι­νω­νι­κές πα­ρο­χές στις οποί­ες αν κα­λο­μά­θεις δύ­σκο­λα τις απαρ­νιέ­σαι. Όμως δεν μπορώ χωρίς τον ήλιο της πα­τρί­δας μου, τα φα­γη­τά της μαμάς μου, τους φί­λους μου, την οι­κο­γέ­νειά μου για αυτό και σκο­πεύω να ανα­πτυ­χθώ επι­χει­ρη­μα­τι­κά για να έχω έναν ακόμη λόγο να έρ­χο­μαι στην Ελ­λά­δα και να μένω όσο το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρο. Ήδη έρ­χο­μαι δυο-τρεις φορές το χρόνο. Θα ήθελα να μένω με­ρι­κούς μήνες. Δε θέλω να αι­σθά­νο­μαι ξένος όταν πατάω το πόδι μου στην πα­τρί­δα μου.”, συ­μπλη­ρώ­νει ο ίδιος.

Αφή­νο­ντας τη “μπου­τίκ επι­δορ­πί­ων” (dessert boutique), όπως ανα­γρά­φε­ται στη τα­μπέ­λα, πλη­ρο­φο­ρού­μα­στε ότι στα άμεσα σχέ­δια του ευ­ρη­μα­τι­κού αυτού Έλ­λη­να είναι επί­σης η επέ­κτα­ση της επι­χεί­ρη­σης του στη με­γά­λη αγορά της Κίνας και η δη­μιουρ­γία μιας αλυ­σί­δας κα­τα­στη­μά­των με αρ­το­ποι­ή­μα­τα, η οποία ήδη ξε­κι­νά­ει από τον Αύ­γου­στο. “Το ψωμί σε κάθε μορφή είναι στη κουλ­τού­ρα των Δανών και νο­μί­ζω οτι αξί­ζει το κόπο να το δο­κι­μά­σω. Γε­νι­κά σκέ­φτο­μαι πολύ καιρό πριν απο­φα­σί­σω να κάνω το επό­με­νο βήμα. Κα­λύ­τε­ρα να πας αργά, παρά να τρέ­χεις και να σκο­ντά­ψεις. Πι­στεύω οτι για αυτό το λόγο τα έχου­με κα­τα­φέ­ρει μέχρι τώρα.”

Αν ρω­τή­σει κά­ποιος τον Νίκο Στρά­γκα αν η επι­τυ­χία είναι θέμα τύχης ή ικα­νό­τη­τας θα σου πει και τα δύο. Για αυτόν όλη μας η ζωή είναι ένα πάζλ και η επι­τυ­χία στη­ρί­ζε­ται στην ικα­νό­τη­τα να βρεις τα σωστά κομ­μά­τια τη κα­τάλ­λη­λη στιγ­μή για να το συν­θέ­σεις.

Πηγή Hμε­ρή­σια