Αρκετοί νεκροί στα «αζήτητα» των ψυγείων του νεκροτομείου

Ανθρω­ποι στα αζήτητα… Ανθρω­ποι που μέχρι πρό­τι­νος είχαν ταυ­τό­τητα, είχαν συγ­γε­νείς, είχαν φίλους, είχαν όνειρα για τη ζωή τους, κεί­το­νται στο κοι­μη­τή­ριο της Ρόδου οι περισ­σό­τε­ροι ως αγνώ­στων στοι­χείων, αφού βρέ­θη­καν στα «αζήτητα».

Ανθρω­ποι που πέρασαν από αυτή τη ζωή αφή­νο­ντας το δικό τους απο­τύ­πωμα, στον θάνατο βρέ­θη­καν μόνοι. Χωρίς συγ­γε­νείς, χωρίς φίλους, χωρίς δάκρυα.

Στα κοι­μη­τή­ρια της Ρόδου κεί­το­νται δεκάδες άνθρω­ποι, αλλο­δα­ποί και ημε­δα­ποί που δεν βρέθηκε ή δεν ενδια­φέρ­θηκε κανείς να φρο­ντί­σει για την ταφή τους, παρά μόνο άγνω­στοι «ξένοι».

Κάθε χρόνο περίπου 10 σοροί κατα­λή­γουν στα «αζήτητα» του νεκρο­το­μείου της Ρόδου, όπου μπορεί να παρα­μεί­νουν και για διά­στημα μέχρι και έξι μηνών είτε γιατί είναι αγνώ­στων στοι­χείων, είτε γιατί είναι γνωστών στοι­χείων αλλά δεν τις έχουν ανα­ζη­τή­σει συγ­γε­νείς, είτε επειδή είναι ολο­μό­να­χοι στον κόσμο, είτε ακόμα επειδή τα συγ­γε­νικά τους πρόσωπα δεν επι­θυ­μούν ή αδυ­να­τούν να ανα­λά­βουν την ταφή τους.

Μόλις πριν από μερικές ημέρες, έγινε και πάλι ταφή πέντε ατόμων που παρέ­με­ναν στο νεκρο­το­μείο της Ρόδου, δύο γυναι­κών και τριών ανδρών εκ των οποίων μόνον ένα είχε στοι­χεία. Από τις υπό­λοι­πες σορούς έχει ληφθεί DNA από την ιατρο­δι­κα­στική υπη­ρε­σία ώστε αν βρεθούν συγ­γε­νείς ή ανα­ζη­τη­θεί η σορός να γίνει ταυ­το­ποί­ηση. Η ελπίδα πάντως να βρεθεί κάποιος, που θα ανα­ζη­τή­σει τους συγκε­κρι­μέ­νους ανθρώ­πους είναι αυτή που τους συνο­δεύει στην τελευ­ταία τους κατοι­κία.

Όπως δήλωσε στη «δημο­κρα­τική» η πρό­ε­δρος της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Ρόδου κ. Μάνθα Ζιώγου, το μεγα­λύ­τερο ποσοστό των ανθρώ­πων που βρί­σκο­νται στα «αζήτητα» στα ψυγεία του νεκρο­το­μείου του νοσο­κο­μείου είναι αλλο­δα­ποί, όχι όμως απα­ραί­τητα οικο­νο­μι­κοί μετα­νά­στες από τρίτες χώρες, όπως ίσως θα φαντα­ζό­ταν κάποιος, οι περισ­σό­τε­ροι από τους οποίους δεν έχουν έγγραφα παρα­μο­νής.

Πρό­κει­ται και για αλλο­δα­πούς από χώρες της Ευρώπης, της Αμε­ρι­κής, αλλά και Ελληνες από άλλα μέρη της χώρας που επέ­λε­ξαν τη Ρόδο ως μόνιμο τόπο κατοι­κίας και οι δικοί τους δεν επι­θυ­μούν ή δεν έχουν τη δυνα­τό­τητα να ανα­λά­βουν το κόστος μετα­φο­ράς της σορού το οποίο είναι ιδιαι­τέ­ρως υψηλό.

Ωστόσο, όπως είπε η κυρία Ζιώγου, υπάρ­χουν και πολλοί Ροδίτες που κατέ­λη­ξαν ξεχα­σμέ­νοι στα αζήτητα του νοσο­κο­μείου εξαι­τίας της άρνησης των συγ­γε­νών τους να παρα­λά­βουν τη σορό.

Μοιραία, η άρνηση παρα­λα­βής της σορού για οποιον­δή­ποτε λόγο, ενερ­γο­ποιεί τη γρα­φειο­κρα­τική δια­δι­κα­σία γι’ αυτές τις περι­πτώ­σεις. Αφού μετα­φερ­θεί το πτώμα στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου, λαμ­βά­νε­ται υλικό DNA από την ιατρο­δι­κα­στική υπη­ρε­σία.

Αν είναι γνωστά τα στοι­χεία των θανό­ντων τότε αυτά δίνο­νται στην αστυ­νο­μία προς ανα­ζή­τηση συγ­γε­νών. Αν το πτώμα είναι αγνώ­στων στοι­χείων τότε κρατούν τα στοι­χεία του DNA και σε κάθε κεκοι­μη­μένο τοπο­θε­τεί­ται καρ­τε­λάκι με έναν αριθμό ο οποίος αντι­στοι­χεί στο DNA, ώστε οποια­δή­ποτε στιγμή ανα­ζη­τη­θεί από οικεί­ους του, να μπορεί να γίνει ταυ­το­ποί­ηση και σε ποιο κοι­μη­τή­ριο βρί­σκε­ται.

Όπως εξηγεί η πρό­ε­δρος της Δημο­τι­κής Κοι­νό­τη­τας Ρόδου, η ταφή γίνεται με τον δέοντα σεβασμό προς τον νεκρό και το θρη­σκευ­τικό τελε­τουρ­γικό, γίνεται τρι­σά­γιο από τον ιερέα και η ταφή γίνεται σε ειδικό χώρο που υπάρχει στα κοι­μη­τή­ρια του νησιού για αυτές τις περι­πτώ­σεις. Μάλιστα, όπως λέει η κ. Ζιώγου, έχουν γίνει ταφές και στο καθο­λικό κοι­μη­τή­ριο όταν προ­κύ­πτει από τα στοι­χεία ότι ο νεκρός ήταν καθο­λι­κός χρι­στια­νός.

Το πιο συγκλο­νι­στικό περι­στα­τικό, όπως λέει η κ. Ζιώγου, ήταν οι σοροί που μετα­φέρ­θη­καν στη Ρόδο από το πολύ­νε­κρο ναυάγιο στο Φαρ­μα­κο­νήσι μεταξύ των οποίων και τέσσερα παι­δά­κια που έχασαν τη ζωή τους στα παγω­μένα νερά του Αιγαίου. Όμως, όπως λέει, είναι η ίδια πικρία κάθε φορά που συγ­γε­νείς είτε ντόπιων, είτε αλλο­δα­πών αρνού­νται να παρα­λά­βουν τις σορούς των δικών τους ανθρώ­πων που μπορεί να παρα­μεί­νουν στα ψυγεία του νεκρο­το­μείου μέχρι και έξι μήνες, έως ότου ολο­κλη­ρω­θούν οι γρα­φειο­κρα­τι­κές δια­δι­κα­σίες.

Οι αρμό­διοι υπη­ρε­σια­κοί παρά­γο­ντες των Νοσο­κο­μείων, καλού­νται να συνερ­γα­στούν με τον Δήμο και την Αστυ­νο­μία, αλλά και να διεκ­πε­ραιώ­σουν ακόμη και φορο­λο­γικά ζητή­ματα πολλές φορές όταν υπάρ­χουν στοι­χεία, προ­κει­μέ­νου να γίνει η ταφή.

Μάλιστα, το πλέον δυσά­ρε­στο είναι πως η οικο­νο­μική κρίση έχει επη­ρε­ά­σει ακόμα και αυτή την ιερή δια­δι­κα­σία της ταφής των νεκρών καθώς πέρα από τους συγ­γε­νείς που δεν είχαν χρήματα για να διεκ­πε­ραιώ­σουν τις δια­δι­κα­σίες, υπάρ­χουν και περι­πτώ­σεις που ενώ υπήρχε η οικο­νο­μική δυνα­τό­τητα, οι συγ­γε­νείς προ­τί­μη­σαν να μην ανα­λά­βουν το κόστος και να αφήσουν στις κρα­τι­κές υπη­ρε­σίες την ολο­κλή­ρωση της δια­δι­κα­σίας ταφής.

Γραφεία τελετών της Ρόδου ανα­λαμ­βά­νουν πολλές φορές δωρεάν τη δια­δι­κα­σία και στη συνέ­χεια παρα­χω­ρεί­ται δωρεάν χώρος στο Κοι­μη­τή­ριο είτε της πόλης, είτε αν δεν υπάρχει δια­θέ­σι­μος χώρος, στα χωριά, προ­κει­μέ­νου να ανα­παυ­θεί με αξιο­πρέ­πεια ο άνθρω­πος που στο ταξίδι προς την τελευ­ταία του κατοι­κία βρέθηκε μόνος, πολλές φορές χωρίς ταυ­τό­τητα, αφή­νο­ντας πίσω του μια ζωή που δεν θα θυμάται κανείς.