Πέθανε η Δέσποινα Γερουλάνου, η μεγάλη κυρία του Μουσείου Μπενάκη

Πιστή Αθηναία, μεγα­λω­μένη σε ένα σπίτι με απο­γό­νους της οικο­γέ­νειας του Αντώνη Μπενάκη και της οικο­γέ­νειας Καλλιγά, όπου τα γράμ­ματα και οι τέχνες, η αρχαιο­λο­γία και η πίστη στην παρά­δοση ήταν ανα­πό­σπα­στο κομμάτι της ζωής του σπιτιού και των ανθρώ­πων του.

Η Δέσποινα Γερου­λά­νου, αδελφή του Παύλου Γερου­λά­νου, έφυγε από τη ζωή, σήμερα, Τρίτη, έπειτα από νοση­λεία ενός μήνα -τις τελευ­ταίες ημέρες σε μονάδα εντα­τι­κής θεραπείας- σε νοσο­κο­μείο των Αθηνών λόγω πνευ­μο­νο­λο­γι­κής ασθέ­νειας. Είχε γεν­νη­θεί στην Αθήνα το 1958.

Σπού­δασε στη Φιλο­σο­φική Σχολή του Αρι­στο­τε­λείου Πανε­πι­στη­μίου Θεσ­σα­λο­νί­κης και στη Δρα­μα­τική Σχολή του Ελλη­νι­κού Θεάτρου Τέχνης (Θέατρο Τέχνης) Κάρολος Κουν. Εργά­στηκε στο θέατρο και τον κινη­μα­το­γράφο από το 1983 έως το 1990. Παρα­κο­λού­θησε επίσης μαθή­ματα ζωγρα­φι­κής, γλυ­πτι­κής και κοσμη­μά­των στο Παρίσι και το 1992 οργά­νωσε την πρώτη της ατομική έκθεση κοσμη­μά­των στην Αθήνα. Ακο­λού­θη­σαν περισ­σό­τε­ρες ατο­μι­κές και ομα­δι­κές εκθέ­σεις.

Από το 1994 ήταν διευ­θύ­ντρια των Γκαλερί του Μου­σείου Μπενάκη, ανα­διορ­γα­νώ­νο­ντας το πρώτο πωλη­τή­ριο του Μου­σείου και ιδρύ­ο­ντας τέσ­σε­ρις νέους χώρους για την προ­ώ­θηση και υπο­στή­ριξη παρα­δο­σια­κών και σύγ­χρο­νων εφαρ­μο­σμέ­νων τεχνών και σχε­δια­σμού. Εχει επι­με­λη­θεί διά­φο­ρες εκθέ­σεις και εκδη­λώ­σεις σε αυτούς τους τομείς. Μεταξύ αυτών είναι οι σειρές «Ανα­ζη­τή­σεις στην Υλη» και «Η Βιτρίνα της Κριε­ζώ­του 3», ανα­δει­κνύ­ο­ντας σημα­ντι­κούς εκπρο­σώ­πους των εφαρ­μο­σμέ­νων τεχνών και του design. Σήμερα είναι μέλος της Διοι­κη­τι­κής Επι­τρο­πής του Μου­σείου Μπενάκη και εκπρό­σω­πος της Ελλάδας στο Πολι­τι­στικό Συμ­βού­λιο του Michelangelo Foundation for Creativity and Craftsmanship.

Η Δέσποινα Γερου­λά­νου εκπρο­σω­πούσε την Ελλάδα στο Πολι­τι­στικό Συμ­βού­λιο του ιδρύ­μα­τος Μικε­λάν­τζελο, ενός διε­θνούς μη κερ­δο­σκο­πι­κού οργα­νι­σμού που ιδρύ­θηκε στην Ιταλία με σκοπό να ανα­κα­λύ­ψει ξανά την ικα­νό­τητα του ανθρώ­πι­νου χεριού να δημιουρ­γεί και να υπο­στη­ρί­ξει αυτούς που το κάνουν καλύ­τερα: τους σύγ­χρο­νους τεχνί­τες που χρη­σι­μο­ποιούν παρα­δό­σεις, δεξιό­τη­τες και γνώσεις για να φτιά­ξουν μονα­δικά αντι­κεί­μενα διαρ­κούς αξίας.

Τον τελευ­ταίο χρόνο ήταν πρό­ε­δρος του Δ.Σ. του οργα­νι­σμού «Ελευ­σίνα 2023 – Πολι­τι­στική Πρω­τεύ­ουσα της Ευρώπης».

Θεσ­σα­λο­νίκη, Αθήνα, Παρίσι και πάλι Αθήνα

Είχε ταυ­τί­σει τη ζωή της με το Μουσείο Μπενάκη και τη δια­τή­ρηση των ελλη­νι­κών θησαυ­ρών ως από­δειξη της συνέ­χειας του μεγα­λείου της Ελλάδας και της ιστο­ρίας της. Η βυζα­ντι­νο­λό­γος μητέρα της, εγγονή του Αντώνη Μπενάκη, ήταν και η πρώτη που είχε διορ­γα­νώ­σει τα πρώτα εκπαι­δευ­τικά προ­γράμ­ματα στο Μουσείο Μπενάκη και το φωτο­γρα­φικό αρχείο.

Κατά τις σπουδές της στο ΑΠΘ, όπως είχε πει η ίδια στη Lifo, είχαν ανοι­χτεί νέοι δρόμοι για την ίδια: «Πηγαί­ναμε με μανία, θυμάμαι, στο μάθημα του Μαρω­νίτη, ήταν η περί­ο­δος της Μετα­πο­λί­τευ­σης και δια­βά­ζαμε αστα­μά­τητα θεω­ρη­τικά κείμενα, οργα­νω­νό­μα­σταν σε νεο­λαίες, συζη­τού­σαμε ατέ­λειω­τες ώρες και άλλες τόσες περ­νού­σαμε στους κινη­μα­το­γρά­φους».

Επι­στρέ­φο­ντας στην Αθήνα, έρχεται η συνερ­γα­σία με τον Δημήτρη Χορν, που με την Ελλη Λαμπέτη ήταν γεί­το­νες στο σπίτι όπου μεγά­λωσε. Ο ίδιος ο θρυ­λι­κός ηθο­ποιός τής είχε προ­τεί­νει να παίξει στον «Αρχι­μά­στορα Σόλνες», όπου την προ­ό­ρισε για τον πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο, με σκη­νο­θέτη τότε τον Αλέξη Σολομό.

Αυτή η παρά­σταση, που είχε έρθει από το… πουθενά, ήταν που την είχε ωθήσει στη σχολή του Καρόλου Κουν. Η ίδια, με την τριβή στην υπο­κρι­τική, είχε συνει­δη­το­ποι­ή­σει ότι αυτή η δουλειά δεν ήταν για εκείνη. Είχε προ­λά­βει όμως να παίξει και στο σινεμά. Στο «Βαριετέ» του Νίκου Πανα­γιω­τό­που­λου, ενώ είχε συμ­με­τά­σχει και στα πρώτα γυρί­σματα του «Ταξι­διού στα Κύθηρα» του Θόδωρου Αγγε­λό­που­λου, προτού ο σπου­δαίος οτέρ αλλάξει εντελώς το σενάριο.

Λίγα χρόνια αργό­τερα, βρέθηκε στο Παρίσι, καθώς είχε μεν απο­φα­σί­σει να αφήσει το θέατρο, αλλά, όπως είπε η ίδια, ήθελε να κάνει κάτι με τα χέρια στην τέχνη, και αυτό ήταν τα θεα­τρικά σκηνικά.

Επι­στρέ­φο­ντας στην Αθήνα και αφού παντρεύ­ε­ται τον Ανδρέα, περνούν δύσκολα χρόνια με την από­κτηση παιδιού. Τελικώς, είχαν προβεί σε τεκνο­θε­σία. Μάλιστα, ένα από τα δύο παιδιά, έχασε τη ζωή του σε πολύ μικρή ηλικία.

Τα πωλη­τή­ρια ως… γκαλερί

Τότε ήταν που μια πρόταση για να ανα­λά­βει το πωλη­τή­ριο του Μου­σείου Μπενάκη ήρθε ως μάννα εξ ουρανού. Από εκεί και πέρα, είχε ανοι­χτεί εκ νέου ένας μεγάλος κόσμος για την ίδια. Η εγγενής δημιουρ­γι­κό­τητά της και η συνερ­γα­σία με Ελληνες σχε­δια­στές και τεχνί­τες την είχαν ωθήσει σε νέους ορί­ζο­ντες, μετα­τρέ­πο­ντας τα πωλη­τή­ρια των παραρ­τη­μά­των του Μου­σείου Μπενάκη σε… ξεχω­ρι­στές γκαλερί.

Ο σύζυγός της, το 2019, φεύγει από τη ζωή, κάτι που, όπως ήταν φυσικό, την είχε κλο­νί­σει, έπειτα από μιαν ολό­κληρη ζωή μαζί· μια ζωή όχι πάντα εύκολη.

Κι όμως, η μοίρα τής είχε επι­φυ­λά­ξει νέους ορί­ζο­ντες, όπως τότε με τον χαμό του παιδιού της. Ανέλαβε την πολύ­παθη διορ­γά­νωση της Ελευ­σί­νας ως πολι­τι­στι­κής πρω­τεύ­ου­σας της Ευρώπης, όπου, μαζί με τον Μιχαήλ Μαρ­μα­ρινό, κατά­φε­ραν να βγάλουν από το τέλμα τη διορ­γά­νωση, που είχε περάσει από σαράντα κύματα, μέχρι και την τελευ­ταία στιγμή προ των εγκαι­νίων της.

Αλλωστε, εξ όσων συνά­γε­ται, ήταν φτιαγ­μένη για τα δύσκολα. Και τα κατά­φερνε πάντα.

Πηγή kathimerini.gr