Οι τουρίστες μέσα από τα… πιάτα τους

«Με το που τους βλέ­που­με συ­νή­θως κα­τα­λα­βαί­νου­με από ποια χώρα είναι. Ετσι ξέ­ρου­με τι πε­ρί­που ψά­χνουν, πώς θα συ­μπε­ρι­φερ­θούν, τι ανα­ζη­τούν και πόσα χρή­μα­τα θέ­λουν να ξο­δέ­ψουν» δη­λώ­νουν με σι­γου­ριά οι άν­θρω­ποι που το αντι­κεί­με­νο της δου­λειάς τους τούς φέρ­νει σε επαφή με χι­λιά­δες του­ρί­στες κάθε χρόνο.

Τα εστια­τό­ρια στο Μο­να­στη­ρά­κι και στην Πλάκα έχουν θέα στην Ακρό­πο­λη, αυτήν την εποχή σχε­δόν απο­κλει­στι­κά του­ρί­στες στα τρα­πέ­ζια τους και τον γύρο, τον μου­σα­κά και τη χω­ριά­τι­κη σα­λά­τα στην πρώτη γραμ­μή πα­ραγ­γε­λιών. Το «φολ­κλόρ» ελ­λη­νι­κό φα­γη­τό, διά­ση­μο και από τις ελ­λη­νι­κές τα­βέρ­νες του εξω­τε­ρι­κού, έχει την τι­μη­τι­κή του, «αν και κά­ποιοι μοι­ρά­ζο­νται τη χω­ριά­τι­κη σα­λά­τα στα δύο χωρίς να δί­νουν άλλη πα­ραγ­γε­λία» μας λένε από την τα­βέρ­να Οι Μού­σες. Από την άλλη, το Γκάζι, χωρίς να είναι από τους «προ­φα­νείς» του­ρι­στι­κούς προ­ο­ρι­σμούς, έχει αρ­χί­σει να προ­σελ­κύ­ει όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρους ξέ­νους επι­σκέ­πτες, αφού έχουν… ανα­κα­λύ­ψει και προ­τεί­νουν πλέον την πε­ριο­χή οι διε­θνείς του­ρι­στι­κοί οδη­γοί. «Εδώ δεν θα ζη­τή­σουν μου­σα­κά.

Εδώ ση­μα­σία έχει η πρώτη ύλη, που είναι και η ουσία της ελ­λη­νι­κής κου­ζί­νας» εξη­γούν από το Butcher’s Shop και επι­ση­μαί­νουν ότι με­γά­λη ζή­τη­ση έχει το αρνί, αφού κα­λύ­πτει και τις γα­στρο­νο­μι­κές ανά­γκες των μου­σουλ­μά­νων. Ωστό­σο, ανε­ξαρ­τή­τως πε­ριο­χής, αυτό που συν­δέ­ει όλους σχε­δόν τους ξέ­νους πε­λά­τες εστια­το­ρί­ων είναι ότι δεν τσα­κώ­νο­νται για το ποιος θα κε­ρά­σει. Ο κα­θέ­νας πλη­ρώ­νει τα δικά του, ενώ σχε­δόν πάντα ελέγ­χουν τον λο­γα­ρια­σμό για το τι έχουν χρε­ω­θεί.

Υπάρ­χουν όμως και οι τα­ξι­διώ­τες των κρουα­ζιε­ρό­πλοιων. «Αυτοί συ­νή­θως δεν αφή­νουν λεφτά στην εστί­α­ση καθώς το κό­στος της κρουα­ζιέ­ρας πε­ρι­λαμ­βά­νει και φα­γη­τό» μας λέει ο Τσά­κος Γιάν­νης που έχει τα­βέρ­να στην Πει­ραϊ­κή. Από την άλλη, οι πε­ρι­η­γη­τές, όπως επι­ση­μαί­νει η ξε­να­γός Σοφία Θεονά, «επι­σκέ­πτο­νται όσο πε­ρισ­σό­τε­ρα ση­μεία της Ελ­λά­δας μπο­ρούν και το βα­σι­κό τους μέ­λη­μα είναι ένας σωστά εκ­παι­δευ­μέ­νος ξε­να­γός, αφού θέ­λουν να γνω­ρί­σουν καλά τη χώρα. Συχνά μά­λι­στα», συ­νε­χί­ζει, «δη­μιουρ­γού­νται στε­νές προ­σω­πι­κές σχέ­σεις με αυ­τούς τους αν­θρώ­πους».

Μι­λώ­ντας λοι­πόν με τους επαγ­γελ­μα­τί­ες του του­ρι­σμού, αυτό που κα­τα­λα­βαί­νου­με είναι ότι οι του­ρί­στες, ακόμα και αν έρ­χο­νται για πρώτη φορά στη χώρα, προ­σαρ­μό­ζουν τη συ­μπε­ρι­φο­ρά και τις απαι­τή­σεις τους στα δε­δο­μέ­να της πε­ριο­χής, το στυλ του μα­γα­ζιού όπου θα φάνε, αλλά και στη ση­μα­ντι­κό­τη­τα του αρ­χαί­ου μνη­μεί­ου που θα επι­σκε­φτούν.

Αρα­βες

Πριν από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση θε­ω­ρού­νταν από τους κα­λύ­τε­ρους πε­λά­τες. Τώρα είναι συ­γκρα­τη­μέ­νοι με τα έξοδά τους και προ­σε­κτι­κοί με τα φι­λο­δω­ρή­μα­τα, ενώ προ­σπα­θούν να είναι δια­κρι­τι­κοί στον χώρο όπου κι­νού­νται. Στα εστια­τό­ρια προ­τι­μούν συχνά συ­ντα­γές με αρνί.

Ρώσοι

Μέχρι το 2008 ήταν από τους κα­λύ­τε­ρους του­ρί­στες, αφού ξό­δευαν με­γά­λα ποσά, ενώ στο εστια­τό­ριο άφη­ναν συχνά 20 ευρώ φι­λο­δώ­ρη­μα. Τώρα δεν σκορ­πούν υπερ­βο­λι­κά χρή­μα­τα και προ­σπα­θούν να είναι πιο δια­κρι­τι­κοί. Επί­σης με­γά­λο μέρος των ρώσων επι­σκε­πτών συ­γκι­νού­νται από την Ορ­θο­δο­ξία που θε­ω­ρούν ότι τους συν­δέ­ει με εμάς τους Ελ­λη­νες.

Γερ­μα­νοί

Ρω­τούν λε­πτο­μέ­ρειες για την κα­τά­στα­ση της χώρας, ενώ κά­ποιοι δεί­χνουν να κου­βα­λούν και ένα είδος ενο­χής. Ομως υπάρ­χει και ένα μικρό «σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κό» πο­σο­στό που αι­σθά­νε­ται ότι ο Ελ­λη­νας προ­σπα­θεί να τους κλέ­ψει. Είναι ευ­γε­νι­κοί και μπαί­νο­ντας σε ένα εστια­τό­ριο δεί­χνουν να ξέ­ρουν τι θέ­λουν. Θα προ­τι­μή­σουν ένα καλό κυ­ρί­ως φα­γη­τό και κρασί, ενώ όταν τε­λειώ­σουν το φα­γη­τό τους μα­ζεύ­ουν τα πιάτα στην άκρη, δείγ­μα ότι ο σερ­βι­τό­ρος μπο­ρεί να ση­κώ­σει το τρα­πέ­ζι. Επί­σης συχνά αφή­νουν καλό φι­λο­δώ­ρη­μα.

Ιτα­λοί

Αι­σθά­νο­νται συγ­γε­νείς μας και αυτοί από τη Νότια Ιτα­λία, αν και υστε­ρούν σε κουλ­τού­ρα συ­γκρι­τι­κά με τους βό­ρειους συ­μπα­τριώ­τες τους, νιώ­θουν ότι στη χώρα μας κατά κά­ποιον τρόπο ανα­ζη­τούν τις ρίζες τους. Θε­ω­ρού­νται οι πιο γα­λα­ντό­μοι. Ισως να μην αφή­σουν φι­λο­δώ­ρη­μα, αλλά θα πα­ραγ­γεί­λουν ένα με­γά­λο μέρος του κα­τα­λό­γου. Οι 8 στους 10 Ιτα­λούς θα ζη­τή­σουν ψάρι και θα­λασ­σι­νά. Τους εντυ­πω­σιά­ζει

το ελ­λη­νι­κό λάδι και ζη­τούν να μά­θουν την προ­έ­λευ­σή του και πώς μπο­ρούν να το προ­μη­θευ­τούν, το μπαλ­σά­μι­κο της Κα­λα­μά­τας και η ρακή.

Ισπα­νοί

Στην έξοδο για φα­γη­τό μοιά­ζουν με τους Ελ­λη­νες της οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης, αφού έχουν κι αυτοί πε­ριο­ρί­σει

τα έξοδά τους. Η πα­ραγ­γε­λία τους θα είναι με­τρη­μέ­νη, θα επι­λέ­ξουν προ­σε­κτι­κά το μα­γα­ζί όπου θα ξο­δέ­ψουν και φυ­σι­κά θα ρω­τή­σουν για την κα­τά­στα­ση στην Ελ­λά­δα καθώς νιώ­θουν πολύ κοντά μας.

Βρα­ζι­λιά­νοι

Kατα­να­λώ­νουν οτι­δή­πο­τε θυ­μί­ζει Ελ­λά­δα. Γε­νι­κά οι Λα­τί­νοι νιώ­θουν ότι έρ­χο­νται να ανα­κα­λύ­ψουν μέρος της ιστο­ρί­ας τους, ενώ είναι ευαι­σθη­το­ποι­η­μέ­νοι για την οι­κο­νο­μι­κή κα­τά­στα­ση της χώρας μας. Οι Βρα­ζι­λιά­νοι επί­σης δεί­χνουν ιδιαί­τε­ρη προ­τί­μη­ση στον μπα­κα­λιά­ρο σκορ­δα­λιά.

Γάλ­λοι

Θε­ω­ρού­νται οι πιο σνομπ και οι πιο απαι­τη­τι­κοί πε­λά­τες. Πρέ­πει να πας με τα νερά τους, αλλά ξέ­ρουν και να πα­ραγ­γεί­λουν και να φάνε. Η πα­ραγ­γε­λία τους θα είναι πολύ ανα­λυ­τι­κή και αν αφή­σουν φι­λο­δώ­ρη­μα

θα είναι πολύ μικρό. Επί­σης έχουν ιδιαί­τε­ρο, προ­σω­πι­κό χιού­μορ και ενώ δεν είναι όλοι ιδιαί­τε­ρα μορ­φω­μέ­νοι, ανα­ζη­τούν νέους ορί­ζο­ντες και τους αρέ­σει να ανα­λύ­ουν τα της αρ­χαί­ας Ελ­λά­δας.

Αγ­γλοι

Οταν είναι υψη­λού μορ­φω­τι­κού επι­πέ­δου, ανα­ζη­τούν την ουσία των πραγ­μά­των και είναι ανοι­χτοί σε νέα δε­δο­μέ­να. Είναι ευ­γε­νι­κοί, «κύ­ριοι», όπως μας είπαν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, και δεί­χνουν σε­βα­σμό και ευαι­σθη­σία στον χώρο όπου βρί­σκο­νται. Επί­σης, όταν είναι απο­φα­σι­σμέ­νοι ότι θέ­λουν να φάνε καλά και όχι απλώς πρό­χει­ρα, θα μπουν σε ένα εστια­τό­ριο και θα ξο­δέ­ψουν όσα έχουν στην τσέπη, αφή­νο­ντας συ­νή­θως το 5% του λο­γα­ρια­σμού σε φι­λο­δώ­ρη­μα. Υπάρ­χουν όμως και κά­ποιοι, κυ­ρί­ως νε­α­ρής ηλι­κί­ας, που τους απο­φεύ­γουν όλοι.

Σου­η­δοί

Είναι ευ­γε­νι­κοί, με υψη­λού επι­πέ­δου μόρ­φω­ση, αγα­πούν τη χώρα και δεί­χνουν να ανη­συ­χούν για την Ελ­λά­δα. Συ­νή­θως είναι κα­λο­φα­γά­δες, προ­τι­μούν καλό κρέας και η πα­ραγ­γε­λία τους συχνά πε­ρι­λαμ­βά­νει μόνο φι­λέ­το.

Αμε­ρι­κα­νοί

Είναι ευ­γε­νι­κοί, δεν είναι αφε­λείς όπως πολ­λοί θε­ω­ρούν, αλλά έχουν μια «χα­ρι­τω­μέ­νη αθω­ό­τη­τα». Αν και δεν είναι ιδιαί­τε­ρα μορ­φω­μέ­νοι, δι­ψά­νε για γνώ­σεις, δεί­χνουν τε­ρά­στιο εν­δια­φέ­ρον για την αρ­χαία Ελ­λά­δα, ακού­νε με ευ­λά­βεια, εν­θου­σιά­ζο­νται εύ­κο­λα, δεν είναι αλα­ζό­νες, ενώ δη­λώ­νουν κά­θε­τα αντί­θε­τοι με τους Γερ­μα­νούς. Αφή­νουν το 10% σε φι­λο­δώ­ρη­μα, ενώ χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό τους είναι ότι ακόμα και αν τους σερ­βι­ρι­στεί ένα πολύ καλό κομ­μά­τι κρέας με σάλ­τσα, είναι σχε­δόν βέ­βαιο ότι θα ζη­τή­σουν κέ­τσαπ!

Κι­νέ­ζοι

Μάλ­λον οι πλέον ιδιό­τρο­ποι. Είναι ικα­νοί, πριν κα­θή­σουν στο τρα­πέ­ζι, να νεύ­σουν ανυ­πό­μο­να για να εξυ­πη­ρε­τη­θούν. Αλλοι τους πε­ρι­γρά­φουν ως απρό­σω­πους. Είναι άτσα­λοι στο φα­γη­τό τους και φω­το­γρα­φί­ζουν συ­νέ­χεια ό,τι τρώνε. Θα πα­ραγ­γεί­λουν 2-3 πιάτα τα οποία θα συ­νο­δεύ­σουν με τσί­που­ρο, αλλά στο τέλος δεν ξέ­ρεις αν είναι ευ­χα­ρι­στη­μέ­νοι αφού πάντα δί­νουν την αί­σθη­ση ότι κάτι τους λεί­πει. Αν και θαυ­μά­ζουν τον αρ­χαίο ελ­λη­νι­κό πο­λι­τι­σμό, δεν κα­τα­νο­ούν εύ­κο­λα αυτά που μα­θαί­νουν. Στην Ελ­λά­δα έρ­χο­νται γιατί το θε­ω­ρούν trendy.

Πηγή Τα Νέα