Το σκεπτικό του Διοικητικού Εφετείου Πειραιώς για την απόρριψη της αγωγής της «Στήριξις Τεχνική Α.Ε.» κατά του Δήμου Ρόδου

Με την υπ΄ αριθμ. Α76/23.1.2023 απόφαση του Στ’ Τρι­με­λούς Τμή­μα­τος του Διοι­κη­τι­κού Εφε­τείου Πει­ραιώς, απορ­ρί­φθηκε κατ’ ουσίαν η προ­σφυγή της εται­ρείας «Στή­ρι­ξις Τεχνική Α.Ε.» κατά του Δήμου Ρόδου με αίτημα να της κατα­βά­λει ποσό ύψους 318.604,94 ευρώ εντόκως, λόγω διά­λυ­σης σύμ­βα­σης και για την μη εκτέ­λεση του έργου «Κατα­σκευή Κλει­στού Γυμνα­στη­ρίου Δήμου Ρόδου» («Παλαί ντε Σπορ») με αρχική ανάδοχο την κοι­νο­πρα­ξία «Ηλιο­χώρα Α.Ε. – Τοπιο­κα­τα­σκευή Α.Ε.», την οποία υπο­κα­τέ­στησε.

Η απόφαση του δικα­στη­ρίου καθα­ρο­γρά­φηκε και αναρ­τή­θηκε χθες.

Στο σκε­πτικό της απο­φά­σεως ανα­φέ­ρο­νται τα εξής:

«Κατόπιν διε­νέρ­γειας δημό­σιου δια­γω­νι­σμού από τον ενα­γό­μενο Δήμο στις 12.10.2006 και κατα­κυ­ρώ­σεως του απο­τε­λέ­σμα­τος στην κοι­νο­πρα­ξία “Ηλιο­χώρα Α.Ε. – Τοπιο­κα­τα­σκευή Α.Ε.”, υπε­γράφη μεταξύ των ανωτέρω μερών η από 25.07.2008 δημόσια σύμβαση, με την οποία η ανά­δο­χος ανέλαβε την εκτέ­λεση του έργου “ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΚΛΕΙΣΤΟΥ ΓΥΜΝΑΣΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΥ ΡΟΔΙΩΝ Ν. ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΟΥ” έναντι εργο­λα­βι­κού ανταλ­λάγ­μα­τος 9.256.894,55 €.

Ακο­λού­θως, όμως και δοθέ­ντος ότι η ανά­δο­χος αδυ­να­τούσε να προβεί σε έναρξη των εργα­σιών της, για λόγους που δεν οφεί­λο­νταν σε υπαι­τιό­τητά της (κατά­ληψη του οικο­πέ­δου και ανέ­γερση κτι­σμά­των επ’ αυτού από πρόσωπα που διεκ­δι­κού­σαν τη νομή του, απο­μεί­ωση της επι­φά­νειας του οικο­πέ­δου λόγω μετα­τρο­πής εκχερ­σω­μέ­νου παρα­θα­λάσ­σιου τμή­μα­τος σε θαλάσ­σια επι­φά­νεια, κατα­σκευή σε μέρος αυτού της περι­φε­ρεια­κής οδού της πόλεως της Ρόδου, ύπαρξη αρχαιο­τή­των στο έδαφός του), υπέβαλε στον διάδικο Δήμο την με αρ. πρωτ. 13097/22.07.2009 αίτησή της για διάλυση της συμ­βά­σεως.

Επί της αιτή­σεως αυτής, ο Δήμος Ρόδου απά­ντησε, με το με αρ. 16178/08.09.2009 έγγραφό του, ότι επι­θυ­μεί τη συνέ­χιση της εργο­λα­βίας και ότι έχει ήδη ξεκι­νή­σει τις απαι­τού­με­νες ενέρ­γειες, προ­κει­μέ­νου το έργο να εκτε­λε­στεί σε άλλη περιοχή (Κ.Μ. 31 Γαιών Ρόδου περιοχή Ρένης).

Για το λόγο αυτό, η κοι­νο­πρα­ξία υπέβαλε την με αρ. πρωτ. 16271/09.09.2009 αίτησή της για ματαί­ωση της δια­λύ­σεως της εργο­λα­βίας, η οποία έγινε δεκτή με την με αρ. 520/14.09.2009 απόφαση του Δ.Σ. του δια­δί­κου Δήμου. Στη συνέ­χεια και ενόψει του ό,τι, αφενός δεν κατέστη δυνατόν να ξεπε­ρα­στούν από τον Δήμο οι παρά­γο­ντες που εμπό­δι­ζαν την εγκα­τά­σταση και ανά­πτυξη εργο­τα­ξίου εκ μέρους της ανα­δό­χου στην αρχική θέση, αφε­τέ­ρου ο Δήμος δεν μπόρεσε να λάβει τις απαι­τού­με­νες άδειες – εγκρί­σεις για την εκτέ­λεση του έργου στη προ­τει­νό­μενη νέα θέση, η ανά­δο­χος υπέβαλε την με αρ. πρωτ. 2/5149/17.01.2012 αίτηση – όχληση κατ’ άρθρο 36 παρ. 11 του ν. 3669/2008 για κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης λόγω υπε­ρη­με­ρίας του κυρίου του έργου, και ακο­λού­θως (υπέβαλε) την με αρ. πρωτ. 2/8899/ 25.01.2012 νέα αίτηση για διάλυση της ανωτέρω συμ­βά­σεως, επί της οποίας ο ενα­γό­με­νος Δήμος ουδέ­ποτε απά­ντησε. Στις 25.07.2012, η ανά­δο­χος υπέβαλε την τελική επι­μέ­τρηση του έργου, στην οποία περιέ­λαβε δαπάνες της, συνο­λι­κού ύψους 690.205,00 €, για τη δημιουρ­γία πλήρων τεχνι­κών φακέλων, για τη μελέτη εγκα­τά­στα­σης οικί­σκων εργο­τα­ξια­κών γρα­φείων στο χώρο του έργου, για παρα­σχε­θείσα εξω­συμ­βα­τική βοήθεια προς το ενα­γό­μενο κατά την εκπό­νηση προ­με­λέ­της του έργου στην προ­τει­νό­μενη νέα θέση και για την εκπό­νηση ορι­στι­κής μελέτης του έργου στο επίπεδο του 80% της μελέτης εφαρ­μο­γής, που η ίδια κατέ­θεσε στο δια­γω­νι­σμό μαζί με τις υπο­στη­ρι­κτι­κές μελέτες της. Ακο­λού­θως, με την με αρ. πρωτ. 26/5114/ 21.01.2015 αίτησή της, η ανά­δο­χος ζήτησε την υπο­κα­τά­στασή της κατ’ άρθρο 65 του ν. 3669/2008 από την ήδη ενά­γουσα εται­ρεία “ΣΤΗΡΙΞΙΣ ΤΕΧΝΙΚΗ Α.Ε.”, χωρίς απαλ­λαγή της από της ευθύνες της έναντι του κυρίου του έργου. Η εν λόγω αίτηση έγινε δεκτή με την 60/18.02.2015 απόφαση του Δ.Σ. του Δήμου Ρόδου, η οποία επι­κυ­ρώ­θηκε με την με αρ. πρωτ. Οικ.25146/ 15.04.2015 απόφαση της Γενικής Γραμ­μα­τείας Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου. Κατόπιν τούτων, η ενά­γουσα, ως εκδο­χέας του έργου κατ’ άρθρο 65 του ν. 3669/2008, με την με αρ. πρωτ. 50122/21.06.2016 αίτησή της, ζήτησε από τον Δήμο Ρόδου τη συγκρό­τηση Επι­τρο­πής Προ­σω­ρι­νής και Ορι­στι­κής Παρα­λα­βής, προ­κει­μέ­νου να διε­νερ­γη­θεί η παρα­λαβή του έργου και να ολο­κλη­ρω­θεί η εκκα­θά­ριση της σύμ­βα­σης. Με την 637/09.08.2016 απόφαση του Δ.Σ. του ενα­γο­μέ­νου ορί­στηκε η εν θέματι Επι­τροπή η οποία προέβη στην προ­σω­ρινή και ορι­στική παρα­λαβή του έργου και συνέ­ταξε σχετικό πρω­τό­κολλο.

Με αυτό, η Επι­τροπή, αφού έλαβε υπόψη το από 23.01.2012 αίτημα της αρχικής ανα­δό­χου για διάλυση της σύμ­βα­σης και την με αρ. πρωτ. 3/2149/17.01.2012 όχληση αυτής για κατα­βολή απο­ζη­μί­ω­σης λόγω υπε­ρη­με­ρίας του κυρίου του έργου, προσ­διό­ρισε την κατ’ άρθρο 64 του ν. 3669/2008 απο­ζη­μί­ωση της ενά­γου­σας σε ποσοστό 5% επί του συμ­φω­νη­θέ­ντος εργο­λα­βι­κού ανταλ­λάγ­μα­τος, ήτοι στο ποσό των 301.174,34 € πλέον Φ.Π.Α. και την κατ’ άρθρο 36 παρ. 11 του ν. 3669/2008 απο­ζη­μί­ωση της ενά­γου­σας, λόγω υπε­ρη­με­ρίας του κυρίου του έργου, στο ποσό των 50.000 €.

Το Δημο­τικό Συμ­βού­λιο του Δήμου Ρόδου, με την 1302/27.11.2018 απόφασή του ενέ­κρινε μερικώς και κατά πλειο­ψη­φία το ως άνω πρω­τό­κολλο προ­σω­ρι­νής και ορι­στι­κής παρα­λα­βής, μειώ­νο­ντας τα ανωτέρω ποσά σε 240.939,47 € πλέον Φ.Π.Α. και σε 16.000 € αντι­στοί­χως.

Κατά της τελευ­ταίας τούτης απο­φά­σεως, ένα μέλος του Δ.Σ. του δια­δί­κου Δήμου άσκησε προ­σφυγή ενώπιον του στης Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου, με την οποία ζήτησε την ακύρωσή της για τον λόγο, μεταξύ άλλων, ότι απο­τε­λεί πράξη στε­ρού­με­νης νομι­μό­τη­τας που πρέπει να ελεγ­χθεί, η υπο­κα­τά­σταση της αρχικής Ανα­δό­χου Κοι­νο­πρα­ξίας με νέο Ανάδοχο με την υπ’ αριθ. 60/2015 Απόφαση του Δ.Σ. Ρόδου, καθόσον αυτή έγινε επί δια­λυ­θεί­σας σύμ­βα­σης.

Η εν λόγω προ­σφυγή απορ­ρί­φθηκε με την με αρ. πρωτ. 6962/05.02.2019 απόφαση του ανα­πλη­ρωτή προϊ­στα­μέ­νου της Απο­κε­ντρω­μέ­νης Διοί­κη­σης Αιγαίου που ενήρ­γησε κατ’ εντολή του αρμο­δίου συντο­νι­στή.

Κατόπιν αυτών και αφού υπο­βλή­θη­καν από την ενά­γουσα τα απαι­τού­μενα δικαιο­λο­γη­τικά, εγκρί­θηκε από την οικο­νο­μική υπη­ρε­σία του Δήμου η σχετική δαπάνη και απε­στάλη για θεώρηση στον αρμόδιο επί­τροπο του Ελεγ­κτι­κού Συνε­δρίου το με αρ. 55/2019 χρη­μα­τικό ένταλμα πλη­ρω­μής.

Ο επί­τρο­πος του Ε.Σ. όμως με την με αρ. 2/05.06.2019 πράξη του, επέ­στρεψε αθε­ώ­ρητο το εν λόγω ένταλμα με την αιτιο­λο­γία ότι ήδη από το 2012 η επίμαχη σύμβαση είχε αυτο­δι­καίως δια­λυ­θεί και ως εκ τούτου δεν μπο­ρούσε να λάβει χώρα υπο­κα­τά­σταση του αρχικού ανα­δό­χου και κατα­βολή της εντελ­λο­μέ­νης δαπάνης στην ενά­γουσα.

Ακο­λού­θως, το Δ.Σ. του δια­δί­κου Δήμου έλαβε την με αρ. 151/30.07.2021 απόφαση περί ανα­κλή­σεως των 60/2015 και 1302/2018 απο­φά­σεών του».

Το δικα­στή­ριο έκρινε πως αξίωση της ενά­γου­σας, κατά το χρόνο της συζή­τη­σης της υπό­θε­σης στο ακρο­α­τή­ριο, είχε πλέον απω­λέ­σει το νόμιμο έρεισμά της και προ­ε­χό­ντως για το λόγο αυτό, η κρι­νό­μενη αγωγή θα πρέπει κατά την κύρια βάση της να απορ­ρι­φθεί. Δοθέ­ντος δε περαι­τέρω ότι μετά την ανά­κληση της από­φα­σης υπο­κα­τά­στα­σης, η αρχική ανά­δο­χος παρα­μέ­νει συμ­βαλ­λό­μενο μέρος και μονα­δι­κός φορέας των αξιώ­σεων που πηγά­ζουν από την επίμαχη σύμβαση, μεταξύ των οποίων και η ένδικη αξίωση, η μη κατα­βολή του αιτου­μέ­νου με την αγωγή ποσού στην ενά­γουσα, δεν καθιστά το ενα­γό­μενο αδι­καιο­λο­γή­τως πλου­σιό­τερο, κατ’ απόρ­ριψη της κρι­νό­με­νης αγωγής και ως προς την επι­κου­ρική βάση της.