Απορρίφθηκε αγωγή κατά της Euromedica και γυναικολόγου – μαιευτήρα

Με την υπ΄ αρίθμ. 32/2023 απόφαση του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου απορ­ρί­φθηκε η αγωγή που άσκησαν οι γονείς ενός ανή­λι­κου κορι­τσιού κατά της Euromedica κι ενός γυναικολόγου-μαιευτήρα διεκ­δι­κώ­ντας απο­ζη­μιώ­σεις για βλάβες που υπέστη.

Τον Σεπτέμ­βριο του 2012 η πρώτη ενά­γουσα, σε ηλικία 26 ετών, επι­σκέ­φθηκε το ιδιω­τικό ιατρείο του δεύ­τε­ρου των ενα­γο­μέ­νων και υπε­βλήθη σε υπε­ρη­χο­γρά­φημα, οπότε και πιστο­ποι­ή­θηκε ότι βρι­σκό­ταν σε αρχό­μενη κύηση, ακο­λού­θως δε συνήψαν σύμβαση παροχής ιατρι­κών υπη­ρε­σιών προ­κει­μέ­νου ο ανωτέρω μαιευτήρας-γυναικολόγος να παρα­κο­λου­θή­σει την πορεία της κύησής της στο πλαίσιο του προ­γεν­νη­τι­κού ελέγχου μέχρι και τον τοκετό, ο οποίος θα πραγ­μα­το­ποιείτο στην ιδιω­τική κλινική.

Η εγκυ­μο­σύνη της πρώτης ενά­γου­σας, η οποία να σημειω­θεί ότι ήταν πρω­τό­τοκη, εξε­λί­χθηκε ομαλά και στις 20-5-2013 και περί ώρα 10.00 π.μ κατα­λη­φθείσα από ωδίνες τοκετού μετέβη, κατόπιν επι­κοι­νω­νίας με τον επιβλέποντα- δεύτερο ενα­γό­μενο ιατρό της, στις εγκα­τα­στά­σεις της ανωτέρω κλι­νι­κής, και αφού ενήρ­γησε αυτός τις δέουσες εξε­τά­σεις δια­πί­στωσε κατά­σταση επι­κεί­με­νης γέννας με αρχό­μενη δια­στολή τρα­χή­λου της μήτρας 2 εκα­το­στών, μετα­φέρ­θηκε στο θάλαμο ωδίνων, έγινε επι­σκλη­ρί­διος αναι­σθη­σία και τέθηκε υπό την παρα­κο­λού­θηση καρ­διο­το­κο­γρά­φου.

Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς των ενα­γό­ντων υπήρχαν ενδεί­ξεις δυστο­κίας, όπως αλλοί­ωση εμβρυ­ϊ­κών παλμών με όψιμες επι­βρα­δύν­σεις, βρα­δυ­καρ­δία, που υπα­γό­ρευαν την επιλογή από τον μαιευτήρα-γυναικολόγο της και­σα­ρι­κής τομής ως προ­κρι­τέα λύση.

Ωστόσο, σύμφωνα με έκθεση πραγ­μα­το­γνώ­μονα, ιατρού μαιευτήρα-γυναικολόγου, η επί­το­κος ήταν κατά τον χρόνο του τοκετού 27 ετών, υγιής, με κανο­νικό βάρος, δεν έπασχε από σακ­χα­ρώδη διαβήτη, παρά­γο­ντα που πιθα­νο­λο­γεί την εμβρυ­ϊκή μακρο­σω­μία, η οποία συνιστά ένδειξη πιθα­νό­τη­τας για επι­πλοκή της δυστο­κίας των ώμων, ή άλλον επι­βα­ρυ­ντικό παρά­γο­ντα και το βάρος του εμβρύου ήταν απο­λύ­τως φυσιο­λο­γικό, ήτοι δεν ήταν μακρο­σω­μικό, ουδεμία αντέν­δειξη υπήρχε επο­μέ­νως για την διε­νέρ­γεια φυσιο­λο­γι­κού τοκετού.

Περαι­τέρω, δεν υπήρξε ένδειξη δυστο­κίας, ήτοι μη εξέ­λι­ξης του τοκετού, δεδο­μέ­νου ότι η επί­το­κος έφτασε στο μαιευ­τή­ριο στις 10:00 π.μ., με πόνους τοκετού και άρρηκτο θυλάκιο, με δια­στολή 2 εκα­το­στών και έφτασε σε τέλεια δια­στολή, ήτοι 10 εκα­το­στών στις 15:50, μέσα σε διά­στημα μικρό­τερο των 6 ωρών, συνεπώς δεν υπήρχε παρά­ταση του πρώτου σταδίου του τοκετού, το οποίο όπως προ­ε­κτέ­θηκε σε πρω­τό­το­κες γυναί­κες διαρκεί κατά κανόνα από 6 έως 12 ώρες.

Επι­πρό­σθετα, ούτε από το καρ­διο­το­κο­γρά­φημα προ­έ­κυ­ψαν ευρή­ματα εμβρυι­κής δυσπρα­γίας, ενώ όπως ανα­φέ­ρε­ται στην απόφαση οι λοιπές παθο­λο­γι­κές προ­βο­λές, οι οποίες θα συνι­στού­σαν ένδειξη για και­σα­ρική τομή έναντι του φυσιο­λο­γι­κού τοκετού, έχουν απο­κλει­στεί από τον διο­ρι­σθέ­ντα πραγ­μα­το­γνώ­μονα.

Περαι­τέρω και ενώ υφί­στατο πλέον στις 15:50 τέλεια δια­στολή (10 εκ.) και ο τοκετός εισήλθε στο δεύτερο στάδιο αυτού, το έμβρυο βρι­σκό­ταν σε φάση καθόδου, ο δε ενα­γό­με­νος προ­κει­μέ­νου να υπο­βοη­θή­σει τη γέννηση της κεφαλής, διε­νήρ­γησε ευρεία περι­νε­ο­τομή και επειδή παρα­τη­ρή­θηκε, αλλοί­ωση εμβρυι­κών παλμών, η δε επί­το­κος, στην οποία είχε πραγ­μα­το­ποι­η­θεί προη­γου­μέ­νως και επι­σκλη­ρί­διος αναλ­γη­σία, ήταν σε μεγάλο βαθμό εξα­ντλη­μένη, ο ενα­γό­με­νος για την υπο­βο­ή­θηση του εξελ­κυ­σμού του εμβρύου, πέραν των εξω­θη­τι­κών ενερ­γειών και της ίδιας της επι­τό­κου, απο­φά­σισε να προβεί σε σικυουλ­κία, με απο­τέ­λε­σμα, όταν επι­τεύ­χθηκε η έξοδος της κεφαλής, να δια­πι­στώ­σει δυστο­κία ώμων.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ο δεύ­τε­ρος ενα­γό­με­νος εφάρ­μοσε την μέθοδο της σικυουλ­κίας ή αναρ­ρο­φη­τι­κής εμβρυουλ­κίας πραγ­μα­το­ποιώ­ντας μια ήπια και ανα­γκαία έλξη της κεφαλής του νεογνού με σικύα για να διευ­κο­λύ­νει την έξοδο της κεφαλής του μωρού από την μητέρα.

Το παιδί που έτεκε η δεύτερη ενά­γουσα, βάρους 3800 γραμ­μα­ρίων και μήκους 52 εκα­το­στών αμέσως μετά τη γέννησή του μετα­φέρ­θηκε στη θερ­μο­κοι­τίδα ανά­νη­ψης, στην οποία μετα­φέ­ρο­νται όλα τα νεογνά μετά τη γέννησή τους.

Ο παι­δί­α­τρος τοπο­θέ­τησε το νεογνό, αμέσως μετά τη γέννησή του, στη θερ­μο­κοι­τίδα ανά­νη­ψης και πραγ­μα­το­ποί­ησε καθα­ρι­σμό των αερο­φό­ρων οδών και την πρώτη παι­δια­τρική εξέταση. Πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε ορθο­πε­δική εξέταση, η οποία διέ­γνωσε πάρεση βρα­χιο­νίου πλέγ­μα­τος και συνε­στήθη επα­νε­ξέ­ταση από παι­δο­νευ­ρο­λόγο σε 2 εβδο­μά­δες. Ακο­λού­θησε η εξέταση του νεογνού από τον ιατρό νευ­ρο­λόγο ο οποίος δια­πί­στωσε δυσπρα­γία αρι­στε­ρού άνω άκρου.

Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι ο ενα­γό­με­νος ιατρός ακο­λού­θησε το προ­βλε­πό­μενο πρω­τό­κολλο για την αντι­με­τώ­πιση του μαιευ­τι­κού επεί­γο­ντος της δυστο­κίας ώμων, εξαι­τίας της οποίας δια­κυ­βευό­ταν η σωμα­τική ακε­ραιό­τητα, αλλά και η ζωή ακόμη της επι­τό­κου και του εμβρύου και η οποία δεν μπο­ρούσε να προ­βλε­φθεί, και κατά­φερε να φέρει σε πέρας, με επι­τυ­χία τον τοκετό, ανα­φο­ρικά με το απο­τέ­λε­σμα της δια­φύ­λα­ξης των προ­α­να­φερ­θέ­ντων υπέρ­τε­ρων εννόμων αγαθών, ανε­ξαρ­τή­τως των δυσμε­νών συνε­πειών που, στη συνέ­χεια δια­πι­στώ­θη­καν στο νεογνό και δη η πάρεση του αρι­στε­ρού βρα­χιό­νιου πλέγ­μα­τος.

Κρίθηκε ότι προ­κλή­θη­καν μεν δυσμε­νείς συνέ­πειες στην υγεία της ανή­λι­κης και δη κατά την παροχή των ιατρι­κών υπη­ρε­σιών του δεύ­τε­ρου ενα­γό­με­νου στη διάρ­κεια του τοκετού της, παράλ­ληλα, όμως, απο­δει­κνύ­ε­ται ότι δεν έλαβε χώρα εξω­τε­ρικά αμελής πράξη, δηλαδή παρά­νομη και δη πλημ­με­λής ενέρ­γεια του ενα­γό­με­νου ιατρού και προ­στη­θέ­ντος της πρώτης ενα­γο­μέ­νης ανώ­νυ­μης εται­ρείας, καλυ­πτό­μενη, μάλιστα, από υπαι­τιό­τητα και δη ασυ­νεί­δητη ή συνει­δητή αμέλειά του, που να επέφερε το επίδικο ζημιο­γόνο απο­τέ­λε­σμα.

Το προ­κλη­θέν απο­τέ­λε­σμα, δηλαδή ο ιδιαί­τερα σοβαρός τραυ­μα­τι­σμός της ανή­λι­κης, η αντι­με­τώ­πιση του οποίου είναι απαι­τη­τική και επίπονη και η οποία εισέτι διαρκεί, παρά την πάροδο 9 ετών και την πραγ­μα­το­ποί­ηση πλήθους φυσι­κο­θε­ρα­πειών, προ­γράμ­μα­τος θερα­πευ­τι­κής κολύμ­βη­σης και επι­σκέ­ψεων σε ιατρούς των σχε­τι­κών ειδι­κο­τή­των, είναι, ιδιαί­τερα, θλιβερό και, αναμ­φί­βολα, ψυχικώς επώδυνο, τόσο για τους γονείς της όσο και, κυρίως για την ίδια την ανήλικη, η οποία απώλεσε μέρος της παι­δι­κής της αμε­ρι­μνη­σίας, λόγω της ανάγκης υπο­βο­λής της σε διαρκή θερα­πεία.

Την υπόθεση χει­ρί­στηκε ο δικη­γό­ρος κ. Γρη­γό­ρης Μοράρης.