Αγωγή κατά πολιτικού μηχανικού για πολεοδομικές άδειες απορρίφθηκε λόγω αοριστίας

• Η υπό­θε­ση συν­δέ­θη­κε με προ­φο­ρι­κή συμ­φω­νία του 2010, κα­τα­βο­λές 5.500,00 ευρώ, εξώ­δι­κη πρό­σκλη­ση το 2020 και αγωγή που κα­τα­τέ­θη­κε

Η έν­δι­κη δια­φο­ρά που κρί­θη­κε στη Ρόδο ανέ­δει­ξε μια κλα­σι­κή αιτία προ­σφυ­γής στα δι­κα­στή­ρια, δη­λα­δή τη δια­φω­νία γύρω από το πε­ριε­χό­με­νο και την εκτέ­λε­ση μιας εντο­λής που είχε ως αντι­κεί­με­νο πο­λε­ο­δο­μι­κές δια­δι­κα­σί­ες. Η υπό­θε­ση εξε­λί­χθη­κε σε βάθος χρό­νου, με ανταλ­λα­γή εγ­γρά­φων προς υπη­ρε­σί­ες, εξώ­δι­κη πρό­σκλη­ση και τε­λι­κά κα­τά­θε­ση αγω­γής, πριν κα­τα­λή­ξει σε από­φα­ση που έκρι­νε κα­θο­ρι­στι­κή την πλη­ρό­τη­τα των ισχυ­ρι­σμών όπως απο­τυ­πώ­θη­καν στο δι­κό­γρα­φο.

Σύμ­φω­να με το ιστο­ρι­κό που πα­ρα­τέ­θη­κε, η αφε­τη­ρία το­πο­θε­τεί­ται σε προ­φο­ρι­κή συμ­φω­νία του 2010, με αντι­κεί­με­νο την τρο­πο­ποί­η­ση οι­κο­δο­μι­κής άδειας για δια­μέ­ρι­σμα στην Ια­λυ­σό και την έκ­δο­ση 2 αδειών δό­μη­σης για εξο­χι­κές κα­τοι­κί­ες με πι­σί­να σε οι­κό­πε­δο στη Δη­μο­τι­κή Ενό­τη­τα Λίν­δου, με ανα­φο­ρά και σε ακί­νη­το στην Κά­λα­θο.

Ο ενά­γων υπο­στή­ρι­ξε ότι κα­τέ­βα­λε εντός του 2010 συ­νο­λι­κά 5.500,00 ευρώ ως προ­κα­τα­βο­λή, ενώ το υπό­λοι­πο που ανα­φέρ­θη­κε ήταν 11.500,00 ευρώ, το οποίο, κατά τον ισχυ­ρι­σμό του, θα κα­τα­βαλ­λό­ταν υπό την αί­ρε­ση έκ­δο­σης των αδειών.

Ση­μείο ανα­φο­ράς στην υπό­θε­ση απο­τέ­λε­σαν έγ­γρα­φα και αι­τή­μα­τα προς την Υπη­ρε­σία Δό­μη­σης του Δήμου Ρόδου.

Στο υλικό που αξιο­λο­γή­θη­κε, γί­νε­ται μνεία ότι, σε απά­ντη­ση αί­τη­σης ενη­μέ­ρω­σης με αριθ­μό πρω­το­κόλ­λου 8420/7/12/2012, εκ­δό­θη­κε έγ­γρα­φο 8420/16/4/2013, στο οποίο ανα­φε­ρό­ταν ότι είχε κα­τα­τε­θεί αί­τη­ση για το ακί­νη­το στην Κά­λα­θο στο όνομα δι­καιο­πα­ρό­χου του ενά­γο­ντος. Πα­ράλ­λη­λα κα­τα­γρά­φε­ται ότι υπο­βλή­θη­κε αί­τη­μα για αλ­λα­γή ονό­μα­τος στον φά­κε­λο, το οποίο στη συ­νέ­χεια ανα­κλή­θη­κε από τον ενά­γο­ντα.

Στο επό­με­νο στά­διο, ο ενά­γων κοι­νο­ποί­η­σε στον ενα­γό­με­νο εξώ­δι­κη δή­λω­ση δια­μαρ­τυ­ρία πρό­σκλη­ση στις 12/08/2020, ζη­τώ­ντας λο­γο­δο­σία και ενη­μέ­ρω­ση για το αν οι άδειες βρί­σκο­νταν στην κα­το­χή του ενα­γο­μέ­νου, ώστε να τις πα­ρα­λά­βει και να προ­χω­ρή­σει στην εξό­φλη­ση του υπο­λοί­που, όπως ανέ­φε­ρε.

Στο ιστο­ρι­κό που πα­ρα­τί­θε­ται ανα­φέ­ρε­ται ότι δεν υπήρ­ξε απά­ντη­ση.

Η αγωγή κα­τα­τέ­θη­κε στις 18/07/2024. Με αυτήν ζη­τή­θη­κε να επι­δι­κα­στεί συ­νο­λι­κό ποσό 15.500,00 ευρώ, το οποίο, κατά τα ανα­φε­ρό­με­να, συν­δέ­θη­κε αφε­νός με κα­τα­βο­λές 5.500,00 ευρώ και αφε­τέ­ρου με αξί­ω­ση για ηθική βλάβη.

Στη δια­δι­κα­σία, ο ενά­γων κα­τέ­θε­σε έγ­γρα­φες προ­τά­σεις μέσω του πλη­ρε­ξού­σιου δι­κη­γό­ρου του, κ. Ανα­στά­σιου Μπα­κα­λού­μα.

Ο ενα­γό­με­νος μέσω του πλη­ρε­ξού­σιου δι­κη­γό­ρου του, κ. Δήμου Μου­τά­φη.

Το Δι­κα­στή­ριο έκρι­νε ότι η αγωγή έπρε­πε να απορ­ρι­φθεί ως προς την κύρια βάση της, δη­λα­δή την αδι­κο­πρα­κτι­κή ευ­θύ­νη που συν­δέ­θη­κε με ισχυ­ρι­σμό περί απά­της, πρω­τί­στως ως απα­ρά­δε­κτη λόγω αο­ρι­στί­ας.

Στο σκε­πτι­κό επι­ση­μάν­θη­κε ότι δεν πα­ρα­τί­θε­νται με την απαι­τού­με­νη συ­γκε­κρι­με­νο­ποί­η­ση τα πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά που θα συ­γκρο­τού­σαν την απα­τη­λή συ­μπε­ρι­φο­ρά, όπως πα­ρά­στα­ση ανύ­παρ­κτων γε­γο­νό­των ως υπαρ­κτών ή από­κρυ­ψη και απο­σιώ­πη­ση κρί­σι­μων γε­γο­νό­των, ώστε να μπο­ρεί να ελεγ­χθεί δι­κα­στι­κά η βα­σι­μό­τη­τα του ισχυ­ρι­σμού.

Πα­ράλ­λη­λα, η επι­κου­ρι­κή βάση που στη­ρί­χθη­κε στον αδι­καιο­λό­γη­το πλου­τι­σμό κρί­θη­κε απορ­ρι­πτέα ως μη νό­μι­μη, με την αι­τιο­λο­γία ότι προ­βάλ­λε­ται ως επι­βοη­θη­τι­κή και δεν μπο­ρεί να στη­ρί­ζε­ται στα ίδια πραγ­μα­τι­κά πε­ρι­στα­τι­κά υπό τις συ­γκε­κρι­μέ­νες δι­κο­νο­μι­κές προ­ϋ­πο­θέ­σεις που ανα­φέρ­θη­καν. Με αυτά τα δε­δο­μέ­να, η αγωγή απορ­ρί­φθη­κε συ­νο­λι­κά.