Παράκαμψη…

Στην τελευ­ταία δημο­σκό­πηση με συμ­με­τέ­χο­ντες, την ηλι­κιακή ομάδα 17 – 34 ετών, ένα ποσοστό 66% δηλώ­νουν πως θα πάνε να ψηφί­σουν, ενώ το 27% λέει πως θα κάνει αποχή. Αν αυτό το ποσοστό επι­βε­βαιω­θεί προ­φα­νώς και είναι μεγάλο, αν ανα­λο­γι­στούμε πως στις εθνικές εκλογές του 2019 το ποσοστό συμ­με­το­χής συνο­λικά ήταν κάτω από 60%. Οι νέοι είναι δεδο­μένο πως μπορεί να κάνουν τη διαφορά στο εκλο­γικό απο­τέ­λε­σμα, καθώς όλες οι μετρή­σεις στις δημο­σκο­πή­σεις, αλλά και τα στοι­χεία από τις προη­γού­με­νες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις δεί­χνουν πως η Νέα Δημο­κρα­τία δεν έχει μεγάλο… ρεύμα στη νεολαία. Ίσως γι’ αυτό είναι αρκετοί αυτοί που πιστεύ­ουν πως ο Κυριά­κος Μητσο­τά­κης δεν θα πρέπει να βιαστεί να πάει σε εκλογές και θα πρέπει να υπο­λο­γί­σει του­λά­χι­στον η δεύτερη ανα­μέ­τρηση, στην οποία «ποντά­ρει» ο ίδιος πως η ΝΔ μπορεί να πιάσει ποσοστό αυτο­δυ­να­μίας, να πέσει καλο­και­ράκι. Από τον Ιούνιο και μετά είναι βέβαιο πως οι νέοι θα έχουν λιγό­τερο το μυαλό τους στις εκλογές. Θα έχουν εξε­τά­σεις, θα φύγουν για σεζόν στα νησιά, θα αράζουν στις πλα­τείες, θα γεμί­ζουν τις παρα­λίες. Θα είναι γενικώς σε… άλλη φάση. Πάντως δεν το λες και… εμπνευ­σμένο σκε­πτικό και απα­ντή­σεις στα προ­βλή­ματα και τα αδιέ­ξοδα των νέων ανθρώ­πων. Κανο­νικά η προ­ε­κλο­γική περί­ο­δος έπρεπε να είναι η περί­ο­δος της μεγάλης συζή­τη­σης Εκεί που ξεδι­πλώ­νο­νται τα δια­φο­ρε­τικά προ­γράμ­ματα και «αφη­γή­ματα» για τη χώρα πόσο μάλλον για τους νέους ανθρώ­πους, το μέλλον της κι όχι επε­ξερ­γα­σία  σενα­ρίων πως να τους παρα­κάμ­ψουμε. Οι νέοι δεν απο­τε­λούν target group / κοινό-στόχο της ρητο­ρι­κής των πολι­τι­κών. Δυσκο­λεύ­ο­νται να μιλή­σουν στους νέους με απλό, φυσικό τρόπο για απλά πράγ­ματα. Θυμί­ζουν τον μπάρμπα στο γλέντι που πάει στο τραπέζι νέων λέγο­ντας «Θα κάτσω με τη νεολαία». Εκείνον που τους λέει «κου­φά­θηκα δικέ μου» νομί­ζο­ντας ότι έτσι χρη­σι­μο­ποιεί τους δικούς τους κώδικες. Αυτά τα παιδιά απου­σιά­ζουν από τον κυρί­αρχο λόγο. Δεν ανα­γνω­ρί­ζουν εκεί τον εαυτό τους. Δεν τον ακούνε καν αυτόν τον λόγο. Αλλά, φυσικά, συνε­χί­ζουν να ζουν. Σιγά μην κλάψουν, σιγά μη φοβη­θούν.