Παράνομοι μετανάστες – Νόμιμες κι Ανθρώπινες συμπεριφορές!

Γρά­φει ο Γιώρ­γος Υψη­λά­ντης

Κάθε χώρα έχει νο­μι­κό δι­καί­ω­μα να θέτει κα­νό­νες με­τα­νά­στευ­σης. Έχει ταυ­τό­χρο­να υπο­χρέ­ω­ση να σέ­βε­ται η ίδια τους κα­νό­νες που θέτει και να τους υπη­ρε­τεί και μά­λι­στα όχι επι­λε­κτι­κά. Γιατί για πα­ρά­δειγ­μα τους σύγ­χρο­νους δού­λους από το Πα­κι­στάν στα φρα­ου­λο­χώ­ρα­φα της Μα­νω­λά­δας και όχι μόνο, τους μπά­ζει με τις ευ­λο­γί­ες της από πα­ντού, από στε­ριά, αέρα κι από θά­λασ­σα. Την ίδια ώρα που η ανερ­γία φου­ντώ­νει στη χώρα μας!

Οφεί­λει λοι­πόν αυτό το κρά­τος, να προ­στα­τεύ­σει τα σύ­νο­ρά του και να πάρει σκλη­ρά μέτρα όχι ενα­ντί­ον των πα­ρά­νο­μων με­τα­να­στών, αλλά των εμπό­ρων αν­θρώ­πι­νων ψυχών, των σύγ­χρο­νων δου­λε­μπό­ρων! Οι πα­ρά­νο­μοι με­τα­νά­στες δεν ρι­σκά­ρουν στα καλά κα­θού­με­να τη ζωή τους και τη ζωή των παι­διών τους, δεν γί­νο­νται από επι­λο­γή θύ­μα­τα εκ­με­τάλ­λευ­σης των δου­λε­μπό­ρων, αλλά από αδή­ρι­τη ανά­γκη για επι­βί­ω­ση από πο­λέ­μους και οι­κο­νο­μι­κές κα­τα­στρο­φές.

Αλή­θεια στα δύ­σκο­λα χρό­νια της Ελ­λά­δας, πόσοι Έλ­λη­νες ναυ­τι­κοί δεν ξε­μπάρ­κα­ραν πα­ρά­νο­μα από τα πλοία στα λι­μά­νια της Ευ­ρώ­πης, της Αμε­ρι­κής και του Κα­να­δά; Αν εμείς βιώ­να­με σή­με­ρα το δράμα της Συ­ρί­ας, τι θα κά­να­με; Ή μήπως πι­στεύ­ου­με πως είναι αδύ­να­το να βρε­θού­με σε πα­ρό­μοια θέση, με τη γε­νι­κό­τε­ρη αστά­θεια και τα γε­ω­πο­λι­τι­κά συμ­φέ­ρο­ντα που παί­ζο­νται στην ευ­ρύ­τε­ρη πε­ριο­χή μας;

Το ζή­τη­μα όμως που έχου­με να αντι­με­τω­πί­σου­με ως το­πι­κή κοι­νω­νία, δεν έχει να κάνει με την πα­ρα­πά­νω υπο­χρέ­ω­ση ενός ανί­κα­νου απ’ ότι φαί­νε­ται κρά­τους, αλλά με τις συ­νέ­πειες αυτής της ανι­κα­νό­τη­τας. Οι πα­ρά­νο­μοι με­τα­νά­στες φτά­νουν κατά κύ­μα­τα σ’ όλο το μήκος της ακτο­γραμ­μής του Αι­γαί­ου. Γιατί αυτοί θέ­λουν να επι­ζή­σουν και κά­ποιοι άλλοι απλά να «κο­νο­μή­σουν». Και δεν είναι λίγοι αυτοί (γυ­ναί­κες και μικρά παι­διά συ­νή­θως) που τε­λειώ­νουν το απελ­πι­σμέ­νο τα­ξί­δι τους στο βυθό του Αι­γαί­ου. Δεν επι­λέ­γουν προ­ο­ρι­σμό επει­δή στο τάδε νησί θα βρουν λου­σά­το «κα­τά­λυ­μα» να μεί­νουν. Τους αρκεί να ξε­φύ­γουν. Κι ας βρε­θούν κρε­μα­σμέ­νοι στα βρά­χια της Τήλου ή ξε­βρα­σμέ­νοι σε κά­ποια γωνιά στ’ Αγα­θο­νή­σι. Αυτό είναι το πρό­βλη­μα που κα­λού­μα­στε να δια­χει­ρι­στού­με. Τι κά­νου­με μ’ αυτές τις αν­θρώ­πι­νες ψυχές, που φτά­νουν στον τόπο μας;

Στην Τήλο και στ’ Αγα­θο­νή­σι που οι κοι­νω­νί­ες είναι μι­κρές, δεν μπο­ρούν να στρέ­ψουν το πρό­σω­πο αλλού, κά­νο­ντας πως δεν τους βλέ­πουν. Αντι­κρύ­ζουν κορ­μιά τα­λαι­πω­ρη­μέ­να, ψυχές τσα­κι­σμέ­νες, παι­δι­κά μάτια κλα­μέ­να, στό­μα­τα δι­ψα­σμέ­να και πει­να­σμέ­να. Σκύ­βουν τους αγκα­λιά­ζουν, τους πε­ρι­θάλ­πουν, τους φέ­ρο­νται με σε­βα­σμό και αν­θρω­πιά. Μέχρι του­λά­χι­στον το ανά­πη­ρο κρά­τος να κα­τα­φέ­ρει να δώσει την ορι­στι­κή λύση στο πρό­βλη­μα αυτών των αν­θρώ­πων. Γιατί το κά­νουν; Γιατί απλά είναι κι οι ίδιοι άν­θρω­ποι, γιατί σέ­βο­νται την αξία της αν­θρώ­πι­νης ζωής, γιατί σαν Έλ­λη­νες έχουν στο DNA τους την ανά­γκη να στέρ­ξουν τους αδύ­να­μους και τους κα­τα­τρεγ­μέ­νους.

Εμείς όμως εδώ στη Ρόδο, εί­μα­στε αλ­λιώς! Ποιος βλέ­πει τους πα­ρά­νο­μους με­τα­νά­στες; Κα­νείς. Τους στοι­βά­ζουν ανα­γκα­στι­κά σαν ζώα, στα κρα­τη­τή­ρια της Αστυ­νο­μί­ας και του Λι­με­νι­κού. Οι μόνοι που τους βλέ­πουν και νοιά­ζο­νται γι αυ­τούς είναι το προ­σω­πι­κό αυτών των δυο υπη­ρε­σιών, που βγά­ζουν κι από τη τσέπη τους για να τους δώ­σουν λίγο νερό και φα­γη­τό. Αφού λοι­πόν δεν τους βλέ­που­με, προ­σποιού­μα­στε πως δεν υπάρ­χουν.

Μας ενο­χλεί η πα­ρου­σία τους, την οποία μά­λι­στα δεν αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε. Μας ενο­χλεί γιατί θα μας χα­λά­σει δήθεν την ει­κό­να της κο­σμο­πο­λί­τι­κης, του­ρι­στι­κής κι αστρα­φτε­ρής Ρόδου (τρο­μά­ρα μας!). Τόσα και τόσα δεν μας ενο­χλούν, μας ενο­χλεί όμως η νό­μι­μη και αν­θρώ­πι­νη συ­μπε­ρι­φο­ρά που πρέ­πει να δεί­ξου­με απέ­να­ντι σ’ αυτά τα φα­ντά­σμα­τα που χωρίς καν να τα δούμε, τα ξορ­κί­ζου­με!

Αν ερ­χό­ταν εδώ πριν πέντε χρό­νια ο Πρό­ε­δρος της Συ­ρί­ας κι έλεγε πως θα γίνει πρε­σβευ­τής του του­ρι­σμού στη Ρόδο, ή αυτοί οι ίδιοι οι ση­με­ρι­νοί πα­ρά­νο­μοι με­τα­νά­στες έρ­χο­νταν τότε ως νό­μι­μοι του­ρί­στες, αλή­θεια εμείς τι θα κά­να­με; Δεν θα κά­να­με και πάλι τους γνω­στούς τε­με­νά­δες, δεν θα ανοί­γα­με το Κα­στέ­λο, δεν θα φω­το­γρα­φι­ζό­μα­σταν μαζί τους, χα­μο­γε­λα­στοί και κορ­δω­μέ­νοι; Δεν θα τους βά­ζα­με στα μα­γα­ζιά και στα ξε­νο­δο­χεία μας;

Αυτή η υπο­κρι­σία δεν αντέ­χε­ται!

Βγή­καν οι πο­λι­τι­κοί ταγοί του τόπου (ευ­τυ­χώς όχι όλοι) και διέρ­ρη­ξαν τα ιμά­τιά τους. Δεν θέ­λου­με κέ­ντρο υπο­δο­χής με­τα­να­στών ή κρα­τη­τή­ριο ή όπως αλ­λιώς το βά­φτι­σε ο κα­θέ­νας, γιατί εν ολί­γοις θα μας χα­λά­σει τη λάμψη της του­ρι­στι­κής μας Ρόδου! Ποια λάμψη; Της γε­ρα­σμέ­νης, βομ­βαρ­δι­σμέ­νης και εγκα­τα­λε­λειμ­μέ­νης από τα λάθη και τις αβλε­ψί­ες τους Ρόδου;

Όμως η πραγ­μα­τι­κό­τη­τα κρύ­βε­ται αλλού. Στην έλ­λει­ψη τόλ­μης και συ­ναί­σθη­σης του κα­θή­κο­ντος που έχουν ως ταγοί αυτής της κοι­νω­νί­ας να βγουν και να ψελ­λί­σουν έστω, το αυ­το­νό­η­το. Σ’ αυτό τον τόπο δεν μας τιμά να πε­τά­με αν­θρώ­πι­νες ψυχές στον σκου­πι­δο­τε­νε­κέ. Έχου­με υπο­χρέ­ω­ση να επι­δεί­ξου­με νό­μι­μες και αν­θρώ­πι­νες συ­μπε­ρι­φο­ρές. Κά­ποιοι πιο «ευαί­σθη­τοι», πα­ρα­δέ­χτη­καν πως ναι πρέ­πει να τους φρο­ντί­σου­με, αλλά όχι εμείς, όχι εδώ. Ας πάνε πα­ρα­δί­πλα σε κά­ποιο άλλο νησί. Λες και τα υπό­λοι­πα νησιά δεν είναι του­ρι­στι­κοί προ­ο­ρι­σμοί, λες και δεν έχουν κι αυτά τη δική τους λάμψη.

Όλα αυτά γιατί; Γιατί πάνω απ’ όλα έχουν μάθει να πο­λι­τεύ­ο­νται με μο­να­δι­κό κρι­τή­ριο, το δήθεν πο­λι­τι­κό κό­στος. Γιατί δεν έχουν κα­τα­λά­βει ότι αν θέ­λουν να ηγού­νται αυτής της κοι­νω­νί­ας, έχουν χρέος να την ενη­με­ρώ­νουν, να την κα­θο­δη­γούν και να την εκ­παι­δεύ­ουν κι όχι να άγο­νται και να φέ­ρο­νται οι ίδιοι έρ­μαια των πιο ευ­τε­λών και βάρ­βα­ρων από­ψε­ων του κοι­νω­νι­κού αυ­το­μα­τι­σμού.

Η θέση της ΡΟ­ΠΟ­ΑΝ είναι απλή και ξε­κά­θα­ρη.

Η πο­λι­τεία οφεί­λει να πρά­ξει το κα­θή­κον της και ν’ ανα­λά­βει τις υπο­χρε­ώ­σεις που της ανή­κουν. Όσο όμως δεν τα κα­τα­φέρ­νει, εμείς δεν μπο­ρού­με να την χρη­σι­μο­ποιού­με ως άλ­λο­θι για να στη­ρί­ζου­με και να ενι­σχύ­ου­με ξε­νο­φο­βι­κές, ρα­τσι­στι­κές και εντέ­λει πα­ρά­νο­μες και απάν­θρω­πες συ­μπε­ρι­φο­ρές και πρα­κτι­κές.

Οι πα­ρά­νο­μοι με­τα­νά­στες που φτά­νουν στο νησί μας και μέχρι να φύ­γουν απ’ αυτό, πρέ­πει να αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως άν­θρω­ποι. Θα βρε­θούν οι χώροι (χώροι φι­λο­ξε­νί­ας κι όχι στρα­τό­πε­δα συ­γκέ­ντρω­σης), θα βρε­θούν κι οι τρό­ποι! Δόξα τω Θεώ, έχου­με απ’ όλα. Κυ­ρί­ως όμως έχου­με συ­μπο­λί­τες και εθε­λο­ντι­κές ορ­γα­νώ­σεις να βά­λουν ένα χε­ρά­κι και σ’ αυτό. Όσοι δυ­σκο­λεύ­ο­νται να κα­τα­λά­βουν πώς μπο­ρού­με να τα κα­τα­φέ­ρου­με, ας κά­νουν μια σύ­ντο­μη βόλτα ως την Τήλο.

Ή ας ακού­σουν με προ­σο­χή και χωρίς κα­χυ­πο­ψία τις από­ψεις των αν­θρώ­πων που σή­με­ρα έχουν στα χέρια τους την καυτή πα­τά­τα δια­χεί­ρι­σης του προ­βλή­μα­τος, τον Κε­ντρι­κό Λι­με­νάρ­χη και τον Αστυ­νο­μι­κό Διευ­θυ­ντή. Εμείς σή­με­ρα τους επι­σκε­φθή­κα­με και τους ακού­σα­με με με­γά­λη προ­σο­χή.

Αυτό που θα λε­κιά­σει τον όποιο λού­στρο της Ρόδου, δεν είναι η αν­θρω­πιά και η αν­θρώ­πι­νη με­τα­χεί­ρι­ση των πα­ρά­νο­μων με­τα­να­στών, αλλά οι απο­θή­κες ψυχών στις οποί­ες τους στοι­βά­ζου­με και τους κρύ­βου­με σή­με­ρα. Τέ­τοιο «στίγ­μα» δεν αξί­ζει στη Ρόδο, δεν ται­ριά­ζει στους Ρο­δί­τες και στις Ρο­δί­τισ­σες! Ας το κα­τα­λά­βουν αυτοί που δήθεν τους εκ­προ­σω­πούν, αλλά εντέ­λει τους υπο­τι­μούν και τους αδι­κούν κα­τά­φω­ρα!