«Σπίτι μου»: Τα μεγάλα αγκάθια του νομοσχεδίου που προκαλούν αντιδράσεις – Στα 31 εγκαταλείπουν το πατρικό τους οι Έλληνες

Διαρ­κώς μειού­με­να πο­σο­στά ιδιο­κα­τοί­κη­σης και ση­μα­ντι­κή κα­θυ­στέ­ρη­ση στη στε­γα­στι­κή ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­ση την ώρα που πε­ρί­που 770.000 κα­τοι­κί­ες στη χώρα εκτι­μά­ται ότι πα­ρα­μέ­νουν κενές, είναι τα κύρια απο­τυ­πώ­μα­τα του στε­γα­στι­κού προ­βλή­μα­τος στους νέους στην Ελ­λά­δα.

Οι Ελ­λη­νες νε­α­ρής ηλι­κί­ας ιδιο­κα­τοι­κούν σε πο­σο­στό 74%, αλλά εγκα­τα­λεί­πουν την οι­κο­γε­νεια­κή εστία στα 31 τους χρό­νια έχο­ντας την πέμ­πτη χει­ρό­τε­ρη επί­δο­ση στην Ευ­ρώ­πη όπου ο μέσος όρος στε­γα­στι­κής ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης είναι τα 26 χρό­νια.

Και ολα αυτά ενώ το κό­στος στέ­γα­σης στη χώρα μας υπο­λο­γί­ζε­ται ότι «τρώει» το 37% του ει­σο­δή­μα­τος των πο­λι­τών, όταν ο ευ­ρω­παι­κός μέσος όρος – αν και με χα­μη­λό­τε­ρα πο­σο­στά ιδιο­κα­τοί­κη­σης – δεν ξε­περ­νά το 20%.

Στην άμ­βλυν­ση του προ­βλή­μα­τος στο­χεύ­ει το νο­μο­σχέ­διο του υπουρ­γεί­ου Ερ­γα­σί­ας «Σπίτι Μου», το οποίο συ­ζη­τεί­ται αυτές τις μέρες στην αρ­μό­δια Επι­τρο­πή της Βου­λής έχο­ντας ωστό­σο προ­κα­λέ­σει με­γά­λη αμ­φι­σβή­τη­ση από τους κοι­νω­νι­κούς φο­ρείς κυ­ρί­ως για δύο βα­σι­κούς λό­γους:

 

Ο πρώ­τος αφορά το νε­οει­σα­χθέ­ντα θεσμό της κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής, ο οποί­ος από πολ­λούς θε­ω­ρεί­ται ότι θα απο­τε­λέ­σει τον Δού­ρειο Ιππο για την άλωση δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας από ιδιώ­τες στο όνομα της κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας.

 

Ο δεύ­τε­ρος είναι η από­φα­ση του νο­μο­θέ­τη να προ­σθέ­σει μία νέα χρήση γης στο ισχύ­ον Προ­ε­δρι­κό Διά­ταγ­μα, αυτήν της «κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας», την οποία μά­λι­στα επι­τρέ­πει και σε πε­ριο­χές με «αγρο­τι­κή χρήση» και «κοι­νω­φε­λή χρήση». Πο­λε­ο­δό­μοι και χω­ρο­τά­κτες χα­ρα­κτη­ρί­ζουν εν πολ­λοίς την εν λόγω πρό­βλε­ψη αντιε­πι­στη­μο­νι­κή προ­σθέ­το­ντας ότι αφή­νει ορ­θά­νοι­χτο πα­ρά­θυ­ρο για «τα­κτο­ποι­η­μέ­νη» δό­μη­ση σε πε­ριο­χές εκτός σχε­δί­ου.

Οι προ­βλέ­ψεις του νο­μο­σχε­δί­ου

Συ­νο­πτι­κά το σχέ­διο νόμου ανα­φέ­ρε­ται στα εξής:

 

• Πρό­γραμ­μα «Σπίτι μου» για την αγορά κα­τοι­κί­ας με άτοκα ή χα­μη­λό­το­κα δά­νεια για νέους με χα­μη­λό ει­σό­δη­μα.

 

• Πρό­γραμ­μα «κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής» μέσω σύ­μπρα­ξης με τον ιδιω­τι­κό τομέα για την εκ­με­τάλ­λευ­ση ακι­νή­των που ανή­κουν σε φο­ρείς της Γε­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης και τη διά­θε­σή τους ως κα­τοι­κιών σε πο­σο­στό 30% – 60% ένα­ντι ελεγ­χό­με­νου μι­σθώ­μα­τος.

 

• Πρό­γραμ­μα «Κά­λυ­ψη» για τη με­τα­τρο­πή του προ­γράμ­μα­τος «Εστία», που αφο­ρού­σε τη στέ­γα­ση προ­σφύ­γων και αι­τού­ντων άσυλο, σε πρό­γραμ­μα μί­σθω­σης από το Δη­μό­σιο των ιδιω­τι­κών αυτών κα­τοι­κιών και διά­θε­σή τους σε ευά­λω­τες ομά­δες νέων και νέα ζευ­γά­ρια.

 

• Πρό­γραμ­μα «Ανα­και­νί­ζω – Νοι­κιά­ζω» για την επι­δό­τη­ση επι­σκευ­ής και ανα­βάθ­μι­σης κενών κα­τοι­κιών που θα δια­τε­θούν για κα­τοι­κία.

Εντο­νος προ­βλη­μα­τι­σμός για την κοι­νω­νι­κή αντι­πα­ρο­χή

Πολ­λές εν­στά­σεις κοι­νω­νι­κών και επι­στη­μο­νι­κών φο­ρέ­ων που κλή­θη­καν από την Επι­τρο­πή της Βου­λής συ­γκέ­ντρω­σε ο θε­σμός της κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής, ο οποί­ος προ­βλέ­πει τη σύ­μπρα­ξη φο­ρέ­ων της Γε­νι­κής Κυ­βέρ­νη­σης με ιδιώ­τες ανα­δό­χους. Ο ανά­δο­χος θα κα­τα­σκευά­ζει, με δικές του δα­πά­νες, κτί­ριο επί αδό­μη­του ακι­νή­του του Δη­μο­σί­ου και το αντάλ­λαγ­μά του θα συ­νί­στα­ται στην εκ­με­τάλ­λευ­ση για ορι­σμέ­νο χρο­νι­κό διά­στη­μα του ακι­νή­του με την πα­ράλ­λη­λη υπο­χρέ­ω­σή του να εκ­μι­σθώ­νει μέρος αυτού σε δι­καιού­χους ένα­ντι προ­κα­θο­ρι­σμέ­νου μι­σθώ­μα­τος. Οι συμ­βά­σεις κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής θε­ω­ρού­νται συμ­βά­σεις πα­ρα­χώ­ρη­σης.

 

Η επι­λο­γή του ανα­δό­χου γί­νε­ται μετά από δη­μό­σια πρό­σκλη­ση που απευ­θύ­νει ο φο­ρέ­ας, στον οποίο ανή­κει το ακί­νη­το. Μετά από το πέρας του χρό­νου εκ­με­τάλ­λευ­σης, ο ανά­δο­χος υπο­χρε­ού­ται να πα­ρα­δώ­σει το ακί­νη­το στον ιδιο­κτή­τη φορέα.

 

Η σύμ­βα­ση κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής μπο­ρεί να αφορά και δο­μη­μέ­να ακί­νη­τα. Στην πε­ρί­πτω­ση αυτή το αντι­κεί­με­νο της σύμ­βα­σης πε­ρι­λαμ­βά­νει και την κα­τε­δά­φι­ση των κτι­σμά­των, η οποία γί­νε­ται με δα­πά­νες του ανα­δό­χου.

 

Οι δι­καιού­χοι μι­σθω­τές σε προ­γράμ­μα­τα κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής επι­λέ­γο­νται από τον φορέα, στον οποίο ανή­κει το ακί­νη­το, με βάση αντι­κει­με­νι­κά κοι­νω­νι­κά κρι­τή­ρια, και ιδίως το ει­σό­δη­μα, την οι­κο­γε­νεια­κή τους κα­τά­στα­ση και την ηλι­κία των τέ­κνων των δι­καιού­χων.

 

Στα κτί­ρια που ανε­γεί­ρο­νται κα­τό­πιν σύμ­βα­σης κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής επι­τρέ­πε­ται η σύ­να­ψη συμ­βά­σε­ων μί­σθω­σης με δι­καί­ω­μα προ­αί­ρε­σης για την εξα­γο­ρά της ορι­ζό­ντιας ιδιο­κτη­σί­ας (rent to own) από τους δι­καιού­χους.

 

Ωστό­σο από εδώ και πέρα ξε­κι­νούν οι ασά­φειες. Το νο­μο­σχέ­διο πε­ρι­λαμ­βά­νει ένα τε­ρά­στιο εύρος του πο­σο­στού κα­τοι­κιών, τις οποί­ες θα πρέ­πει ο ανά­δο­χος να νοι­κιά­ζει με χα­μη­λό μί­σθω­μα, από 30% έως και το δι­πλά­σιο 60%. Δεν ανα­φέ­ρε­ται συ­γκε­κρι­μέ­νος χρό­νος εκ­με­τάλ­λευ­σης, αντί­θε­τα θα απο­φα­σί­ζε­ται κατά πε­ρί­πτω­ση καθώς προ­βλέ­πε­ται ότι ο μέ­γι­στος χρό­νος εκ­με­τάλ­λευ­σης του ακι­νή­του από τον ανά­δο­χο θα προσ­διο­ρί­ζε­ται μετά από με­λέ­τη, η οποία θα τεκ­μη­ριώ­νει τον χρόνο που απαι­τεί­ται για την ανά­κτη­ση των δα­πα­νών κα­τα­σκευ­ής και το εύ­λο­γο ερ­γο­λα­βι­κό κέρ­δος.

 

Οπως επι­ση­μαί­νε­ται, στο κεί­με­νο ανα­λυ­σης των συ­νε­πειών της ρύθ­μι­σης, σκο­πός της ως άνω διά­τα­ξης είναι να επι­τευ­χθεί, μέσω της σύμ­βα­σης της κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής, αφε­νός η απο­τε­λε­σμα­τι­κή αξιο­ποί­η­ση της ακί­νη­της πε­ριου­σί­ας του Δη­μο­σί­ου, η οποία πα­ρέ­με­νε αδρα­νής και αφε­τέ­ρου η στέ­γα­ση των δι­καιού­χων σε ποιο­τι­κά αλλά προ­σι­τά ακί­νη­τα, καθώς και η κι­νη­τι­κό­τη­τα της οι­κο­νο­μί­ας και της στε­γα­στι­κής αγο­ράς.

 

Ταυ­τό­χρο­να με τη σύ­μπρα­ξη δη­μο­σί­ου – ιδιω­τών για την ανά­πτυ­ξη κοι­νω­νι­κών κα­τοι­κιών σύγ­χρο­νων προ­δια­γρα­φών, οι οποί­ες «δύ­να­νται να πε­ρι­λαμ­βά­νουν και χώ­ρους άλλων υπο­στη­ρι­κτι­κών και μη χρή­σε­ων (γυ­μνα­στή­ρια, εμπο­ρι­κά κα­τα­στή­μα­τα κ.λπ.), ανα­βαθ­μί­ζε­ται η έν­νοια της κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας εντός του αστι­κού ιστού, και υπερ­βαί­νει το πα­ρα­δο­σια­κό μο­ντέ­λο των ερ­γα­τι­κών κα­τοι­κιών, ενώ πα­ράλ­λη­λα απο­φεύ­γο­νται φαι­νό­με­να γκε­το­ποί­η­σης των συ­γκρο­τη­μά­των αυτών, καθώς και του πε­ρι­βάλ­λο­ντος χώρου τους».

 

Ανα­φε­ρό­με­νη στην πρό­βλε­ψη η πρό­ε­δρος του Συλ­λό­γου Ελ­λή­νων Πο­λε­ο­δό­μων – Χω­ρο­τα­κτών (ΣΕΠΟΧ), Σοφία Αυ­γε­ρι­νού – Κο­λώ­νια είπε ότι κρί­νε­ται ανα­γκαία η διευ­κρί­νη­ση των όρων της «αντι­πα­ρο­χής» ώστε αυτή να είναι προς όφε­λος του δη­μο­σί­ου συμ­φέ­ρο­ντος, ενώ ανα­φε­ρό­με­νη στο πρό­γραμ­μα «Κά­λυ­ψη» που δε συ­μπλη­ρώ­νει, αλλά αντι­κα­θι­στά το πρό­γραμ­μα «Εστία», υπο­γράμ­μι­σε πως «θα ήταν σκό­πι­μο τα νέα προ­γράμ­μα­τα που ει­σά­γο­νται για ευά­λω­τες κοι­νω­νι­κά ομά­δες να μην απο­κλεί­ουν και να μην προ­ω­θού­νται σε βάρος ακόμα πιο ευά­λω­των κοι­νω­νι­κά ομά­δων όπως οι πρό­σφυ­γες και αι­τού­ντες άσυλο».

Εν­στά­σεις και από την Ελ­λη­νι­κή Εται­ρεία Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Πο­λι­τι­σμού

«Το σχέ­διο νόμου απο­σκο­πεί σε με­γά­λο βαθμό στην τό­νω­ση της οι­κο­δο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας μέσω της διο­χέ­τευ­σης στην αγορά των ακι­νή­των ιδιο­κτη­σί­ας δη­μο­σί­ων φο­ρέ­ων, και λι­γό­τε­ρο στην κά­λυ­ψη του κενού στε­γα­στι­κής πο­λι­τι­κής για ευά­λω­τες ομά­δες πλη­θυ­σμού», επι­ση­μαί­νει η Ελ­λη­νι­κή Εται­ρεία Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Πο­λι­τι­σμού (ΕΛΕΤ).

 

Εξη­γεί ότι οι κα­νό­νες για την δια­χεί­ρι­ση του νε­οει­σα­γό­με­νου θε­σμού της κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής, είναι ασα­φείς, ενώ η όλη φι­λο­σο­φία του βα­σί­ζε­ται σε με­μο­νω­μέ­νες πα­ρεμ­βά­σεις «χωρίς κρι­τή­ρια χω­ρο­θέ­τη­σης, χωρίς μία προ­ε­κτί­μη­ση για το πι­θα­νό απο­τέ­λε­σμα ανά πε­ριο­χή».

 

Η ΕΛΕΤ ση­μειώ­νει ότι το νέο ερ­γα­λείο της κοι­νω­νι­κής αντι­πα­ρο­χής δεν πρέ­πει να βα­σι­στεί σε μια γρή­γο­ρη και ασυ­ντό­νι­στη «αξιο­ποί­η­ση» της δη­μό­σιας πε­ριου­σί­ας, αλλά θα πρέ­πει να υπο­στη­ρί­ζε­ται από ένα σύ­στη­μα πο­λυ­ε­πί­πε­δης δια­κυ­βέρ­νη­σης που θα δια­σφα­λί­ζει τη δια­φά­νεια στην επι­λο­γή των δι­καιού­χων μι­σθω­τών και κύριο ρόλο θα παί­ξουν:

 

– οι φο­ρείς πο­λε­ο­δο­μι­κού σχε­δια­σμού και δια­χεί­ρι­σης της αστι­κής ανά­πτυ­ξης όπως η Αυ­το­διοί­κη­ση,

– οι δια­φα­νείς δια­δι­κα­σί­ες συμ­με­το­χής και έγκαι­ρης στρα­τη­γι­κής πε­ρι­βαλ­λο­ντι­κής εκτί­μη­σης των σχε­δί­ων,

 

– ο κα­θο­δη­γη­τι­κός συ­ντο­νι­στι­κός ρόλος ενός επι­τε­λι­κού δη­μό­σιου φορέα στε­γα­στι­κής πο­λι­τι­κής, που θα συ­νέ­βαλ­λε στην συ­νε­χή βελ­τί­ω­ση των θε­σμι­κών προ­βλέ­ψε­ων

 

– η επε­ξερ­γα­σία και κα­θιέ­ρω­ση ευ­έ­λι­κτων αλλά και δια­φα­νών πρα­κτι­κών σύ­μπρα­ξης του δη­μό­σιου /ιδιω­τι­κού όπως οι προ­τει­νό­με­νες συμ­βά­σεις αντι­πα­ρο­χής, και

 

– η επε­ξερ­γα­σία ευ­έ­λι­κτων κα­νο­νι­σμών ή κρι­τη­ρί­ων δι­καιού­χων ανά πε­ρί­πτω­ση.

«Αγκά­θι» και η ξε­χω­ρι­στή κα­τη­γο­ρία χρή­σης γης «Κοι­νω­νι­κή Κα­τοι­κία»

Βάσει των προ­τει­νό­με­νων δια­τά­ξε­ων, η κοι­νω­νι­κή κα­τοι­κία, δη­λα­δή αυτή που χρη­σι­μο­ποιεί­ται για τη στέ­γα­ση νέων και προ­σώ­πων που ανή­κουν σε ευά­λω­τες κοι­νω­νι­κές ομά­δες, επι­τρέ­πε­ται σε όλες τις γε­νι­κές κα­τη­γο­ρί­ες χρή­σε­ων, στις οποί­ες επι­τρέ­πε­ται και η κα­τοι­κία, ακόμη και αν δεν μνη­μο­νεύ­ε­ται ει­δι­κώς.

 

Ωστό­σο η πρό­βλε­ψη αυτή δεν ήταν αρ­κε­τή για το υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας, το οποίο αν και αναρ­μό­διο να νο­μο­θε­τή­σει για τις χρή­σεις γης, την εμπλού­τι­σε επι­τρέ­πο­ντας την κοι­νω­νι­κή κα­τοι­κία και σε πε­ριο­χές «κοι­νω­φε­λών λει­τουρ­γιών», ακόμα και σε πε­ριο­χές για «αγρο­τι­κή χρήση» με μο­να­δι­κή πρου­πό­θε­ση τα ακί­νη­τα να ανή­κουν στο Δη­μό­σιο.

 

Ως ένα πα­ρά­θυ­ρο για τη δό­μη­ση σε εκτός σχε­δί­ου πε­ριο­χές με­τα­φρά­ζει τη ρύθ­μι­ση ο ΣΕΠΟΧ, με την κυρία Αυ­γε­ρι­νού – Κο­λώ­νια να επι­ση­μαί­νει ότι πρό­κει­ται για μια «ιδιαί­τε­ρα προ­βλη­μα­τι­κή» ρύθ­μι­ση. «Επι­χει­ρεί­ται να προ­στε­θεί η κα­τοι­κία στις γε­νι­κές κα­τη­γο­ρί­ες χρή­σε­ων γης «Κοι­νω­φε­λείς Λει­τουρ­γί­ες» και «Αγρο­τι­κή χρήση». Επι­χει­ρεί­ται εδώ δια νόμου η τρο­πο­ποί­η­ση του θε­σμι­κού πλαι­σί­ου των χρή­σε­ων γης, χωρίς τεκ­μη­ριω­μέ­νη επι­στη­μο­νι­κή συ­ζή­τη­ση και αι­τιο­λό­γη­ση. Μά­λι­στα, επι­χει­ρεί­ται τρο­πο­ποί­η­ση ζη­τη­μά­των χρή­σε­ων γης, τα οποία εντάσ­σο­νται στις αρ­μο­διό­τη­τες του Υπουρ­γεί­ου Πε­ρι­βάλ­λο­ντος και Ενέρ­γειας, με επι­σπεύ­δο­ντα όμως έναν αναρ­μό­διο φορέα, δη­λα­δή το Υπουρ­γείο Ερ­γα­σί­ας και Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σε­ων».

 

Ο Σύλ­λο­γος υπο­γραμ­μί­ζει ότι η «κοι­νω­νι­κή κα­τοι­κία» αφορά έναν ποιο­τι­κό προσ­διο­ρι­σμό κα­τοι­κί­ας που μπο­ρεί να πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται σε σχε­τι­κά προ­γράμ­μα­τα και στις κα­τευ­θύν­σεις του σχε­δια­σμού, όχι όμως να απο­τε­λεί μια ει­δι­κή κα­τη­γο­ρία χρή­σης γης.

 

Και παρά την προ­α­να­φερ­θεί­σα στό­χευ­ση του υπουρ­γεί­ου να απο­φύ­γει τα φα­νό­με­να «γκε­το­ποί­η­σης», ο ΣΕΠΟΧ δια­πι­στώ­νει «ανα­χρο­νι­σμό, στο βαθμό που τεί­νει να ανα­πα­ρά­γει το μο­ντέ­λο απο­μά­κρυν­σης ευά­λω­των ομά­δων από την πόλη», προ­σθέ­το­ντας ότι αυτή η πο­λε­ο­δο­μι­κή πρα­κτι­κή έχει εδώ και δε­κα­ε­τί­ες απορ­ρι­φθεί στον ευ­ρω­παϊ­κό χώρο λόγω των προ­κλή­σε­ων κοι­νω­νι­κής και πο­λε­ο­δο­μι­κής έντα­ξης.

 

Αλλά και η ΕΛΕΤ ζητά ξε­κά­θα­ρα να απα­λει­φθεί η διά­τα­ξη που προ­βλέ­πει την χω­ρο­θέ­τη­ση κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας στην αγρο­τι­κή γη, όπως επί­σης «και να απο­φεύ­γε­ται αυ­στη­ρά η δια­σπο­ρά «ανα­πτύ­ξε­ων κοι­νω­νι­κής κα­τοι­κί­ας» στην ύπαι­θρο. Η κοι­νω­νι­κή κα­τοι­κία απαι­τεί­ται να χω­ρο­θε­τεί­ται σε οι­κι­στι­κές ζώνες και να ακο­λου­θεί τους κα­νό­νες σχε­δια­σμού και επε­κτά­σε­ων των πό­λε­ων και οι­κι­σμών».

Το στε­γα­στι­κό ζή­τη­μα σε νού­με­ρα

Η απο­τύ­πω­ση του στε­γα­στι­κού ζη­τή­μα­τος στην Ελ­λά­δα σε συν­δυα­σμό με το δη­μο­γρα­φι­κό επι­ση­μαί­νε­ται στο ει­σα­γω­γι­κό κεί­με­νο του νο­μο­σχε­δί­ου όπου ανα­φέ­ρε­ται:

 

Το 37% του ει­σο­δή­μα­τος των πο­λι­τών ξο­δεύ­ε­ται για την κά­λυ­ψη στε­γα­στι­κών ανα­γκών, ενώ ο μέσος όρος στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση είναι 20%,

Πα­ρα­τη­ρεί­ται φθί­νου­σα πο­ρεία ιδιο­κα­τοί­κη­σης στους νέους (74%), αν και πα­ρα­μέ­νει υψη­λό­τε­ρη από την υπό­λοι­πη Ευ­ρώ­πη (70%),

Η ηλι­κία στε­γα­στι­κής ανε­ξαρ­τη­το­ποί­η­σης στην Ελ­λά­δα είναι τα 31 έτη, συ­γκρι­τι­κά με τα 26 έτη στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση (5η χει­ρό­τε­ρη επί­δο­ση),

Το 95% των κα­τοι­κιών στην Ελ­λά­δα είναι άνω των 15 ετών και το 85% είναι άνω των 20 ετών (5.800.000 κα­τοι­κί­ες),

Υπάρ­χουν 770.000 κλει­στές κα­τοι­κί­ες, εκ των οποί­ων οι 200.000 βρί­σκο­νται στην Αθήνα και τη Θεσ­σα­λο­νί­κη, και ταυ­τό­χρο­να ση­μειώ­νε­ται αύ­ξη­ση στις τιμές των ενοι­κί­ων τα τε­λευ­ταία χρό­νια,

Ο δεί­κτης γεν­νή­σε­ων στην Ελ­λά­δα είναι εξαι­ρε­τι­κά χα­μη­λός και συ­γκε­κρι­μέ­να 1,39 (Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση 1,5).

Πηγή ethnos.gr