«Εκλεισε» με ανάκληση μηνύσεως υπόθεση με κατηγορούμενους τρεις ημεδαπούς για εξακολουθητική απάτη με κληρονομιά

Ορι­στικό τέλος σε μια ένδικη διαφορά που απα­σχό­λησε επί μακρόν την δικαιο­σύνη δόθηκε χθες μετά από ανά­κληση της μηνύ­σεως που υπο­βλή­θηκε εις βάρος ενός κατοί­κου της Ρόδου και δύο κατοί­κων Αμα­ρου­σίου Αττικής, για εξα­κο­λου­θη­τική απάτη με κλη­ρο­νο­μιά.

Ο μηνυτής απο­κα­τα­στά­θηκε πλήρως και ανε­κά­λεσε την μήνυσή του και προς τούτο δια­βε­βαί­ω­σαν το δικα­στή­ριο οι συνή­γο­ροι που χει­ρί­στη­καν την υπόθεση κ.κ. Νίκος Βιτώρος, Δήμος Μου­τά­φης και Γιάννης Χαρίτος.

Την 25η Ιουλίου 2004 απε­βί­ωσε άγαμος και χωρίς τέκνα στην Αυστρα­λία, σε ηλικία 72 ετών, ένας ομο­γε­νής, ο οποίος, λόγω της στενής μακρό­χρο­νης φιλικής σχέσης που είχε με τον σύζυγο της μηνύ­τριας και σε ένδειξη ευγνω­μο­σύ­νης για την περι­ποί­ηση και φρο­ντίδα που του παρείχε, τόσο η ίδια όσο και ολό­κληρη η οικο­γέ­νειά της καθη­με­ρινά, τους τίμησε κατα­λεί­πο­ντας με ιδιό­γραφη διαθήκη ολό­κληρη την ακίνητη περιου­σία του, η οποία απο­τε­λεί­ται από δύο δια­με­ρί­σματα στη Ρόδο και τις τυχόν μετά θάνατο κατα­θέ­σεις του για την κάλυψη φόρων και το υπό­λοιπο αυτών σε φιλαν­θρω­πικό σκοπό, καθώς και για την κάλυψη των σπουδών των εγγονών τους.

Με ιδιό­γραφη διαθήκη του ο δια­θέ­της φέρεται να απέ­κλειε ρητά τον αδελφό του και πρώτο μηνυό­μενο καθώς και την οικο­γέ­νεια της προ­α­πο­βιώ­σα­σας αδελφής του και μητέρας δύο εκ των κατη­γο­ρού­με­νων.

Η ως άνω διαθήκη δημο­σιεύ­θηκε τον Δεκέμ­βριο του 2014 από το Μονο­με­λές Πρω­το­δι­κείο Ρόδου και κηρύ­χθηκε κύρια απόφαση του ίδιου δικα­στη­ρίου τον Φεβρουά­ριο του 2005. Αμέσως μετά το θάνατό του η μηνύ­τρια, φέρεται να ανέλαβε πλήρως την νομή των ακι­νή­των.

Η μηνύ­τρια, δια­τεί­νε­ται ότι την ύπαρξη της ιδιό­γρα­φης δια­θή­κης και το περιε­χό­μενο αυτής, το πλη­ρο­φο­ρή­θηκε άμεσα ο Ροδίτης μηνυό­με­νος μετά τη νόμιμη δημο­σί­ευσή της και άσκησε αρχικά τρι­τα­να­κοπή ενα­ντίον της μηνύ­τριας, από τη συζή­τηση της οποίας παραι­τή­θηκε και αγωγή ακύ­ρω­σης της δια­θή­κης ενώπιον του Πολυ­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου.

Η αγωγή απορ­ρί­φθηκε σε πρώτο βαθμό και στο εφετείο μετά από έφεση του Ροδίτη άσκησαν πρό­σθετη παρέμ­βαση οι λοιποί δύο μηνυό­με­νοι. Η έφεση και η πρό­σθετη παρέμ­βαση απορ­ρί­φθη­καν.

Μετά την τελε­σί­δικη απόρ­ριψη της αγωγής, η μηνύ­τρια, τον μήνα Ιούλιο του 2011, προέβη στις απα­ραί­τη­τες ενέρ­γειες για την έκδοση κλη­ρο­νο­μη­τη­ρίου και ταυ­τό­χρονα ερεύ­νησε τις κτη­μα­το­λο­γι­κές εγγρα­φές του ακι­νή­του.

Εκπλη­κτη, δια­πί­στωσε, όπως υπο­στη­ρί­ζει, ότι οι μηνυό­με­νοι, εν αγνοία της είχαν προβεί στην έκδοση κλη­ρο­νο­μη­τη­ρίου τον Απρίλιο του 2005, με το οποίο βεβαιω­νό­ταν ότι αυτοί ήταν οι μόνοι εξ αδια­θέ­του κλη­ρο­νό­μοι του εκλι­πό­ντος.

Ακο­λού­θως, ο Ροδίτης μετέ­γραψε το κλη­ρο­νο­μη­τή­ριο στην κτη­μα­το­λο­γική μερίδα του ακι­νή­του, ενώ στη συνέ­χεια προ­χώ­ρη­σαν στην υπο­γραφή δανεια­κών συμ­βά­σεων ύψους 40.000 ευρώ, 120.000 ευρώ και 35.000 ευρώ, παρι­στά­νο­ντας τους κυρίους των ακι­νή­των αυτών.

Επι­πλέον, φέρο­νται τον Οκτώ­βριο του 2007 να προ­χώ­ρη­σαν στη διανομή των ακι­νή­των, μέσω συμ­βο­λαιο­γρά­φου. Απο­λο­γού­με­νοι ενώπιον της κ. Ανα­κρί­τριας, οι δύο Αθη­ναίοι κατέ­θε­σαν ότι πίστευαν πως τα ακίνητα έπρεπε να κλη­ρο­νο­μη­θούν από τους ίδιους και ότι προ­σέ­φυ­γαν στα δικα­στή­ρια έχοντας την πεποί­θηση ότι θα κέρ­δι­ζαν τις δίκες.

Όταν έχασαν φρό­ντι­σαν να εξο­φλή­σουν τα βάρη στα ακίνητα (έχει μείνει ένα μικρό υπό­λοιπο, όπως είπαν), και δεν έχουν πλέον αξιώ­σεις από αυτά.

Στη συνέ­χεια, ωστόσο, αφού ο Ροδίτης κατη­γο­ρού­με­νος, καθ’ ομο­λο­γίαν του ιδίου, πλη­ρο­φο­ρή­θηκε την ύπαρξη της δια­θή­κης στις αρχές Μαρτίου 2005 και αφού, κατά λογική ανα­γκαιό­τητα και άνευ οιασ­δή­ποτε αμφι­σβή­τη­σης, ενη­μέ­ρωσε σχε­τι­κώς και τους λοιπούς συγκα­τη­γο­ρου­μέ­νούς του έσπευσε να προ­σβά­λει την επίμαχη διαθήκη, ζητώ­ντας με την προ­α­να­φε­ρό­μενη αγωγή του να ανα­γνω­ρι­στεί η ακυ­ρό­τητά της και ταυ­το­χρό­νως, με τρι­τα­να­κοπή του ενώπιον του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου Ρόδου, αιτή­θηκε την ακύρωση των πρα­κτι­κών και της υπ’αρ.101/2005 από­φα­σης του Μονο­με­λούς Πρω­το­δι­κείου, δια των οποίων δημο­σιεύ­θηκε η διαθήκη και κηρύ­χθηκε αυτή κυρία, αντι­στοί­χως.

Παρά ταύτα, κι ενώ είχαν ανοίξει οι ανωτέρω δίκες οι κατη­γο­ρού­με­νοι φέρο­νται να μετήλ­θαν μεθο­δεύ­σεις προ­κει­μέ­νου να καρ­πω­θούν οφέλη από την κλη­ρο­νο­μιά, και δη από ακίνητα αυτής.