Απερρίφθη τελεσιδίκως αγωγή εις βάρος οικιακής βοηθού για τον θάνατο ηλικιωμένης που φρόντιζε

Με απόφαση του Μονο­με­λούς Εφε­τείου Δωδε­κα­νή­σου απερ­ρί­φθη και σε δεύτερο βαθμό η αγωγή που άσκησε μία ιδιώτης κατά μιας αλλο­δα­πής οικια­κής βοηθού κατοί­κου Ρόδου με την οποία διεκ­δι­κούσε το ποσό των 100.000 ευρώ ως απο­ζη­μί­ωση λόγω ψυχικής οδύνης για τον θανά­σιμο τραυ­μα­τι­σμό της μητέρας της.

Η ενα­γο­μένη, υπήκοος Βουλ­γα­ρίας, βρί­σκε­ται στην Ελλάδα από το έτος 2007, ενώ από το έτος 2008 είχε ανα­λά­βει την απο­κλει­στική φρο­ντίδα μιας ηλι­κιω­μέ­νης, η οποία έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάι­μερ και ήταν κατά­κοιτη σχεδόν επί δέκα έτη προ του θανάτου της.

Μετά τον θάνατό της, το μήνα Μάιο του 2018, η ενα­γο­μένη παρέ­μεινε στην οικία του συζύγου της ηλι­κιω­μέ­νης, όπου και διέμενε, συνε­χί­ζο­ντας να παρέχει επί 24ώρου βάσεως τις φρο­ντί­δες της στον ίδιο, ο οποίος διήγε το 91ο έτος της ηλικίας του (γεν­νη­θείς το 1927).

Η οικο­γέ­νειά του ήταν πολύ ευχα­ρι­στη­μένη από τις υπη­ρε­σίες της ενα­γο­μέ­νης, για τον λόγο δε αυτό της ζήτησαν να ανα­λά­βει να κάνει κάποιες δου­λειές παράλ­ληλα και στην οικία της αδελφής του και μητέρας της ενά­γου­σας.

Σύμφωνα με τους ισχυ­ρι­σμούς της ενά­γου­σας, το 2016 είχε προ­σλά­βει την ενα­γό­μενη με ωράριο από τις 09.30 και μέχρι τις 13.30 προ­κει­μέ­νου να φρο­ντί­ζει την υπε­ρή­λικη μητέρα της, η οποία διέμενε μόνη της στη Ρόδο, αντι­με­τώ­πιζε πολλά προ­βλή­ματα υγείας και δεν μπο­ρούσε ευχερώς να αυτο­ε­ξυ­πη­ρε­τη­θεί, ενώ η ίδια διέμενε λόγω επαγ­γέλ­μα­τος εκτός Ρόδου.

Επι­πλέον, όπως υπο­στη­ρί­ζει, αρχικά η ενα­γό­μενη εργά­στηκε μέχρι το καλο­καίρι του 2018 οπότε απο­λύ­θηκε λόγω παρα­πό­νων της μητέρας της και δυσα­ρέ­σκειας της ίδιας καθώς δεν ακο­λου­θούσε τις σαφείς οδηγίες που της είχε δώσει.

Ωστόσο, τον Σεπτέμ­βριο του ίδιου έτους επα­να­προ­σλή­φθηκε καθι­στώ­ντας της σαφές ότι πρέπει να ακο­λου­θεί τις οδηγίες που της έδωσε τηλε­φω­νι­κώς, όπως να μην εξέρ­χε­ται η μητέρα της από την οικία της χωρίς την παρου­σία της, να μην χρη­σι­μο­ποιεί την σκάλα μόνη της, να τη συνο­δεύει από και προς την εκκλη­σία και την οικία του αδελφού της κάθε Κυριακή.

Την 21η Νοεμ­βρίου 2018, όπως ισχυ­ρί­ζε­ται η ενά­γουσα, η ενα­γό­μενη παρέ­λειψε να δώσει τα φάρμακα στη μητέρα της και να ακο­λου­θή­σει τις οδηγίες που της είχε δώσει και βρι­σκό­ταν μόνη της από τις πρωινές ώρες στην οικία του αδελφού της μετά τον εκκλη­σια­σμό, ασυ­νό­δευτη.

Σύμφωνα με την ενά­γουσα, ενώ η ενα­γό­μενη είχε υπο­χρέ­ωση να μην της επι­τρέ­ψει να φύγει μόνη της από την οικία της, με πρόθεση την άφησε να φύγει από την οικία του αδελφού της, κατε­βαί­νο­ντας μόνη της τις σκάλες, κρα­τώ­ντας μάλιστα και βάρος στα χέρια της, με απο­τέ­λε­σμα να χάσει την ισορ­ρο­πία της, να τραυ­μα­τι­στεί στο κεφάλι, και να μετα­φερ­θεί στο Γενικό Νοσο­κο­μείο Ρόδου με βαριές κρα­νιο­ε­γκε­φα­λι­κές κακώ­σεις, που τελικώς επέ­φε­ραν αιτιω­δώς τον θάνατό της.

Το Δικα­στή­ριο έκρινε ότι δεν προ­έ­κυψε από κανένα απο­δει­κτικό στοι­χείο ότι η ενά­γουσα είχε προ­σλά­βει την ενα­γό­μενη με τη συμ­φω­νία ότι η τελευ­ταία όφειλε να παρα­μέ­νει στην οικία της μητέρας της 4 ώρες ημε­ρη­σίως, όπως δεν απο­δεί­χθηκε και ότι η ενα­γό­μενη είχε λάβει εντολές από την ίδια.

Σύμφωνα με την απόφαση, αυτό που απο­δεί­χθηκε είναι ότι η ενα­γό­μενη είχε ανα­λά­βει ήδη από δεκα­ε­τίας την 24ωρη φρο­ντίδα του αδελφού της θανού­σας, ενώ ανα­φο­ρικά με τη θανούσα είχε μόνο ανα­λά­βει να την επι­σκέ­πτε­ται μία ή δύο ώρες την ημέρα για κάποιες οικια­κές εργα­σίες έναντι χαμηλού αντι­τί­μου για την κατα­βολή του οποίου φρό­ντιζε ο αδελφός της ενά­γου­σας.

Επι­πλέον, απο­δεί­χθηκε ότι η θανούσα μπο­ρούσε να φρο­ντί­ζει μόνη της τον εαυτό της, ανέ­βαινε και κατέ­βαινε σκάλες μόνη της και έβγαινε ανελ­λι­πώς μόνη της από την οικία της, γεγονός από το οποίο προ­κύ­πτει ότι η πτώση της δεν οφεί­λε­ται σε δόλο, αλλά ούτε και σε αμέλεια της ενα­γο­μέ­νης.

Οπως τονί­ζε­ται, η συμ­φω­νία περιε­λάμ­βανε την υπο­χρέ­ωση της ενα­γο­μέ­νης να μετα­βαί­νει για διά­στημα περίπου 2 ωρών ημε­ρη­σίως στην οικία της, να καθα­ρί­ζει και να της δίνει τα φάρμακά της, έναντι αμοιβής 50 ευρώ την εβδο­μάδα.

Εκρινε περαι­τέρω, ότι οι ισχυ­ρι­σμοί της ενά­γου­σας καταρ­ρί­πτο­νται παντε­λώς από ένορκες κατα­θέ­σεις στενών συγ­γε­νών της.

Μάρ­τυ­ρες δε κατέ­θε­σαν, έχοντας προ­σω­πική αντί­ληψη του συγκε­κρι­μέ­νου γεγο­νό­τος, ότι η ηλι­κιω­μένη πήγαινε μόνη της στην εκκλη­σία τις Κυρια­κές, καθώς και στην οικία του αδελφού της, χωρίς να έχει την ανάγκη της υπο­στή­ρι­ξης τρίτου προ­σώ­που, ενώ επίσης ανέ­βαινε και κατέ­βαινε μόνη της τη σκάλα.

Την Κυριακή 21-11-2018, η ηλι­κιω­μένη μετέβη στην εκκλη­σία και ακο­λού­θως, όπως συνή­θιζε, επι­σκέ­φθηκε τον αδελφό της στην οικία του. Περί ώρα 13:00, απο­φά­σισε να πάει στο σπίτι της και προς το σκοπό αυτό άρχισε να κατε­βαί­νει την εξω­τε­ρική σκάλα, ενώ η ενα­γο­μένη την ακο­λου­θούσε κρα­τώ­ντας μία τσάντα με πορ­το­κά­λια που είχε αγο­ρά­σει για εκείνη. Σε κάποιο σκαλί όμως η μητέρα της ενά­γου­σας παρα­πά­τησε, πέφτο­ντας δε, κτύπησε το κεφάλι της στον τοίχο και τραυ­μα­τί­στηκε.

Η ενα­γο­μένη επι­χεί­ρησε να τη βοη­θή­σει και κάθισε μαζί της ανα­μέ­νο­ντας το ασθε­νο­φόρο, εν συνε­χεία δε και μετά τη μετα­φορά της στο νοσο­κο­μείο Ρόδου, κατά τη διάρ­κεια της σύντο­μης νοση­λείας της η οποία διήρ­κεσε μερικές ώρες, απε­βί­ωσε. Το δικα­στή­ριο έκρινε ότι από κανένα στοι­χείο δεν απο­δεί­χθηκε ότι η ενα­γο­μένη βαρύ­νε­ται με οποια­δή­ποτε υπαι­τιό­τητα για το ένδικο συμβάν, είτε με τη μορφή του δόλου θανά­τω­σης της θανού­σας, έστω και ενδε­χό­με­νου, καθώς ουδέ­ποτε θεώρησε ως ενδε­χό­μενο τον θάνατο της μητέρας της ενά­γου­σας και τον απο­δέ­χτηκε, είτε με τη μορφή της αμέ­λειας (την οποία ούτως ή άλλως δεν της απο­δί­δει η ενά­γουσα, ανα­φέ­ρε­ται δε μόνον για λόγους πλη­ρό­τη­τας), αλλά ούτε και προ­έ­κυ­ψαν στοι­χεία με βάση τα οποία να κρί­νε­ται πως η ενα­γο­μένη περι­ή­γαγε την ηλι­κιω­μένη αβο­ή­θητη σε κατά­σταση κιν­δύ­νου, ούτε πως βρήκε αυτήν αβο­ή­θητη και δεν της πρό­σφερε τη βοήθειά της, όπως απαι­τεί­ται κατά νόμο για την πλήρωση της αντι­κει­με­νι­κής υπό­στα­σης του αδι­κή­μα­τος της έκθεσης, προ­κει­μέ­νου να θεμε­λιω­θεί το στοι­χείο του παρα­νό­μου, όπως αβάσιμα ισχυ­ρί­ζε­ται η ενά­γουσα.

Το δικα­στή­ριο αφού απέρ­ριψε την αγωγή επέβαλε σε βάρος της ενά­γου­σας – εκκα­λού­σας τα δικα­στικά έξοδα της εφε­σί­βλη­της και για τους δύο βαθμούς δικαιο­δο­σίας, τα οποία καθο­ρί­ζει συνο­λικά σε 6.000 ευρώ.

Την ενά­γουσα εκπρο­σώ­πησε ο δικη­γό­ρος κ. Κώστας Δια­κο­νής και την ενα­γο­μένη ο δικη­γό­ρος κ. Γιώργος Λαμπα­δά­κης.