Ελευθερία Φτακλάκη: Οι πρωταγωνιστές της ζωής επί… σκηνής

Λίγες σκέψεις μς αφορμή την παρά­σταση “Πινόκιο” του ΤΟΥ ΚΔΑΠ- ΑΜΕΑ ‘ΕΣΤΙΑ’ του Δήμου Ρόδου:

Είναι αυτές οι όμορφες εκπλή­ξεις που σε κάνουν να νιώθεις τόσο ασή­μα­ντος, τόσο ταπει­νός μπροστά στο μεγα­λείο ψυχής Ανθρώ­πων που η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα τους όχι μόνο δεν απο­τε­λεί εμπόδιο για να λει­τουρ­γή­σουν αλλά αντι­θέ­τως τους κατα­τάσ­σει στις ανώ­τε­ρες ψυχές με σοφία και αγάπη για τη ζωή …

Με αφορμή την παρά­σταση «ΠΙΝΟΚΙΟ» με συντε­λε­στές τα παιδιά του Κέντρου Δημιουρ­γι­κής Απα­σχό­λη­σης Παιδιών και Ατόμων με ανα­πη­ρία (ΚΔΑΠ ΜΕΑ) «ΕΣΤΙΑ» του Δήμου Ρόδου, θα ήθελα να κατα­θέσω λίγες σκέψεις για τα διδάγ­ματα που μπορεί κανείς να απο­κο­μί­σει από αυτήν.

Ανα­φέ­ρο­μαι στην παιδική θεα­τρική παρά­σταση «ΠΙΝΟΚΙΟ», από το ομώνυμο παρα­μύθι του Ιταλού λογο­τέ­χνη Κάρλο Κολόντι, που παρου­σιά­στηκε την Παρα­σκευή 7 Οκτω­βρίου στις 6:30 μ.μ. στο Δημο­τικό Θέατρο Ρόδου από τα παιδιά του Κέντρου Δημιουρ­γι­κής Απα­σχό­λη­σης Παιδιών και Ατόμων με ανα­πη­ρία (ΚΔΑΠ ΜεΑ) «ΕΣΤΙΑ» της ΑΜΚΕ Κοι­νω­νι­κής Φρο­ντί­δας και Ανά­πτυ­ξης του Δήμου Ρόδου.

Χωρίς ίχνος υπερ­βο­λής, όποιος δεν παρα­κο­λού­θησε την θεα­τρική παρά­σταση που έδωσαν τα παιδιά του Κέντρου Δημιουρ­γι­κής Απα­σχό­λη­σης Παιδιών με Ανα­πη­ρίες «ΚΔΑΠ- ΜΕΑ- ΕΣΤΙΑ» στο Δημο­τικό Θέατρο, δεν μπορεί να βιώσει αυτό το συναί­σθημα.. Παρα­κο­λου­θώ­ντας απνευ­στί την παρά­σταση, συνει­δη­το­ποί­ησα πώς η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα εντέλει δεν είναι σε αυτό που είμαστε ( δηλ. αν είμαστε κανο­νι­κοί ή δια­φο­ρε­τι­κοί σε επίπεδο σωμα­τι­κών η πνευ­μα­τι­κών χαρα­κτη­ρι­στι­κών) αλλά στο πως αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε την ζωή.

Αν κάποιος/α λει­τουρ­γεί σε ένα περι­βάλ­λον γεμάτο αγάπη, φρο­ντίδα και ευκαι­ρίες και αντι­με­τω­πί­ζε­ται ισότιμα, τότε είναι γεγονός πως καθετί που δηλώνει τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα αυτού του ατόμου, εντέλει μπορεί να απο­τε­λέ­σει το έναυσμα για να αντι­λη­φθούμε πως η δια­φο­ρε­τι­κό­τητα δεν είναι στα πρόσωπα αλλά στο πως εμείς την ορί­ζουμε.. Τι θέλω να πω με αυτό: πως τα παιδιά ΚΔΑΠ- ΜΕΑ, επί σκηνής δεν είχαν να ζηλέ­ψουν τίποτα από κάθε άλλη παρά­σταση καθώς έπαιζαν το ρόλο τους με αγάπη, με υπο­στή­ριξη και με άρτια προ­ε­τοι­μα­σία. Πολλά μπράβο στα παιδιά που έπαιξαν τόσο όμορφα, στους εκπαι­δευ­τι­κούς του ΚΔΑΠ για την αφο­σί­ωση και φρο­ντίδα τους, και φυσικά σε αυτούς τους υπέ­ρο­χους γονείς που ειλι­κρινά ότι και να πω θα είναι λίγο…

Ειδι­κό­τερα, πολλά συγ­χα­ρη­τή­ρια στον θεα­τρο­λόγο ειδικής αγωγής, Κων­στα­ντίνο Τρέχα για το εξαι­ρε­τικό απο­τέ­λε­σμα που μας παρου­σί­ασε επί σκηνής με τους πραγ­μα­τι­κούς πρω­τα­γω­νι­στές της ζωής, τα παιδιά του ΚΔΑΠ ΜΕΑ, καθώς και στα υπό­λοιπα μέλη του ΚΔΑΠ – ΕΣΤΙΑ για την πολύ­τιμη συνει­σφορά τους για αυτήν την παρά­σταση (τη ψυχο­λόγο, κα Άννα Δημητρά για την εκμά­θηση των κει­μέ­νων από τα

παιδιά, την κα Σύνθια Καλούση , που είχε την ευθύνη για τα σκηνικά και τα κοστού­μια η εικα­στι­κός , το γυμνα­στή Στεφανή Από­στολο για την κινη­σιο­λο­γία των παιδιών, τη φυσιο­θε­ρα­πεύ­τρια, Τσα­μπίκα Αντω­νίου, την κοι­νω­νική φρο­ντί­στρια Ελένη Κρι­τσω­τάκη και τον κ. Νίκο Τσίκκη και την κα Καλ­λιόπη Χατζη­πέ­τρου για τα οργα­νω­τικά θέματα)

Συγ­χα­ρη­τή­ρια στον καλό φίλο και Πρόεδρο του ΚΔΑΠ ΜΕΑ, τον Αντι­δή­μαρχο κ. Γιώργο Τριάντο, όχι μόνο για την στήριξη του όλου εγχει­ρή­μα­τος αλλά και για την προ­σω­πική του παρου­σί­αση στην παρά­σταση.

Όσο για εμάς τους λίγους δυστυ­χώς θεατές, βγήκαμε από την αίθουσα του δημο­τι­κού θεάτρου με ένα χαμό­γελο ευδαι­μο­νίας και μια ψυχική ευφορία καθώς μέσα σε μια ώρα αυτά τα παιδιά μας υπεν­θύ­μι­σαν τι σημαί­νει Αγαπώ και χαί­ρο­μαι τη Ζωή…

Ένα μεγάλο ευχα­ρι­στώ για αυτή την εμπει­ρία..

Κλεί­νο­ντας, θα ήθελα να πιστεύω πως αυτή την παρά­σταση θα πρέπει να τη δουν μαθητές από τα σχολεία της Ρόδου καθώς εντέλει ο σεβα­σμός στη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα μπορεί να καλ­λιερ­γη­θεί μέσα από την ώσμωση των παιδιών και μέσα από συνερ­γα­σίες και κοινές δράσεις. Δεν αρκούν οι δια­κη­ρύ­ξεις και τα σλόγκαν για να κατα­φέ­ρουμε να μετα­σχη­μα­τί­σουμε την κοι­νω­νία, σε μια κοι­νω­νία δίκαιη, που θα σέβεται τη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα ως ένα ζωτικό της μέρος, και όχι ως ξένο σώμα…

Με τιμή,

Δρ. Ελευ­θε­ρία Φτα­κλάκη

Ενεργός Πολίτης

Ρόδος, 09.10.2022