Αλκιβιάδης Στεφανής: «Η στάση της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας είναι μια στάση ψύχραιμη, μια στάση ήρεμης δύναμης»

Κύριε Στεφανή, η Τουρκία συνε­χί­ζει τη συνήθη πρα­κτική της, με λεκτι­κές επι­θέ­σεις ενάντια στη χώρα μας, με ευθείες απειλές, με προ­σβο­λές, με δια­στρέ­βλωση της αλή­θειας – ακόμη και της Ιστο­ρίας. Τι πρέπει να περι­μέ­νουμε;

Κατ’ αρχάς, να απευ­θύνω έναν πολύ θερμό χαι­ρε­τι­σμό σε όλους τους ανα­γνώ­στες σας. Την περιοχή των Δωδε­κα­νή­σων την έχω υπη­ρε­τή­σει με πολλή τιμή και αγάπη σε δύο μεγάλα νησιά, στη Ρόδο όσο και στην Κω, ενώ είμαι επί­τι­μος δημότης σε πολλά μικρό­τερα νησιά. Έχοντας αγα­πή­σει τόσο πολύ την περιοχή αυτή, πολλοί από τους συμπο­λί­τες σας (και όχι μόνον) με ρωτούν εάν είμαι Δωδε­κα­νή­σιος. Και είναι μεγάλη η τιμή, οι κάτοι­κοι της Δωδε­κα­νή­σου να με θεωρούν συμπα­τριώτη τους.

Θα ξεκι­νήσω γενι­κό­τερα την απά­ντησή μου και θα πω ότι η Τουρκία εφαρ­μό­ζει μια στρα­τη­γική που εξε­λίσ­σε­ται σε τρία επίπεδα: το ένα είναι το στρα­τη­γικό και τα άλλα δύο, το επι­χει­ρη­σιακό και το τακτικό. Στα τελευ­ταία 20-21 χρόνια της δια­κυ­βέρ­νη­σης του Ταγίπ Ερντο­γάν, βλέ­πουμε μια στα­θε­ρό­τητα σε ό,τι αφορά στη στρα­τη­γική, ενώ αντι­θέ­τως πολλές δια­φο­ρο­ποι­ή­σεις σε ό,τι αφορά στα άλλα δύο επίπεδα. Η στρα­τη­γική του στα χρόνια αυτά κινή­θηκε σε τέσ­σε­ρις πυλώνες. Κατ’ αρχάς, επι­δί­ωξε να ανα­δεί­ξει την Τουρκία σε παγκό­σμια οικο­νο­μική δύναμη, στη συνέ­χεια σε χαλι­φάτο και ηγέτιδα δύναμη μεταξύ των μου­σουλ­μα­νι­κών χωρών. Επίσης, προ­σπά­θησε να «εξάγει» την Τουρκία στην ευρύ­τερη περι­φέ­ρειά της και τέλος, ο ίδιος ο Ερντο­γάν επι­χει­ρεί να ανα­δει­χθεί σε νέο Ατα­τούρκ (πατέρα όλων των Τούρκων) – υπο­κα­θι­στώ­ντας ή αντι­κα­θι­στώ­ντας τον Κεμάλ. Εάν εξε­τά­σουμε μία προς μία τις στρα­τη­γι­κές επι­διώ­ξεις του, στις τρεις πρώτες έχει απο­τύ­χει πατα­γω­δώς. Η οικο­νο­μία βρί­σκε­ται στο χει­ρό­τερο στάδιο που έχει βρεθεί ποτέ, η ιδέα του χαλι­φά­του ναυά­γησε, καθώς, αντί να προ­χω­ρή­σει χωρίς προ­βλή­ματα με τους γεί­το­νές του, βρί­σκε­ται σε κατά­σταση συνε­χούς αντι­πα­λό­τη­τας με τις μου­σουλ­μα­νι­κές χώρες, οι οποίες δεν δέχο­νται επ’ ουδενί την Τουρκία να ανα­λά­βει ρόλο ηγέ­τι­δας δύναμης και τρίτον, σε ό,τι αφορά στην «εξαγωγή» της, έχουν ήδη δημιουρ­γη­θεί πολ­λα­πλά προ­βλή­ματα. Κοι­τάξτε όσα συμ­βαί­νουν στη Συρία, στη Λιβύη, στο Ιράν, στην Αρμενία, και τι προ­σπα­θεί να επι­τύ­χει με τον δια­με­σο­λα­βη­τικό ρόλο που έχει στην περιοχή, εξαι­τίας του πολέμου στην Ουκρα­νία. Η τελευ­ταία στρα­τη­γική που του έχει απο­μεί­νει, εκείνη που είναι ζωτική για την επι­βί­ωση τόσο του τουρ­κι­κού κράτους όσο και του πολι­τι­κού μέλ­λο­ντος του ιδίου του Ερντο­γάν, είναι να απο­δεί­ξει ότι όλες οι προη­γού­με­νες κινή­σεις απέ­τυ­χαν, λόγω των «εχθρών» της Τουρ­κίας, οι οποίοι δεν είναι άλλοι από τη Δύση και τις ΗΠΑ, με την Ελλάδα να ενορ­χη­στρώ­νει τον αγώνα αυτόν (όπως δηλώνει ο ίδιος). Βεβαίως, προ­σπα­θεί να κατα­δεί­ξει ως κυρί­αρχο πρό­βλημα την Ελλάδα και τις – σύμφωνα με τους ατυχείς ισχυ­ρι­σμούς του – μαξι­μα­λι­στι­κές της επι­διώ­ξεις. Εδώ θα ήθελα να σημειώσω τα εξής: απαι­τεί­ται μεγάλη προσοχή από μέρους της Ελλάδας, ώστε να μην συμ­με­τέ­χει σε μια διελ­κυ­στίνδα τοξι­κό­τη­τας. Η δική μας στάση είναι μια στάση ψύχραιμη, μια στάση ήρεμης δύναμης, η οποία κατα­γρά­φει, αναλύει και προ­ε­τοι­μά­ζει το περι­βάλ­λον της με έργα – σε όλα τα επίπεδα: στο διπλω­μα­τικό, στο οικο­νο­μικό, στο πλη­ρο­φο­ριακό και βεβαίως, στο επίπεδο της απο­τρο­πής.

Απαντώ τώρα στο ερώτημά σας. Εκείνο που θα πρέπει να γίνει κατα­νοητό από όλους, είναι ότι, προ­φα­νώς, δεν υπάρχει κάποιος «μελ­λο­ντο­λό­γος», ο οποίος να μπορεί να δει τα γεγο­νότα και να προ­βλέ­ψει τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Επίσης, κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιες είναι οι προ­θέ­σεις του Ερντο­γάν, οι οποίες συνεχώς ανα­δια­μορ­φώ­νο­νται από ένα πλήθος δια­φο­ρε­τι­κών παρα­μέ­τρων: η εσω­τε­ρική κατά­σταση και η πίεση που δέχεται ενόψει της διε­ξα­γω­γής των εκλογών, τα δημο­ψη­φί­σματα, η εξω­τε­ρική κατά­σταση και οι πιέσεις που δέχεται από τις ΗΠΑ, από τη Δύση και από τη Ρωσία, και βεβαίως, η κατά­σταση στο πεδίο. Όλα αυτά, τον οδηγούν να επα­νε­ξε­τά­ζει συνεχώς τις προ­θέ­σεις του και κάθε μέρα που περνάει, να παρου­σιά­ζε­ται δια­φο­ρε­τι­κός. Εμείς, οφεί­λουμε να εξε­τά­ζουμε τις δυνα­τό­τη­τες που έχει. Έχει δυνα­τό­τη­τες ο Ερντο­γάν να δημιουρ­γή­σει τετε­λε­σμένα ενα­ντίον της χώρας μας; Βεβαίως και έχει. Οι δυνα­τό­τη­τές του ξεκι­νούν από το μη συμ­βα­τικό πεδίο (το υβρι­δικό, όπως το λέμε) και το βλέ­πουμε καθη­με­ρινά: με παρα­πλη­ρο­φό­ρηση, με ψευδείς ειδή­σεις, με εργα­λειο­ποί­ηση του μετα­να­στευ­τι­κού, ενώ συνε­χί­ζο­νται στο ενερ­γειακό, επι­χει­ρη­σιακό, διπλω­μα­τικό και οικο­νο­μικό επίπεδο. Εμείς, εκείνο το οποίο κάνουμε σε καθη­με­ρινή βάση, είναι να ανα­λύ­ουμε τις δυνα­τό­τη­τες αυτές και για καθεμία που μετου­σιώ­νε­ται σε σενάριο, να εξε­τά­ζουμε τις δικές μας επι­λο­γές. Και να κοι­τά­ζουμε τις δικές μας δυνα­τό­τη­τες, πάντοτε σε σχέση με το χει­ρό­τερο δυνατό σενάριο που μπορεί να συμβεί και όχι με το ευνοϊ­κό­τερο. Το πολύ ενθαρ­ρυ­ντικό που μπορώ να σας πω είναι ότι, για καθένα σενάριο από αυτά, η Ελλάδα δια­θέ­τει πάρα πολλές επι­λο­γές.

Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα έχει χτίσει και καλές συμ­μα­χίες. Είτε με συμ­φω­νίες που έχει κάνει, είτε με συμ­μά­χους εντός και εκτός Ευρώπης που δηλώ­νουν ότι την στη­ρί­ζουν. Είναι ένα από τα δυνατά μας χαρτιά;

Όπως είπε ο πρω­θυ­πουρ­γός πρό­σφατα, δύο είναι οι πυλώνες στους οποίους χτί­ζουμε τις απα­ντή­σεις μας: οι ισχυρές μας συμ­μα­χίες και η ισχυρή απο­τρε­πτική μας δύναμη. Στα τελευ­ταία χρόνια, η εξαι­ρε­τικά ενεργή διπλω­μα­τία μας υλο­ποί­ησε δράσεις, οι οποίες δεν είχαν γίνει εδώ και δεκα­ε­τίες. Έκλεισε εκκρε­μό­τη­τες και παράλ­ληλα δημιούρ­γησε πολύ καλές σχέσεις – όχι μόνον στο εγγύς περι­βάλ­λον μας αλλά και στο πιο απο­μα­κρυ­σμένο. Δείτε όσα έχουν επι­τευ­χθεί με τις χώρες της νοτιο­α­να­το­λι­κής Ασίας, τις χώρες του Κόλπου, της Αφρικής, της Μέσης Ανα­το­λής, και βεβαίως, τις χώρες των Βαλ­κα­νίων και της Ευρώπης. Ιδιαί­τερα σε αυτήν τη νευ­ραλ­γική περι­φέ­ρεια στην οποία βρι­σκό­μα­στε, με τη σημα­ντι­κό­τατη γεω­πο­λι­τική αξία, η Ελλάδα έχει κατα­στεί ένας πολ­λα­πλός κόμβος, συγκε­ντρώ­νο­ντας τάσεις, επι­χει­ρη­μα­τικά συμ­φέ­ρο­ντα και οικο­νο­μι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες πολλών περιο­χών. Παρά­δειγμα πρό­βλε­ψης και εξαι­ρε­τι­κών χει­ρι­σμών εκ μέρους της Ελλάδας είναι αυτό που συνέβη στον ΟΗΕ: ο Τούρκος πρό­ε­δρος μετέβη στον ΟΗΕ, κρα­τώ­ντας φωτο­γρα­φίες που έδει­χναν μικρά παιδιά, ισχυ­ρι­ζό­με­νος ότι αυτά προ­έρ­χο­νται από μου­σουλ­μα­νι­κές οικο­γέ­νειες και βρί­σκουν θάνατο στα νερά του Αιγαίου, εξαι­τίας της Ελλάδας, θέλο­ντας να επη­ρε­ά­σει τους αντι­προ­σώ­πους των μου­σουλ­μα­νι­κών χωρών που απο­τε­λού­σαν την πλειο­νό­τητα στη Σύνοδο. Δια­πί­στωσε όμως, ότι, η προ­σπά­θειά του αυτή έπεσε στο κενό, καθώς η ελλη­νική διπλω­μα­τία, αντι­λαμ­βα­νό­μενη τις επι­διώ­ξεις του, δεν ήθελε σε καμία περί­πτωση να θεω­ρη­θεί η διένεξη (που η Τουρκία θεωρεί ότι έχει με την Ελλάδα) ως μια σύγκρουση πολι­τι­σμών, και βεβαίως, είχε δημιουρ­γή­σει ένα πλαίσιο εξαι­ρε­τι­κών σχέσεων με το σύνολο του μου­σουλ­μα­νι­κού κόσμου. Συνεπώς, η προ­σπά­θεια του Ερντο­γάν απέτυχε.

Κύριε Στεφανή θα επα­νέλθω με αφορμή το πόσο καλά γνω­ρί­ζετε την περιοχή μας εδώ στα Δωδε­κά­νησα και θα σας κάνω την ερώτηση που μας απα­σχο­λεί όλους: είμαστε έτοιμοι σε περί­πτωση θερμού επει­σο­δίου με τους γεί­το­νες;

Η απά­ντηση είναι μονο­λε­κτική, κάθετη και απόλυτη: ναι, είμαστε απόλυτα έτοιμοι! Θέλω όμως να το διευ­ρύνω, καθώς, όπως είπατε, πρό­κει­ται για ένα θέμα που απα­σχο­λεί όλους μας, και θέλω να κατα­στεί απόλυτα κατα­νοητό: ακούμε πολλές συζη­τή­σεις, εδώ και καιρό, ότι η Ελλάδα έκανε σωστά βήματα, ότι προ­μη­θεύ­ε­ται τα σωστά όπλα, θα έχουμε τα Rafale, τις φρε­γά­τες – οπότε κάποιος, εύλογα μπορεί να σκεφτεί ότι, εφόσον αυτά θα τα έχουμε στο μέλλον, τότε θα είμαστε καλύ­τε­ροι. Αυτό είναι ένα τερά­στιο λάθος. Η Ελλάδα, όχι μόνο στο μέλλον αλλά και στην παρούσα φάση, δια­θέ­τει το απόλυτο υπε­ρό­πλο που είναι η ποιο­τική υπεροχή του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού, τόσο των Ενόπλων Δυνά­μεων, των Σωμάτων Ασφα­λείας όσο και των απλών πολιτών, οι οποίοι καθη­με­ρινά ανη­συ­χούν για την Πατρίδα που αγαπούν, και είναι σε θέση να εγγυ­η­θούν το απο­τρε­πτικό και απο­φα­σι­στικό απο­τέ­λε­σμα, εάν απαι­τη­θεί. Το ανθρώ­πινο δυνα­μικό μας δεν στα­μά­τησε να εκπαι­δεύ­ε­ται και δεν στα­μά­τησε να έχει έναν υψηλό επαγ­γελ­μα­τικό εγωισμό, που το κάνει να υπερ­βαί­νει τον εαυτό του. Αυτό το ανθρώ­πινο δυνα­μικό στε­λε­χώ­νει τα εξαι­ρε­τικά οπλικά συστή­ματά μας, αξιο­ποιώ­ντας τα με τον καλύ­τερο τρόπο.

Είναι αλήθεια ότι σε πολι­τικό, διπλω­μα­τικό επίπεδο, η Ελλάδα δεν αφήνει τίποτε να πέσει κάτω. Βλέ­πουμε ότι η Αθήνα απαντά σε όλα και τεκ­μη­ριω­μένα. Σε αυτήν τη φάση, έχουμε συμ­μά­χους που θα είναι δίπλα μας, σε όλη αυτή την πορεία που έχουμε μπροστά μας;

Η Ελλάδα, μέχρι τώρα, με απόλυτη συνέ­πεια, δεν έχει παρα­συρ­θεί σε ακρό­τη­τες, όπως γίνεται καθη­με­ρινά από την τουρ­κική πλευρά. Η Ελλάδα δεν παρα­σύ­ρε­ται από τον λόγο, τον οποίο χρη­σι­μο­ποιεί η τουρ­κική πλευρά, από τις αγο­ραίες λέξεις, την τοξι­κό­τητα των εκφρά­σεων και τους χαρα­κτη­ρι­σμούς προς τους Έλληνες πολίτες (όταν μας υπο­δει­κνύ­ουν ποιον πρω­θυ­πουργό πρέπει να ψηφί­σουμε, ποια νησιά να επι­σκε­φτούμε κλπ.). Η στάση την οποία τηρεί η Ελλάδα είναι ψύχραιμη και απο­φα­σι­στική, με προ­σή­λωση και αγάπη προς την Πατρίδα. Όλες οι παρεμ­βά­σεις γίνο­νται από το Υπουρ­γείο Εξω­τε­ρι­κών χωρίς τοξι­κό­τητα, χωρίς προ­κλή­σεις. Σχετικά με τις συμ­μα­χίες: η ελλη­νική διπλω­μα­τία έχει κατα­φέ­ρει την αλλαγή της στάσης πολλών χωρών. Είδαμε για πρώτη φορά την Αμε­ρι­κα­νική Γερου­σία να λαμ­βά­νει σοβαρές απο­φά­σεις, απορ­ρί­πτο­ντας την Τουρκία από το πρό­γραμμα των F-35 (αν και χρη­μα­το­δο­τούσε αυτό το πρό­γραμμα, θα αγόραζε τα αερο­σκάφη και είναι χώρα συμπα­ρα­γω­γής μερών του αερο­πλά­νου). Το ίδιο έγινε για τα F-16. Είδαμε ότι η Γερ­μα­νία – χώρα η οποία, για πολλούς λόγους, τηρεί παρα­δο­σιακά πάρα πολύ καλές σχέσεις με την Τουρκία – έφτασε στο σημείο να αλλάξει στάση απέ­να­ντί της. Και είδαμε βεβαίως σύσσωμη την Ευρω­παϊκή Ένωση να παίρνει σαφή θέση απέ­να­ντι στην ανα­θε­ω­ρη­τική στάση της Τουρ­κίας. Σε αυτές τις δύσκο­λες κατα­στά­σεις που διέρ­χε­ται η χώρα μας, δια­θέ­τουμε έναν πολ­λα­πλα­σια­στή ισχύος, τον οποίο δεν πρέπει να ξεχνάμε: είναι η ενότητα του ελλη­νι­κού λαού. Εμείς ως Έλληνες, έχουμε πάρα πολλά πράγ­ματα για να… «μαλώ­νουμε». Ξέρουμε όμως, πότε να είμαστε ενω­μέ­νοι απέ­να­ντι σε έναν μεγάλο κίνδυνο. Αυτήν τη στιγμή η χώρα μας αντι­με­τω­πί­ζει έναν μεγάλο, υπαρκτό κίνδυνο με τις απειλές και την τοξι­κό­τητα της Τουρ­κίας ενα­ντίον μας. Οφεί­λουμε να είμαστε ενω­μέ­νοι με σκοπό να τον ξεπε­ρά­σουμε και να προ­χω­ρή­σουμε στην πρόοδο και την ευη­με­ρία, για το καλό της Πατρί­δας και των παιδιών μας. Αυτό είναι και το κυρί­αρχο μήνυμα: η ενότητα.