Βασίλης Περίδης: «Οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης πρέπει να είναι πάντοτε σεβαστές»

Tην μνήμη του Αγίου Διο­νυ­σίου του Αρε­ο­πα­γί­του, ενός μεγάλου μάρτυρα της εκκλη­σίας μας, προ­στάτη του Δικα­στι­κού Σώματος και πολιού­χου της πόλεως των Αθηνών, γιόρ­τασε χθες ο Δικη­γο­ρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου και το δικα­στικό σώμα και στην Ρόδο.

Ο πρό­ε­δρος του δικη­γο­ρι­κού συλ­λό­γου Ρόδου κ. Βασίλης Περίδης, στην «καθιε­ρω­μένη» ομιλία του στον ιερό ναό του Ευαγ­γε­λι­σμού, ανα­φέρ­θηκε στην προ­σω­πι­κό­τητα του Αγίου…

«Σε μια εποχή, που ούτε οι θεσμοί, ούτε οι άνθρω­ποι, έμεναν ανε­πη­ρέ­α­στοι από τις πιέσεις της εξου­σίας και του χρή­μα­τος, ο Διο­νύ­σιος ήταν στη συνεί­δηση των Αθη­ναίων δικα­στής ανε­πί­λη­πτου ήθους, που τη συνεί­δηση του δεν έκαμπτε καμιά δύναμη.

Μετά την επί­σκεψη το 51 μ.Χ. στην Αθήνα του Απο­στό­λου Παύλου, ο οποίος μίλησε για τον αληθινό θεό στους Αθη­ναί­ους, ο Διο­νύ­σιος ο Αρε­ο­πα­γί­της σαγη­νεύ­τηκε από την ομιλία του, πίστεψε στο θείο λόγο και βαπτί­στηκε μαζί με την οικο­γέ­νειά του. Απαρ­νή­θηκε τον πλούτο, την περί­ο­πτη κοι­νω­νική του θέση και κατα­ξί­ωση και έγινε με τις πράξεις του πνευ­μα­τι­κός οδηγός των Αθη­ναίων και άξιος Επί­σκο­πος της Εκκλη­σίας των Αθηνών. Με τα συγ­γράμ­ματά του και την παιδεία του, πέτυχε τη ζεύξη του Χρι­στια­νι­σμού με τον Ελλη­νι­σμό. Αγω­νί­σθηκε σθεναρά υπέρ του δικαίου, της αρετής και της αγάπης, χωρίς δειλία, μικρό­τη­τες και φόβο. Μαρ­τύ­ρησε με φρικτό θάνατο το έτος 95 μ.Χ. δια της πυράς επί αυτο­κρά­τορα Δομε­τια­νού».

Ο κ. Περίδης ανέφερε ότι ο Άγιος Διο­νύ­σιος ο Αρε­ο­πα­γί­της, απο­τε­λεί το σύμβολο της Δικαιο­σύ­νης, στο οποίο συν­δυά­ζε­ται με ιδανικό τρόπο η αδέ­κα­στη, σοφή δικα­στική κρίση με την πίστη στις αρχές του Χρι­στια­νι­σμού….

«Είναι αλήθεια, ότι η Δικαιο­σύνη απο­τε­λεί τον ακρο­γω­νιαίο λίθο της Δημο­κρα­τίας και της κοι­νω­νίας. Στις δημο­κρα­τίες η Δικαιο­σύνη είναι ανε­ξάρ­τητη και η απονομή της γίνεται από τα δικα­στή­ρια. Τα Δικα­στή­ρια εκδί­δουν τις απο­φά­σεις τους με βάση τα στοι­χεία της δικο­γρα­φίας και τα νόμιμα απο­δει­κτικά μέσα, που ανα­γνω­ρί­ζουν το Σύνταγμα και οι Νόμοι, όπως επι­τάσ­σουν οι θεμε­λιώ­δεις αρχές της Δίκαιης Δίκης και της προ­στα­σίας των ατο­μι­κών δικαιω­μά­των, εφαρ­μό­ζο­ντας συγκε­κρι­μέ­νους κανόνες και εγγυ­ή­σεις, αφού λάβουν γνώση όλων των στοι­χείων της δικο­γρα­φίας και έχοντας ακούσει και ελέγξει όλους τους εμπλε­κο­μέ­νους».

Πρό­σθεσε ο κ. Περίδης και τα ακό­λουθα:

«Επειδή όμως και οι δικα­στές είναι άνθρω­ποι, μπορεί να εκδο­θούν και λάθος δικα­στι­κές απο­φά­σεις. Γι’ αυτό υπάρ­χουν τα Εφετεία και σε κάποιες περι­πτώ­σεις και ο Άρειος Πάγος, όπου μια υπόθεση εξε­τά­ζε­ται ξανά, από δικα­στές με κατά τεκ­μή­ριο περισ­σό­τε­ρες γνώσεις και εμπει­ρία. Δεν είναι δε καθόλου σπάνιο, η τελική απόφαση να είναι δια­φο­ρε­τική από την αρχική.

Οι απο­φά­σεις της Δικαιο­σύ­νης πρέπει να είναι πάντοτε σεβα­στές. Όχι επειδή είναι -που δεν είναι- απα­ραι­τή­τως πάντοτε σωστές, αλλά επειδή είναι η έκφραση ενός κορυ­φαίου θεσμού της δημο­κρα­τίας. Μπο­ρούμε να τις σχο­λιά­ζουμε και να ασκούμε κριτική, οφεί­λουμε όμως να τις σεβό­μα­στε».

Ανα­φέρ­θηκε ακο­λού­θως στο τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας…

«Έχει κατο­χυ­ρω­θεί στα Συντάγ­ματα κάθε δημο­κρα­τι­κής χώρας και στα πιο σημα­ντικά διεθνή νομικά κείμενα. Σημαί­νει, ότι μέχρι να κατα­δι­κα­στεί κάποιος αμε­τά­κλητα για ό,τι κατη­γο­ρεί­ται, θεω­ρεί­ται αθώος. Γι’ αυτό, σύμφωνα με τον νόμο, απα­γο­ρεύ­ε­ται ν΄ ανα­φέ­ρε­ται ως ένοχος σε δημό­σιες δηλώ­σεις, είτε πρό­κει­ται για πρόσωπο, που έχει παρα­πεμ­φθεί σε δίκη, είτε για πρόσωπο που έχει κατα­δι­κα­στεί πρω­το­δί­κως.

Στο τελευ­ταίο χρονικό διά­στημα, παρα­τη­ρεί­ται, έντονα, το φαι­νό­μενο της επί­κλη­σης ‘’του κοινού περί δικαίου αισθήματος’’ σε εκκρε­μείς δίκες. Η επί­κληση και αξιο­ποί­ηση ‘’του γενικού αισθή­μα­τος Δικαιοσύνης’’, απαιτεί ιδιαί­τερη προσοχή, γιατί πολύ εύκολα μπο­ρούμε να διο­λι­σθή­σουμε σε εκτροπή προς τα λαϊκά δικα­στή­ρια και σε αμφι­σβή­τηση του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας.

Στην ίδια κατεύ­θυνση κινού­νται οι «ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ» των τηλε-δικαστών και των τηλε-εισαγγελέων, που «εκδί­δο­νται» με φήμες, εικα­σίες και σχόλια της καθη­με­ρι­νό­τη­τας, παρα­βιά­ζο­ντας κάθε έννοια του τεκ­μη­ρίου αθω­ό­τη­τας, πριν την έκδοση των απο­φά­σεων των Δικα­στη­ρίων. Αυτές είναι εξαι­ρε­τικά επι­κίν­δυ­νες σε μία ευνο­μού­μενη πολι­τεία, διότι δημιουρ­γούν μία κοι­νω­νική και ψυχο­λο­γική πίεση προς τους δικα­στές και τους ενόρ­κους των Δικα­στη­ρίων, απευ­θύ­νο­νται κυρίως στο θυμικό και προ­σπα­θούν να κατευ­θύ­νουν την κρίση τους κατά την έκδοση των απο­φά­σεων.

Απέ­να­ντι σ΄ αυτά τα φαι­νό­μενα η στήριξη της Δικαιο­σύ­νης και των δικα­στι­κών λει­τουρ­γών είναι υπο­χρέ­ωση όλων μας, διότι η Δικαιο­σύνη απο­τε­λεί την μόνη σταθερή εγγύηση προ­στα­σίας του κράτους Δικαίου και των θεσμών του».