Κώστας Υφαντής: «Είναι δύσκολο να πιστέψω ότι η προκλητικότητα της Τουρκίας αποδίδεται μόνον στην προεκλογική περίοδο…»

Κύριε Υφαντή, να ξεκι­νή­σουμε από τα ελλη­νο­τουρ­κικά. Βλέ­πουμε ότι η Τουρκία δεν στα­μα­τάει τις προ­κλή­σεις, τις λεκτι­κές επι­θέ­σεις και προ­σβο­λές ενώ επι­μέ­νει να δια­στρε­βλώ­νει την πραγ­μα­τι­κό­τητα –πάντα ενα­ντίον της χώρας μας. Θα ήθελα το σχόλιό σας.

Η τουρ­κική κυβέρ­νηση ακο­λου­θεί το συγκε­κρι­μένο μοτίβο, που έχει εδώ και κάμποσο καιρό, υιο­θε­τή­σει, απέ­να­ντι στην Ελλάδα. Η πίεση και η ένταση, δια­τη­ρού­νται σε πολύ υψηλά επίπεδα και ο κίν­δυ­νος, είναι ότι πέρα από την σκόπιμη κλι­μά­κωση, θα μπο­ρούσε ανά πάσα στιγμή να συμβεί ένα ‘ατύχημα’ το οποίο να ξεφύγει από τον έλεγχο όλων, και να έχουμε μια μη σκόπιμη θερμή αντι­πα­ρά­θεση.

Είναι ένα ενδε­χό­μενο το οποίο δεν μπορώ να απο­κλείσω γιατί κάθε μέρα που περνάει και εκπέ­μπε­ται από την Άγκυρα κάποια μορφή δήλωσης ή ανα­κοί­νω­σης λέμε ότι η Τουρκία ξεπερ­νάει τα όρια και όντως τα πράγ­ματα του­λά­χι­στον σε διπλω­μα­τικό επίπεδο έχουν ξεπε­ρά­σει κάθε όριο. Δεν πρό­κει­ται πια για ένταση, σε διπλω­μα­τικό επίπεδο με την Τουρκία βρι­σκό­μα­στε σε κατά­σταση κρίσης και ανα­ρω­τιέ­ται κανείς σε άλλες περι­πτώ­σεις αν θα υπήρχαν ακόμη διπλω­μα­τι­κές σχέσεις.

Η Ελλάδα, αντιδρά όπως θα περί­μενε κανείς, με ψυχραι­μία, ενώ οι εταίροι και οι σύμ­μα­χοί μας, είναι ξεκά­θα­ροι. Βεβαίως, είναι δύσκολο να προ­βλέ­ψει κανείς, πώς μπορεί να εξε­λι­χθεί αυτή η κατά­σταση.

Ωστόσο πολλοί είναι εκείνοι που επι­μέ­νουν ότι η προ­κλη­τι­κό­τητα θα συνε­χι­στεί μέχρι και τις εκλογές, αφού ο Τούρκος Πρό­ε­δρος είναι σε δύσκολη θέση, στο εσω­τε­ρικό της χώρας του. Είναι όμως έτσι;

Κοι­τάξτε, πολλές ανα­λύ­σεις στην Τουρκία, επι­μέ­νουν ότι όλο αυτό έχει να κάνει με εσω­τε­ρι­κές πολι­τι­κές σκο­πι­μό­τη­τες. Εγώ θα έλεγα, μακάρι να είναι έτσι! Αν και δεν μπορώ να φαντα­στώ ότι για τους επό­με­νους μήνες μέχρι τις τουρ­κι­κές εκλογές, θα συνε­χι­στεί αυτή η κατά­σταση, χωρίς συνέ­πειες. Επι­πλέον, έχουμε και το ζήτημα της κλι­μά­κω­σης με τον πόλεμο στην Ουκρα­νία όπου τόσο για την Ελλάδα όσο –κυρίως- για την Τουρκία, δημιουρ­γού­νται νέες προ­κλή­σεις και νέα διλήμ­ματα.

Συνεπώς, προ­σω­πικά είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω ότι αυτή η προ­κλη­τι­κό­τητα απο­δί­δε­ται μόνον στην προ­ε­κλο­γική περίοδο και δεν είναι κάτι ευρύ­τερο, που έχει να κάνει με την αντί­ληψη που έχει το καθε­στώς Ερντο­γάν για την Τουρκία και για το πώς, πρέπει να δια­χει­ρί­ζε­ται τα θέματα της δικής της περιο­χής. Δεν με ικα­νο­ποιεί ότι η αιτία είναι απλώς οι εσω­τε­ρι­κές δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζει.

Να περά­σουμε όμως και στον πόλεμο στην Ουκρα­νία. Υπάρχει κάποια αισιο­δο­ξία ότι θα βρεθεί μια λύση και θα δούμε το τέλος αυτής της σύγκρου­σης;

Η Ρωσία εξα­κο­λου­θεί να συμπε­ρι­φέ­ρε­ται ως διεθνής εγκλη­μα­τίας. Και η απο­μό­νωσή της θα είναι ακόμη μεγα­λύ­τερη –του­λά­χι­στον σε ό,τι αφορά στην ένταση με την Δύση. Είναι πιθανόν, όλες οι τελευ­ταίες κινή­σεις (ιδιαί­τερα η προ­σάρ­τηση ουκρα­νι­κών εδαφών στην Ρωσική Ομο­σπον­δία) να έχουν να κάνουν με μια απόφαση του καθε­στώ­τος Πούτιν ‘να τα παίξει όλα για όλα’ –δηλαδή να κλι­μα­κώ­σει τόσο πολύ τις κινή­σεις του, τόσο σε διπλω­μα­τικό όσο και σε στρα­τιω­τικό επίπεδο- ελπί­ζο­ντας ότι το Κίεβο αλλά και η Δύση θα ανα­δι­πλω­θούν και άρα θα απο­δε­χτούν με κάθε τρόπο τα τετε­λε­σμένα που προ­σπα­θεί να δημιουρ­γή­σει.

Έτσι όπως είναι σήμερα τα πράγ­ματα, το… ‘καλό σενάριο’ είναι ότι πάμε σε μια κατά­σταση όπου, ενδε­χο­μέ­νως οι πολε­μι­κές επι­χει­ρή­σεις κάποια στιγμή θα παγώ­σουν και θα φτά­σουμε σε ένα σημείο όπου η Ρωσία θα έχει προ­σαρ­τή­σει, παρα­νό­μως, περιο­χές του Ουκρα­νι­κού εδάφους, τις οποίες όμως, κανένας δεν θα τις ανα­γνω­ρί­ζει.

Το… ‘κακό σενάριο’ είναι ότι τίποτε δεν πρό­κει­ται να στα­μα­τή­σει. Το δίλημμα της κλι­μά­κω­σης θα στοι­χειώ­σει την Ρωσία (εάν τα πράγ­ματα δεν εξε­λι­χθούν όπως τα θέλει στο πεδίο των μαχών) και θα προ­σφύ­γει σε άλλες λύσεις: αν χρη­σι­μο­ποι­ή­σει π.χ. πυρη­νικά όπλα, περνάμε σε μια άλλη, εντελώς εφιαλ­τική προ­ο­πτική.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το ενδε­χό­μενο είναι που απεύ­χε­ται όλος ο πλα­νή­της. Ωστόσο, η Δύση συνε­χί­ζει να στη­ρί­ζει την Ουκρα­νία με χρήματα και όπλα.

Κοι­τάξτε, το ΝΑΤΟ δεν στέλνει ούτε στρα­τεύ­ματα, ούτε οικο­νο­μική βοήθεια. Κάποιες χώρες μεμο­νω­μένα βοηθούν την Ουκρα­νία και κάποιες κάνουν… μπίζνες όπως η Τουρκία. Αυτό που έχει κάνει το ΝΑΤΟ είναι να αυξήσει την επι­φυ­λακή του σε χώρες – μέλη του. Η Ευρω­παϊκή Ένωση και οι ΗΠΑ εφαρ­μό­ζουν κυρώ­σεις και συνε­χί­ζουν να βοηθούν την Ουκρα­νία τόσο οικο­νο­μικά, όσο διπλω­μα­τικά αλλά και με στρα­τιω­τικό υλικό.

Οι κυρώ­σεις πάντως, είναι πολύ βαριές για την Ρωσία. Θα αντέξει τελικά;

Οι κυρώ­σεις είναι ένα μπρα ντε φερ που θα συνε­χι­στεί για πάρα πολλά χρόνια, μέχρι να βρεθεί μια τελική λύση. Προ­φα­νώς, οι επι­πτώ­σεις είναι σημα­ντι­κές, αλλά οι κυρώ­σεις –σχεδόν ποτέ- δεν έχουν άμεσο απο­τέ­λε­σμα. Απο­τε­λεί όμως, ένα μέσο για να συνε­χί­σει να ασκεί­ται η πίεση από την Δύση, στην Ρωσία.