Ελίζα Βόζεμπεργκ – Βρυωνίδη: «Δεν αποκλείεται θερμό επεισόδιο με την Τουρκία»

Κυρία Βό­ζε­μπεργκ να μι­λή­σου­με ξε­κι­νώ­ντας από την προ­κλη­τι­κό­τη­τα των γει­τό­νων μας, η οποία είναι στα­θε­ρή εδώ και πάρα πολλά χρό­νια. Με αφορ­μή και την σχε­τι­κή ερώ­τη­ση που εί­χα­τε κα­τα­θέ­σει πριν από λίγο καιρό, βλέ­που­με ότι συ­νε­χί­ζε­ται η προ­κλη­τι­κό­τη­τά τους, ενώ ετοι­μά­ζο­νται να πε­ρά­σουν νόμο για το θέμα της ‘Γα­λά­ζιας Πα­τρί­δας’. Θα ήθελα το σχό­λιο σας.

Κα­ταρ­χάς για το τε­λευ­ταίο που ανα­φερ­θή­κα­τε και που πράγ­μα­τι αμέ­σως αντι­δρά­σα­με σε επί­πε­δο Ευ­ρω­βου­λής -όπως κά­νου­με χρό­νια τώρα. Ανα­δει­κνύ­ου­με πά­ντο­τε σε όλα τα επί­πε­δα την προ­κλη­τι­κό­τη­τα της Τουρ­κί­ας και κυ­ρί­ως το γε­γο­νός ότι ακο­λου­θεί μια ανα­θε­ω­ρη­τι­κή πο­λι­τι­κή η οποία δεν έχει σχέση μόνο με το πρό­σω­πο του Προ­έ­δρου, Ταγίπ Ερ­ντο­γάν. Οποιοσ­δή­πο­τε και αν ήταν επι­κε­φα­λής, η πο­λι­τι­κή της Τουρ­κί­ας είναι αυτή. Θε­ω­ρεί ότι έχει δι­καί­ω­μα να αμ­φι­σβη­τεί το διε­θνές δί­καιο και να αμ­φι­σβη­τεί στην πράξη την κυ­ριαρ­χία των όμο­ρων κρα­τών και την εδα­φι­κή ακε­ραιό­τη­τα, κάτι το οποίο δεν πρό­κει­ται ποτέ να πε­ρά­σει -με καμία κυ­βέρ­νη­ση κυ­ριο­λε­κτι­κά- από την Ελ­λά­δα. Δεν αρ­νή­θη­κα ποτέ τον πα­τριω­τι­σμό κα­νε­νός εξ αυτών οι οποί­οι έχουν ανα­λά­βει τα ηνία της χώρας ανε­ξάρ­τη­τα από τις πο­λι­τι­κές μας δια­φο­ρές.

Ο εκνευ­ρι­σμός της Τουρ­κί­ας απ’ ό,τι εξη­γούν οι ει­δι­κοί ανα­λυ­τές, τον τε­λευ­ταίο καιρό, είναι για δύο λό­γους: κατ’ αρχήν, για το γε­γο­νός ότι γνω­ρί­ζουν πια ότι η Ελ­λά­δα είναι εξαι­ρε­τι­κά θω­ρα­κι­σμέ­νη αμυ­ντι­κά και μά­λι­στα με τε­λευ­ταί­ες τε­χνο­λο­γί­ες, εξο­πλι­στι­κό και οπλι­κό μη­χα­νι­σμό. Από την άλλη πλευ­ρά έχει πολύ ισχυ­ρές συμ­φω­νί­ες τις οποί­ες έχει κάνει η κυ­βέρ­νη­σή μας τα τε­λευ­ταία χρό­νια, δια του πρω­θυ­πουρ­γού κ. Κυ­ριά­κου Μη­τσο­τά­κη.

Έχει συ­νά­ψει συμ­φω­νί­ες με την Γαλ­λία, με τις ΗΠΑ, με τα Αρα­βι­κά Εμι­ρά­τα και κυ­ρί­ως με το Ισ­ρα­ήλ. Αυτό εκνευ­ρί­ζει πολύ την Τουρ­κία. Το Ισ­ρα­ήλ είναι απέ­να­ντί της. Είναι πολύ ισχυ­ρό κρά­τος σε όλα τα επί­πε­δα και τους δη­μιουρ­γεί, έναν εκνευ­ρι­σμό ο οποί­ος, όπως λένε οι ει­δι­κοί, δεν εξα­ντλεί­ται μόνο στο εσω­τε­ρι­κό ακρο­α­τή­ριο, αλλά έχει βλέ­ψεις και πα­ρα­πέ­ρα. Που ση­μαί­νει πολύ απλά ότι δεν είναι από­λυ­τα απο­κλει­σμέ­νο το εν­δε­χό­με­νο να έχου­με κά­ποιο εν­δε­χο­μέ­νως θερμό επει­σό­διο.

Αλλά σε αυτό η Ελ­λά­δα δη­λώ­νει ότι είναι πα­νέ­τοι­μη να απα­ντή­σει. Δεν προ­κά­λε­σε ποτέ άλλη χώρα, αμυ­ντι­κά. Δεν υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να αφή­σει κάτι να πέσει κάτω.

Και βρι­σκό­μα­στε σε αυτό το ση­μείο. Που ση­μαί­νει πολύ απλά, ότι η Ελ­λά­δα χρειά­ζε­ται πάντα να έχει μια στα­θε­ρή κυ­βέρ­νη­ση, να είναι από­λυ­τα εξο­πλι­σμέ­νη και απο­φα­σι­σμέ­νη να απα­ντά σε τέ­τοιες προ­κλή­σεις με πολύ δυ­να­τούς πια συμ­μά­χους, πέραν των συμ­φω­νιών που έχουν συ­να­φθεί. Και με την ενερ­γο­ποί­η­ση του άρ­θρου 42, όπου όλα τα κράτη-μέλη οφεί­λουν να είναι στο πλευ­ρό οποιασ­δή­πο­τε χώρας –εν προ­κει­μέ­νω- της Ελ­λά­δας, εάν τυχόν, θιγεί. Κι επο­μέ­νως, σε αυτό το επί­πε­δο βρι­σκό­μα­στε πά­ντο­τε.

Ωστό­σο, σε επί­πε­δο διε­θνούς δι­καί­ου, σί­γου­ρα έχου­με ισχυ­ρά χαρ­τιά από τη δική μας πλευ­ρά. Εκεί­νοι, βέ­βαια, έχουν τα δικά τους επι­χει­ρή­μα­τα, το Τουρ­κο-Λι­βυ­κό σύμ­φω­νο και διά­φο­ρα άλλα τα οποία προ­βάλ­λουν κατά και­ρούς, αλλά η Τουρ­κία έχει μια τα­κτι­κή να συ­νε­χί­ζει τις προ­κλή­σεις και να κάνει τον ‘μπα­μπού­λα’ στο Αι­γαίο. Κάτι το οποίο δεν είναι μόνο μια πρό­κλη­ση για την Ελ­λά­δα, αλλά έχει και επε­κτά­σεις προς την Ευ­ρώ­πη.

Θα έλεγα και διε­θνώς, διότι και το Τουρ­κο-Λι­βυ­κό σύμ­φω­νο, στο οποίο πολύ σωστά ανα­φερ­θή­κα­τε, είναι πα­ρά­νο­μο. Όπως και πα­ρά­νο­μος, είναι αυτός ο νόμος που εξαγ­γέλ­λε­ται. Μένει να τον δούμε επι­σή­μως. Σε κάθε πε­ρί­πτω­ση τη στιγ­μή που το σχέ­διο νόμου αυτό είναι σε πλήρη αντί­θε­ση και σε πε­ρι­φρο­νη­τι­κή, θα λέ­γα­με, θέση απέ­να­ντι στο διε­θνές δί­καιο, δεν έχει καμία ισχύ.

Η πο­λι­τι­κή της Τουρ­κί­ας βέ­βαια, δεν έχει αλ­λά­ξει εδώ και αιώ­νες. Πα­ρα­μέ­νει η ίδια…

Όπως το λέτε, εδώ και αιώ­νες αυτό ζούμε. Είναι ένας δύ­σκο­λος γεί­το­νας που θέλει χει­ρι­σμό, που θέλει διά­λο­γο. Και πολύ σωστά, η κυ­βέρ­νη­ση τηρεί αυτή την στάση. Είναι η στάση της Ελ­λά­δας. Δεν κλεί­νου­με τον διά­λο­γο -διότι δεν αλ­λά­ζουν τα σύ­νο­ρα, δεν μπο­ρού­με να τα αλ­λά­ξου­με. Επο­μέ­νως, έχου­με τον διά­λο­γο ανοι­χτό υπό την προ­ϋ­πό­θε­ση ότι τη­ρού­νται πά­ντο­τε οι κόκ­κι­νες γραμ­μές.

Αυτό, ασφα­λώς και μάς αφορά άμεσα, διότι εδώ μι­λά­με για την Ελ­λά­δα, για τη χώρα μας. Μι­λά­με, για τα κυ­ριαρ­χι­κά δι­καιώ­μα­τα και βε­βαί­ως για τα νησιά μας.

Οι γεί­το­νες προ­σπα­θούν να αμ­φι­σβη­τή­σουν την κυ­ριαρ­χία στα νησιά, στις βρα­χο­νη­σί­δες. Εδώ ούτε λίγο ούτε πολύ «απει­λούν», εντός ει­σα­γω­γι­κών η λέξη, να αναρ­τή­σουν τουρ­κι­κές ση­μαί­ες σε 156 πε­ρί­που ελ­λη­νι­κές βρα­χο­νη­σί­δες. Αυτά τα πράγ­μα­τα είναι εκτός πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Αν υλο­ποι­η­θούν ω μη γέ­νοι­το, θα έχουν απά­ντη­ση και θα είναι ισχυ­ρή και ηχηρή.

Να πε­ρά­σου­με στις εξε­λί­ξεις στο πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό της χώρας.

Πα­ρου­σιά­στη­καν δύο κόμ­μα­τα. Από τη μία η κα Μαρία Κα­ρυ­στια­νού, από την άλλη ο τέως πρω­θυ­πουρ­γός, κ. Αλέ­ξης Τσί­πρας. Θα ήθελα λοι­πόν στο σχό­λιο σας.

Θα ξε­κι­νή­σω λέ­γο­ντάς σας ότι για λό­γους αρχής, προ­σω­πι­κά δεν υπο­τι­μώ ποτέ στη ζωή μου κα­νέ­ναν συ­νάν­θρω­πο -πόσω μάλ­λον κα­νέ­ναν στο πο­λι­τι­κό στε­ρέ­ω­μα, ο οποί­ος έχει δι­καί­ω­μα οποιοσ­δή­πο­τε Έλλην πο­λί­της (Ελ­λη­νί­δα και Έλ­λη­νας) να διεκ­δι­κή­σει, ό,τι νο­μί­ζει. Σε μια ανοι­χτή δη­μο­κρα­τία δυ­τι­κού τύπου, αυτά τα κρί­νει σε τε­λι­κή ανά­λυ­ση ο ελ­λη­νι­κός λαός. Σε ό,τι αφορά στην κα Κα­ρυ­στια­νού, προ­σω­πι­κά το είχα δια­βλέ­ψει, πο­λε­μή­θη­κα γι’ αυτό -μέχρι βόμβα μου στεί­λα­νε. Είχα πει πολύ απλά ότι η κα Κα­ρυ­στια­νού η οποία έχει τον σε­βα­σμό και την συ­μπα­ρά­στα­ση όλων μας για το δράμα που πέ­ρα­σε με την απώ­λεια 57 συ­ναν­θρώ­πων μας, με­τα­ξύ των οποί­ων η κόρη της, είναι μια μάνα που έτσι αντι­με­τω­πί­ζε­ται με­μο­νω­μέ­να.

Ως προς την πο­λι­τι­κή, η κα Κα­ρι­στια­νού θε­ώ­ρη­σε ότι από ένα ση­μείο και μετά μπο­ρεί να γίνει πο­λι­τι­κός. Αλλά το γε­γο­νός ότι από την αρχή μι­λού­σε με κα­ταγ­γελ­τι­κά κεί­με­να πο­λι­τι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου (γρα­πτά πάντα κεί­με­να) έδει­χνε έναν στόχο κι έναν σκοπό που θα κρι­θεί τε­λι­κά από τον ελ­λη­νι­κό λαό. Δεν μπορώ να την κρίνω ως πο­λι­τι­κό πρό­σω­πο. Δεν έχει δεί­ξει τί­πο­τα σε πο­λι­τι­κή κα­τεύ­θυν­ση, εκτός από μια δια­κή­ρυ­ξη, αν θέ­λε­τε, γε­νι­κού πε­ριε­χο­μέ­νου και το πρό­σω­πό της, το οποίο είναι ελ­κυ­στι­κό, επει­δή είναι μια συ­μπα­θής φυ­σιο­γνω­μία. Και μέ­νου­με σε αυτό. Το μέλ­λον θα δεί­ξει κατά πόσον αυτό το πο­λι­τι­κό εγ­χεί­ρη­μα θα έχει βιω­σι­μό­τη­τα, και σε ποια επί­πε­δα.

Ως προς τον πρώην πρω­θυ­πουρ­γό, τον κ. Τσί­πρα, εστιά­ζει στην επι­κοι­νω­νία, κα­θα­ρά στην επι­κοι­νω­νία και κά­ποια νέα πρό­σω­πα τα οποία ου­δό­λως υπο­τι­μώ. Η κα Κου­φο­νι­κό­λα­κου, πα­ρα­δείγ­μα­τος χάρη που πα­ρου­σιά­στη­κε, είναι μια συ­νά­δελ­φος εν τη δι­κη­γο­ρία, έξυ­πνη γυ­ναί­κα με ευ­φρά­δεια και με μια πολύ ωραία πα­ρου­σία. Από εκεί και πέρα ο κ. Τσί­πρας δεν έχει πεί­σει κα­νέ­ναν -του­λά­χι­στον με αυ­τούς που συ­νο­μι­λώ εγώ- ότι είναι κά­ποιος άλλος. Δεν δια­γρά­φε­ται η μνήμη τόσο σύ­ντο­μα και δεν δια­γρά­φε­ται και ποτέ σε ζη­τή­μα­τα που αφο­ρούν στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας.

Δεν μπο­ρεί να μας πει ο κ. Τσί­πρας της Novartis, του τρί­του μνη­μο­νί­ου που κατά την άποψη μου κα­τέ­στρε­ψε τη χώρα, του πα­ρα­δι­κα­στη­ρί­ου που είχε ομο­λο­γή­σει ο υπουρ­γός του κ. Κο­ντο­νής και πολλά άλλα, ότι ξαφ­νι­κά, επει­δή απο­μά­κρυ­νε τους, τότε συ­νερ­γά­τες του, τώρα ο ίδιος είναι κάτι δια­φο­ρε­τι­κό. Αντί­θε­τα, εγώ νο­μί­ζω ότι δεί­χνει και μια στάση του αν­δρός που κρί­νε­ται, το κατά πόσο μπο­ρεί να έχει μια αυ­το­κρι­τι­κή που να είναι αυ­στη­ρή ή να με­τα­θέ­τει τις ευ­θύ­νες αλλού που είναι το από­λυ­τα βο­λι­κό. Και αυτό πρέ­πει να το δούμε μελ­λο­ντι­κά τι θα γίνει, αλλά σε κάθε πε­ρί­πτω­ση, επα­να­λαμ­βά­νω, κα­νείς δεν έχει αμνη­σία σε αυτόν τον τόπο και οφεί­λει να μην έχει, διότι τα ‘στερ­νά τι­μούν τα πρώτα’ που λέει ο λαός μας.

Από την άλλη τα δείγ­μα­τα γρα­φής είναι απο­τυ­πω­μέ­να βαθιά στην τσέπη του πο­λί­τη και στον τίτλο της ζωής του.

Και πρέ­πει να πούμε βέ­βαια ότι όλα αυτά θα φα­νούν μόνο στην κάλπη, που είναι πά­ντο­τε η κα­λύ­τε­ρη δη­μο­σκό­πη­ση και με την προ­ϋ­πό­θε­ση να υπάρ­χει συμ­με­το­χή. Δη­λα­δή, να πάει ο κό­σμος να ψη­φί­σει στις εκλο­γές, για να δούμε τι πραγ­μα­τι­κά θα γίνει.

Έχετε δίκιο σ’ αυτό, γιατί δεν τιμά τη δη­μο­κρα­τία η αποχή. Εί­μα­στε η χώρα, το κρά­τος – μέλος που λέμε στην Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση που φέ­ρα­με τη δη­μο­κρα­τία και τον πο­λι­τι­σμό, δεν μπο­ρεί να απέ­χου­με από την κο­ρυ­φαία δια­δι­κα­σία. Ιδίως συ­μπο­λί­τες μας, οι οποί­οι ενώ απέ­χουν ασκούν κρι­τι­κή. Δεν δι­καιού­νται να ασκούν κρι­τι­κή αν δεν έχουν συμ­με­τά­σχει στη δια­μόρ­φω­ση της επό­με­νης μέρας, στη δια­κυ­βέρ­νη­ση της χώρας.

Αλλά σε κάθε πε­ρί­πτω­ση πέρα από τη συμ­με­το­χή πρέ­πει να δούμε προ­γράμ­μα­τα, κα Ντό­κου. Κο­στο­λο­γη­μέ­να, συ­να­πτά προ­γράμ­μα­τα τα οποία να δεί­χνουν ότι υπάρ­χει μια εναλ­λα­κτι­κή πρό­τα­ση.

Διότι μέχρι στιγ­μής το γε­γο­νός ότι η κυ­βέρ­νη­ση πα­ρό­λες τις αστο­χί­ες και κά­ποια λάθη, πα­ρα­μέ­νει μια ισχυ­ρή κυ­βέρ­νη­ση η οποία έχει κρα­τή­σει την κοι­νω­νία όρθια κι έχει οδη­γή­σει την οι­κο­νο­μία σε οδό ανά­καμ­ψης. Δεν μιλώ ακόμη για τη δυ­να­μι­κή ανά­πτυ­ξη, αλλά η ανά­καμ­ψη είναι δε­δο­μέ­νη. Δεν το λέει η Νέα Δη­μο­κρα­τία και οι ευ­ρω­βου­λευ­τές ή οι βου­λευ­τές της. Το λένε τα διε­θνή και τα ευ­ρω­παϊ­κά φόρα που ανα­γνω­ρί­ζουν ότι η Ελ­λά­δα σε δύ­σκο­λους και­ρούς με αυτήν την κυ­βέρ­νη­ση κα­τόρ­θω­σε, αφε­νός να ελέγ­χει την οι­κο­νο­μία, αφε­τέ­ρου να στα­θεί όρθια η κοι­νω­νία.