Linda Carol: Η πρόεδρος του “Eftychia Project” που ενώνει υιοθετημένα Ελληνόπουλα με τις οικογένειες τους μιλά στην “δ”

Ευτυχία, θα ήθελα ξεκι­νώ­ντας τη συνέ­ντευξή μας να σε ρωτήσω πότε πήρες την απόφαση για το Eftychia Project;

Είμαι μία μόνο από τα χιλιά­δες παιδιά που υιο­θε­τή­θη­καν από την Ελλάδα στην Αμερική, τις δεκα­ε­τίες του ψυχρού πολέμου 1950-1960. Βρήκα τη βιο­λο­γική μου μητέρα και την ευρύ­τερη οικο­γέ­νειά μου στην ορεινή Ναυ­πα­κτία και την Ναύ­πα­κτο πριν από πέντε χρόνια. Δεν μπορώ να περι­γράψω την χαρά, την γαλήνη και την ολο­κλή­ρωση που ένιωσα όταν επα­νε­νώ­θηκα με την οικο­γέ­νειά μου, την ελλη­νική πολι­τι­στική μου κλη­ρο­νο­μιά, και την γλώσσα μου… Ήθελα όλα αυτά που ένιωσα να τα νοιώ­σουν και τα υπό­λοιπα υιο­θε­τη­μένα παιδιά από την Ελλάδα στις ΗΠΑ.

Οπότε, το 2019 δημιούρ­γησα το Eftychia Project, ένα μη Κερ­δο­σκο­πικό Σωμα­τείο στην Αμερική, (501(c)3), που βοηθάει, καθο­δη­γεί, στη­ρί­ζει υιο­θε­τη­μέ­νους που ψάχνουν τις ρίζες και τις βιο­λο­γι­κές τους οικο­γέ­νειες που έχασαν με υιο­θε­σίες νόμιμες ή παρά­νο­μες. Θα ήθελα να σημειώσω πως ως μη Κερ­δο­σκο­πικό Σωμα­τείο δεν παίρ­νουμε χρήματα από κανέναν για τις υπη­ρε­σίες μας. Παράλ­ληλα ξεκι­νή­σαμε ένα πρό­γραμμα δια­νο­μής DNA σε συνερ­γα­σία με μία από τις μεγα­λύ­τε­ρες εται­ρείες, την MyHeritage, η οποία έχει την μεγα­λύ­τερη βάση δεδο­μέ­νων στην Ευρώπη. Δια­νέ­μουμε εντελώς δωρεάν αυτά τα τεστ DNA στις οικο­γέ­νειες που ψάχνουν στην Ελλάδα και στους υιο­θε­τη­μέ­νους στην Αμερική. Εχουμε δημιουρ­γή­σει και μία σελίδα ιδιω­τική στο facebook που ονο­μά­ζε­ται «Forgotten Children of Greece» και προ­σκα­λούμε όλους τους υιο­θε­τη­μέ­νους και τις ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες που βρί­σκο­νται στη δια­δι­κα­σία της ανα­ζή­τη­σης μελών τους, να εγγρα­φούν.

Πόσα υιο­θε­τη­μένα παιδιά από την Ελλάδα και το εξω­τε­ρικό έχετε επα­να­συν­δέ­σει με τις βιο­λο­γι­κές τους οικο­γέ­νειες;

Το Eftychia Project έχει συμ­βά­λει ουσια­στικά στην επα­νέ­νωση 15 υιο­θε­τη­μέ­νων με τις βιο­λο­γι­κές τους οικο­γέ­νειες!

Υπάρχει εκτί­μηση πόσες υπο­θέ­σεις είναι «ανοι­κτές»;

Δεν μπορώ να πω με ακρί­βεια, αλλά γνωρίζω ότι υπήρξαν χιλιά­δες υιο­θε­σίες από την Ελλάδα στην Αμερική, άρα σίγουρα θα είναι και χιλιά­δες οι ανοι­κτές υπο­θέ­σεις. Από, εμάς προς το παρόν, έχουν ζητήσει κάποιες εκα­το­ντά­δες υιο­θε­τη­μέ­νοι και οικο­γέ­νειες τη βοήθειά μας.

Όπως γνωρίζω υπάρ­χουν «ανοι­κτές» υπο­θέ­σεις και από τα Δωδε­κά­νησα, σχε­τί­ζε­ται με αυτές η επι­κεί­μενη επί­σκεψή σου στη Ρόδο;

Ναι, όταν έμαθα για τις ανοι­χτές υπο­θέ­σεις της Ρόδου, τα ορφα­νο­τρο­φεία εκεί, και σε συν­δυα­σμό με τα αιτή­ματα υιο­θε­τη­μέ­νων στην Αμερική που έχουν ζητήσει την βοήθειά μας και μας ενη­μέ­ρω­σαν ότι κατά­γο­νται από την Ρόδο, οφείλω να ομο­λο­γήσω ότι έμεινα έκπλη­κτη. Θέλω να μάθω για τις υιο­θε­σίες της Ρόδου ή και από άλλα νησιά των Δωδε­κα­νή­σων…

Οπότε όταν έρθουμε στο νησί σας, θα είμαστε στην διάθεση να συνα­ντή­σουμε όποιον χρειά­ζε­ται τη βοήθεια ή την καθο­δή­γησή μας, δια­θέ­το­ντας είτε σε κάθε ενδια­φε­ρό­μενο ή οικο­γέ­νεια που αναζητά μέλος της, ένα δωρεάν τεστ Dna.

Ποια είναι η δια­δι­κα­σία για να ανα­ζη­τή­σει το υιο­θε­τη­μένο παιδί την οικο­γέ­νειά του ή μια οικο­γέ­νεια το παιδί;

Δεν υπάρχει μαγική φόρ­μουλα να βρεις μια χαμένη οικο­γέ­νεια, αλλά δεν θα ήταν κατα­πλη­κτικό εάν υπήρχε; Είναι συν­δυα­σμός, εγγρά­φων, ανθρώ­πων, έρευνας, dna και λίγης τύχης θα έλεγα.

Υπάρ­χουν πολλά που πρέπει να ληφθούν υπ΄όψιν, αλλά εμείς συμ­βου­λεύ­ουμε τους ενδια­φε­ρό­με­νους να ξεκι­νή­σουν με αυτά που γνω­ρί­ζουν. Είναι η σημα­ντική η συγκέ­ντρωση εγγρά­φων και στη συνέ­χεια η πολύ προ­σε­κτική ανά­γνωσή τους. Οσοι βρί­σκο­νται ή θέλουν να μπουν σε αυτή τη δια­δι­κα­σία, θα πρέπει να προ­σπα­θή­σουν να παρα­λά­βουν έγγραφα που δεν δια­θέ­τουν, όπως τα αρχεία της υιο­θε­σίας, την απόφαση του Δικα­στη­ρίου, εν προ­κει­μένω του Πρω­το­δι­κείου και θα πρέπει να σημειώ­σουμε ότι μέχρι το έτος 1969 τα έγγραφα αυτά βρί­σκο­νται στα Γενικά Αρχεία του Κράτους.

Να μιλή­σουν με συγ­γε­νείς και φίλους, ειδικά πιο ηλι­κιω­μέ­νους ανθρώ­πους για να δουν τι ξέρουν, ίσως να ξέρουν κάτι παρα­πάνω. Δυστυ­χώς, οι οικο­γέ­νειες που ψάχνουν δεν έχουν κανένα δικαί­ωμα σε αυτά τα έγγραφα και δεν τους τα δίνουν και αυτό κάνει την έρευνα των οικο­γε­νειών πολύ πιο δύσκολη.

Το τεστ DNA είναι το καλύ­τερο εργα­λείο για αυτούς (με την ελπίδα πάντα ότι και το παιδί που ψάχνουν, η κάποιος στενός του συγ­γε­νής ψάχνει επίσης, και έχει κάνει το τεστ DNA). Μπορούν να μας ζητή­σουν να αναρ­τή­σουμε τη δική τους ιστορία στην σελίδα μας στο facebook, με ό,τι φωτο­γρα­φίες έχουν, είτε του παιδιού είτε της οικο­γέ­νειας.

Το «Eftychia Project» μετά χαράς παρέχει συμ­βου­λές, καθο­δή­γηση σε υιο­θε­τη­μέ­νους και οικο­γέ­νειες: www.facebook.com/TheEftychiaProject

Το ίδιο κάνουν και άλλες σελίδες στο facebook που ασχο­λού­νται επίσης με υιο­θε­τη­μέ­νους εδώ στην Ελλάδα, όπως:

*ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΟΣ ? ΜΗΠΩΣ ΜΟΙΑΖΟΥΜΕ ? ΜΗΠΩΣ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΑΙΜΑ ?

*ΕΙΚΟΝΙΚΕΣ ΓΕΝΝΕΣ-ΠΑΡΑΝΟΜΕΣ ΥΙΟΘΕΣΙΕΣ-ΕΛΛΑΔΑ-ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Έχετε κάποια υπο­στή­ριξη από το ελλη­νικό κράτος;

Δεν έχουμε καμία οικο­νο­μική ή άλλη υπο­στή­ριξη από το ελλη­νικό κράτος, όμως έχουμε συνα­ντη­θεί με τον ανα­πλη­ρωτή υπουργό Εξω­τε­ρι­κών κ. Κατσα­νιώτη, τον υπουργό Εσω­τε­ρι­κών κ. Βορίδη, και την υφυ­πουργό Κοι­νω­νι­κών Υπο­θέ­σεων κα. Μιχαη­λί­δου και έχουμε παρου­σιά­σει σε όλους ένα επίσημο έγγραφο ζητώ­ντας δικαιο­σύνη για όλους τους Έλληνες υιο­θε­τη­μέ­νους όσον αφορά στη δια­φά­νεια των υιο­θε­σιών, στην πρό­σβαση σε πιστο­ποι­η­τικά γεν­νή­σεων και έγγραφα υιο­θε­σιών, ανα­γνώ­ριση του δικαιώ­μα­τος, ως γεν­νη­μέ­νοι όλοι στην Ελλάδα και έχοντας τα ελλη­νικά τους δια­βα­τή­ρια, της Ελλη­νι­κής Ιθα­γέ­νειας για όσους υιο­θε­τή­θη­καν στο εξω­τε­ρικό. Αυτό που ζητάνε από την ελλη­νική κυβέρ­νηση είναι να συνερ­γα­στούμε, να δημιουρ­γή­σουμε μια βάση δεδο­μέ­νων για υιο­θε­τη­μέ­νους και για τις οικο­γέ­νειες που ψάχνουν.

Συνε­χί­ζουμε να συνα­ντούμε και να συνερ­γα­ζό­μα­στε με κυβερ­νη­τικά στελέχη αλλά προς το παρόν δεν έχουμε κάποια πρόοδο, ελπί­ζουμε όμως πως κάποια στιγμή θα τα κατα­φέ­ρουμε.

Θα ήθελα να μου πεις ποια από τις επα­νε­νώ­σεις μέσω του Eftychia Project θυμάσαι πιο έντονα.

Κάθε επα­νέ­νωση είναι ιδιαί­τερη, αλλά αυτή που έχει χαρα­χτεί έντονα στη μνήμη μου είναι της Denise Madlin από την Φλόριδα, ΗΠΑ. Ισως επειδή οι ιστο­ρίες μας είναι πολύ όμοιες. Οχι μόνο επειδή ήταν η πρώτη που βοη­θή­σαμε να βρει την οικο­γέ­νειά της, που παρε­μπι­πτό­ντως κατά­γε­ται και αυτή από την περιοχή της Ναυ­πα­κτίας όπως κι εγώ! Είχαμε γεν­νη­θεί την ίδια χρονιά, και είμαστε μαζί στο Βρε­φο­κο­μείο Αθηνών την ίδια περίοδο για του­λά­χι­στον 3 μήνες. Και οι μανάδες μας είχαν το ίδιο όνομα, Χαρί­κλεια. Επίσης ανα­κα­λύ­ψαμε πως οι οικο­γέ­νειές μας γνω­ρί­ζο­νταν. Ενας ανιψιός της Denise ήταν συμ­μα­θη­τής πρώτου μου ξαδέλ­φου. Όταν ήρθε η Denise να συνα­ντή­σει την οικο­γέ­νειά της, την παρέ­λαβα από το αερο­δρό­μιο και την πήγα στην Ναύ­πα­κτο όπου την περί­μενε η βιο­λο­γική της οικο­γέ­νεια να την συνα­ντή­σει για πρώτη φορά. Η μεγάλη της αδελφή, η Ελένη έμενε πολύ κοντά στο δια­μέ­ρι­σμα που είχα νοι­κιά­σει. Έμεινε μαζί μου δύο εβδο­μά­δες και στη συνά­ντηση εγώ ανέλαβα να βγάλω βίντεο και φωτο­γρα­φίες, για να απο­λαύ­σει την επα­νέ­νωση με τους δικούς της ανθρώ­πους. Ήταν μια κατα­πλη­κτική συνά­ντηση…

Ακού­γο­ντας αυτή τη διήγηση, έχω την εντύ­πωση πως κάθε φορά που μέσω του «Eftychia Project» επα­να­συν­δέ­ο­νται παιδιά με τις βιο­λο­γι­κές τους οικο­γέ­νειες ξανα­ζείς από την αρχή όλα αυτά τα έντονα συναι­σθή­ματα που βίωσες η ίδια συνα­ντώ­ντας για πρώτη φορά τη βιο­λο­γική σου μητέρα.

Ναι, πραγ­μα­τικά, έχεις πολύ δίκιο. Είναι λίγο δύσκολο να παρα­μεί­νεις απο­σπα­σμέ­νος ως συντο­νι­στής και είναι αδύ­να­τον να μείνεις συναι­σθη­μα­τικά ανε­νεργή. Ειδικά για εμάς που έχουμε την εμπει­ρία βρί­σκο­ντας τις βιο­λο­γι­κές μας ρίζες, σε κάθε περί­πτωση είναι σαν να ξαναζώ την δική μου, είναι σαν να ξανα­βρί­σκω την χαμένη μου ταυ­τό­τητα. Και όταν έχουμε μια επι­τυ­χη­μένη επα­νέ­νωση νιώθω ξανά την ευτυχία που ένιωσα, ξανά και ξανά, έχω ζήσει τον ίδιο πόνο, την ίδια αβε­βαιό­τητα, την ίδια αγωνία… Θα με δεχτούν; Ακόμα είναι πρό­σφατο και το δικό μου ταξίδι γι΄αυτό και δεν μπορώ να μην χαρώ και να μην κλάψω συγ­χρό­νως μαζί τους.

Με βάση την δική σου πολύ συγκι­νη­τική ιστορία, τι θα ήθελες να πεις στις μητέρες που διστά­ζουν να ανα­ζη­τή­σουν τα παιδιά τους ή τα παιδιά τη βιο­λο­γική τους οικο­γέ­νεια, φοβού­με­νοι την απόρ­ριψη;

Κατ’αρχήν, είναι μια απόφαση που μπορεί να ληφθεί μόνο από την βιο­λο­γική μητέρα και το παιδί που έχει υιο­θε­τη­θεί… Κανείς άλλος δεν μπορεί να το απο­φα­σί­σει.

Για τις μητέρες, που μπορεί να νιώθουν ενοχή ή ντροπή για τις συν­θή­κες της γέν­νη­σης, θα ήθελα να τους ζητήσω να ανοί­ξουν την αγκαλιά τους στο παιδί που έχασαν, δεν υπάρχει πλέον σήμερα αυτό το στίγμα εκείνων των ημερών. Το παιδί σας θέλει μόνο να μάθει τις ρίζες του, την οικο­γέ­νειά του, τις συν­θή­κες της γέν­νη­σης και της υιο­θε­σίας του, θέλει να μάθει την αλήθεια από εσένα, την μητέρα του. Να αξιο­ποι­ή­σει την χαμένη του ταυ­τό­τητα.

Εσείς όλα τα υιο­θε­τη­μένα παιδιά, δώστε στη βιο­λο­γική σας μητέρα το πλε­ο­νέ­κτημα της αμφι­βο­λίας. Μην παίρ­νετε δεδο­μένο ότι εγκα­τα­λει­φθή­κατε από αυτήν ή δοθή­κατε ελαφρά τη καρδία. Τα δικά μου έγγραφα από το ορφα­νο­τρο­φείο ανέ­φε­ραν ότι η μητέρα μου με άφησε σε ένα σκα­λο­πάτι… Έμαθα ότι αυτό δεν ήταν η αλήθεια όταν γνώρισα την μητέρα μου για πρώτη φορά. Με άρπαξε η νονά μου από την αγκαλιά της. Και στους δύο, μητέρες και υιο­θε­τη­μένα παιδιά, θα πω εάν είστε σίγου­ροι πως αυτό που θέλετε πραγ­μα­τικά είναι να ανα­κα­λύ­ψετε, να είσαστε προ­ε­τοι­μα­σμέ­νοι για οποιο­δή­ποτε απο­τέ­λε­σμα καλό ή κακό. Είναι σαν να ανοί­γετε το κουτί της Παν­δώ­ρας, δεν ξέρετε τι θα βρείτε μέσα, αλλά ό,τι και να βρείτε, δεν θα μπορεί να μπει πάλι μέσα σε αυτό.

Θα έλεγες ότι ακόμα και σήμερα για κάποιες οικο­γέ­νειες απο­τε­λεί «ταμπού» να ανα­ζη­τή­σουν το παιδί που έδωσαν για υιο­θε­σία;

Ναι, σε μερικές οικο­γέ­νειες, ειδικά σε αυτές που ζουν ακόμα σε μικρά χωριά, αισθά­νο­νται ακόμα το στίγμα έχοντας ένα παιδί εκτός γάμου, αλλά ευτυχώς αυτό σιγά σιγά αλλάζει…

Ελπίζω αυτές οι οικο­γέ­νειες να αντι­λη­φθούν ότι δεν υπάρχει ντροπή στο να καλω­σο­ρί­σουν τα χαμένα τους παιδιά πίσω στην οικο­γέ­νεια και ότι ο κόσμος δεν θα τους κρίνει. Ελπίζω ότι αυτές οι οικο­γέ­νειες να κατα­λά­βουν ότι ο χρόνος για εμάς που γεν­νη­θή­καμε τις δεκα­ε­τίες του 1950-1960 μας τελειώ­νει για να βρούμε ζωντα­νούς τους γονείς μας.

Στις αρχές Αυγού­στου πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε στο Νάσβιλ του Τενεσί η Πρώτη Ετήσια Συνά­ντηση Ελλήνων Υιο­θε­τη­μέ­νων με πρω­το­βου­λία του «The Eftychia Project». Μίλησε μας για αυτή την ιστο­ρική και εξαι­ρε­τικά συγκι­νη­τική εκδή­λωση.

Ήταν η πρώτη δημόσια συνεύ­ρεση από υιο­θε­τη­μέ­νους Έλληνες από όλη την Αμερική. Ήταν ένα φοβερό συναί­σθημα οι στιγμές που ζήσαμε όλοι μαζί που δεν περι­γρά­φο­νται με λόγια, νιώσαμε όλοι αδέλφια, κλάψαμε, γελά­σαμε, μπο­ρού­σες να νιώσεις την αγάπη και υπο­στή­ριξη. Υπήρχαν εργα­στή­ρια με ομι­λη­τές που ενη­μέ­ρω­ναν για το DNA, και πώς να βρεις έγγραφα στην Ελλάδα, ελλη­νική ιστορία, γενε­α­λο­γία. Ο καθένας αφη­γή­θηκε τη δική του ιστορία, όλες πολύ συγκι­νη­τι­κές. Είχαμε ελλη­νική βραδιά με ελλη­νική κουζίνα, χορέ­ψαμε και τρα­γου­δή­σαμε ελλη­νικά. Πήγαμε στο χώρο που δεσπό­ζει παγκο­σμίως το μονα­δικό αντί­γραφο του Παρ­θε­νώνα που βρί­σκε­ται στο κέντρο του Νάσβιλ στην πολι­τεία του Τενεσί. Εκεί θαυ­μά­σαμε τον πολι­τι­σμό μας και την ιστορία μας καθώς οι περισ­σό­τε­ροι δεν έχουν δει από κοντά τον Παρ­θε­νώνα στην Ελλάδα, διότι έχουν να έρθουν εδώ από τότε που γεν­νή­θη­καν! Η δεύτερη συνά­ντησή μας (reunion) έχει ήδη προ­γραμ­μα­τι­στεί και θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί εδώ στην Ελλάδα τον Οκτώ­βριο του 2023. Και δεν θα είναι μόνο για τους υιο­θε­τη­μέ­νους του εξω­τε­ρι­κού, αλλά και για τους υιο­θε­τη­μέ­νους εντός Ελλάδος, αλλά και για τις οικο­γέ­νειες στην Ελλάδα που ψάχνουν τον δικό τους άνθρωπο. Περισ­σό­τε­ρες πλη­ρο­φο­ρίες για αυτό θα βρείτε στην σελίδα μας στο facebook.

Ποιοι είναι οι στόχοι που έχεις θέσει για το Eftychia Project και ποιο είναι το πιο μεγάλο σου όνειρο;

Κανένας οργα­νι­σμός δεν μπορεί να τους βοη­θή­σει όλους, αλλά ο βασικός μας στόχος είναι να βοη­θή­σουμε όσους πιο πολλούς Ελληνες υιο­θε­τη­μέ­νους και ελλη­νι­κές οικο­γέ­νειες μπο­ρούμε για να βρουν τις απα­ντή­σεις που ανα­ζη­τούν.

Επι­πλέον, θα συνε­χί­σουμε να ενερ­γούμε για λογα­ρια­σμό των υιο­θε­τη­μέ­νων στο εξω­τε­ρικό που γεν­νή­θη­καν στην Ελλάδα, διεκ­δι­κώ­ντας από την Ελλη­νική Πολι­τεία τη δια­φά­νεια στις υιο­θε­σίες ώστε να ανοί­ξουν τα αρχεία για αυτούς που θέλουν τα έγγραφά τους, να δημιουρ­γη­θεί βάση δεδο­μέ­νων για το DNA και φυσικά την επα­να­βε­βαί­ωση της ελλη­νι­κής τους ιθα­γέ­νειας.

Ο στόχος μας είναι μια συγκε­κρι­μένη απλή δια­δι­κα­σία που να ανα­φέ­ρε­ται στον Νόμο για την Ιθα­γέ­νεια. Ελπίδα μας είναι ότι κάποια μέρα σύντομα όλα τα Ελλη­νό­πουλα που υιο­θε­τή­θη­καν στο εξω­τε­ρικό θα έχουν την ελλη­νική τους ταυ­τό­τητα και το ελλη­νικό τους δια­βα­τή­ριο. Το μεγα­λύ­τερο όνειρό μας είναι όλοι, υιο­θε­τη­μέ­νοι και οικο­γέ­νειες που ψάχνουν να ενωθούν ξανά, να βρουν απα­ντή­σεις, γαλήνη, ολο­κλή­ρωση και την ευτυχία της επι­βε­βαί­ω­σης της χαμένης ελλη­νι­κής ταυ­τό­τη­τάς τους…

Διότι είμαστε χαμένα παιδιά που θέλουμε απλά να γυρί­σουμε στις ρίζες μας, στο σπίτι μας, στην Ελλάδα…

The Eftychia Project contact information:

Επι­κοι­νω­νία με το Εftychia Project:

Facebook: www.facebook.com/TheEftychiaProject

Website: www.theeftychiaproject.org

Email: [email protected]