Οι μαύρες τρύπες της «βαριάς βιομηχανίας»

Η «βαριά βιο­μη­χα­νία της χώρας», σύμφωνα με δηλώ­σεις αρμο­δίων,  θέλει και άλλους του­ρί­στες, πιο πολλούς του χρόνου, και να χτιστεί κάθε λόφος και ραχούλα σε κάθε νησί, πιο πολλά δωμάτια και να τα χρε­ώ­σουμε πανά­κριβα, κατα­στρέ­φο­ντας την  εμπει­ρία όσων το επι­σκέ­πτο­νται, άρα και το μέλλον του του­ρι­σμού από την υπε­ρεκ­με­τάλ­λευση. Το δεύτερο μεγάλο πρό­βλημα είναι ότι κατα­στρέ­φε­ται το περι­βάλ­λον. Καμία συζή­τηση δεν γίνεται για τους δρόμους. Αυτοί είναι οι ίδιοι για δεκάδες χρόνια. Ούτε λόγος και για τη δια­χεί­ριση απορ­ριμ­μά­των. Για τις αντοχές σε παροχή ηλε­κτρι­κής ενέρ­γειας, για την ελλιπή καθα­ριό­τητα, που δεν προ­λα­βαί­νει να αντα­πο­κρι­θεί στο γέμισμα των κάδων ή για τον υδρο­φόρο ορί­ζο­ντα που χαμη­λώ­νει. Και  μην σου τύχει κανένα κακό, γιατί τα ιατρικά κέντρα υπο­λει­τουρ­γούν. Οι γιατροί έχουν λιώσει στα πόδια τους από την υπερ­κό­πωση στα νησιά, καθώς καλού­νται να αντι­με­τω­πί­σουν την «εισβολή» κάθε καλο­καίρι με ελλεί­ψεις προ­σω­πι­κού, χωρίς τις ανα­γκαίες υπο­δο­μές. Χωρίς να βρί­σκουν κάπου να μείνουν. Ένα σκηνικό που έχουμε αρχίσει να παρα­κο­λου­θούμε να συμ­βαί­νει με τους καθη­γη­τές/καθη­γή­τριες που καλού­νται να παρου­σια­στούν σε νησιά.