Γιατροί χωρίς ωράριο, με το τηλέφωνο στο χέρι, στις μονάδες υγείας των νησιών

Τη δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητα του καλο­και­ριού, καθώς πρέπει να είναι δια­θέ­σι­μοι όλες τις ώρες της ημέρας για τις ανάγκες των ασθενών, περι­γρά­φουν στην «Κ» γιατροί που στε­λε­χώ­νουν μονάδες υγείας των νησιών, τα οποία είναι γεμάτα από επι­σκέ­πτες.

Δια­θέ­σι­μοι όλες τις ώρες της ημέρας για τις ανάγκες των ασθενών, με το τηλέ­φωνο στο χέρι ώστε να τους βρί­σκουν όλοι, με την αγωνία του απο­κλει­σμού λόγω του καιρού, την ευθύνη ανθρώ­πι­νων ζωών και «φλερ­τά­ρο­ντας» –όπως λένε– με το burn out. Γιατροί που στε­λε­χώ­νουν μονάδες Υγείας νησιών της χώρας σκια­γρα­φούν στην «Κ» τη δύσκολη καθη­με­ρι­νό­τητα του καλο­και­ριού, όταν ο πλη­θυ­σμός πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται λόγω του του­ρι­σμού, τις δύσκο­λες και τις εύκολες εφη­με­ρίες με το λιγοστό προ­σω­πικό και τις «απαι­τή­σεις» κατοί­κων και του­ρι­στών.

«Η χθεσινή ήταν μια καλή εφη­με­ρία. Είχαμε καλή ροή περι­στα­τι­κών και όχι σοβαρά συμ­βά­ντα. Ωστόσο, υπάρ­χουν μέρες, και φέτος ειδικά ήταν πολλές, που αντι­με­τω­πί­ζουμε πολύ σοβαρά περι­στα­τικά και μπορεί να χρεια­στεί να γίνουν και τέσσερις-πέντε δια­κο­μι­δές ασθενών σε ένα εικο­σι­τε­τρά­ωρο», ανα­φέ­ρει στην «Κ» η επι­κου­ρική παι­δί­α­τρος της Τήνου Χρύσα Δελη­γιάννη. Στο κέντρο Υγείας του νησιού αντι­με­τω­πί­ζο­νται αυτή την περίοδο κατά μέσον όρο 40-50 ασθε­νείς την ημέρα.

«Τις κακές ημέρες, ο αριθμός παρα­μέ­νει ο ίδιος, αλλά δια­φο­ρο­ποιεί­ται η σοβα­ρό­τητα των περι­στα­τι­κών. Μπορεί να έχεις ένα πολύ σοβαρό περι­στα­τικό, που χρειά­ζε­ται να είσαι ένα δίωρο από πάνω για να στα­θε­ρο­ποι­ή­σεις τον ασθενή και μετά να οργα­νώ­σεις τη δια­κο­μιδή του. Ταυ­τό­χρονα, έξω, άλλοι ασθε­νείς περι­μέ­νουν και δικαίως δια­μαρ­τύ­ρο­νται, αλλά εσύ έχεις δύο χέρια και δύο πόδια και δεν μπορείς να κάνεις κάτι άλλο», σημειώ­νει η κ. Δελη­γιάννη.

Η ίδια, από το 2017 έως τις αρχές του 2021, είχε υπη­ρε­τή­σει στο Πολυ­δύ­ναμο Περι­φε­ρειακό Ιατρείο Αμοργού. «Στην αρχή, στην Αμοργό ήμουν μόνη μου ως ειδι­κευ­μένη, με δύο αγρο­τι­κούς για­τρούς. Δεν υπήρχε ωράριο. Ημασταν με το τηλέ­φωνο στο χέρι. Ετσι, άλλωστε, λει­τουρ­γούν τα μικρά μέρη. Το συγκε­κρι­μένο νησί είχε περίπου 1.000 κατοί­κους, που δεκα­πλα­σιά­ζο­νταν το καλο­καίρι. Εμένα, ωστόσο, ο χει­μώ­νας μου φαι­νό­ταν πιο δύσκο­λος: είσαι απο­κλει­σμέ­νος, το πλοίο έρχεται μία φορά την ημέρα και φοβάσαι ότι θα πέσει η νύχτα και θα είναι πολύ δύσκολο να κατεβεί ελι­κό­πτερο για δια­κο­μιδή».

«Ξέρετε τι είναι να καλεί­σαι ανά πάσα στιγμή να πάρεις απόφαση για έναν ασθενή και να μην μπορείς να δρο­μο­λο­γή­σεις την ξεκού­ρασή σου;».

Η Ανδριάνα Χάσκη βρί­σκε­ται από τις αρχές Ιουλίου στο Πολυ­δύ­ναμο Περι­φε­ρειακό Ιατρείο Δονού­σας, με από­σπαση από το νοσο­κο­μείο Λέρου. Χθες το πρωί έκανε αιμο­λη­ψίες για εξε­τά­σεις, ετοί­μασε τα δείγ­ματα σε πακέτα με παγο­κύ­στες, έγραψε τα παρα­πεμ­πτικά και πήγε στο λιμάνι περι­μέ­νο­ντας το πλοίο «Σκο­πε­λί­της», που θα τα μετα­φέ­ρει στη Νάξο. Επέ­στρεψε στο ιατρείο, έγραψε λίγες συντα­γές και μετά ξεκί­νησε επι­σκέ­ψεις στα χωριά. Γύρισε ξανά στο ιατρείο και συνέ­χισε να γράφει συντα­γές.

«Ηρθα με πολύ καλή διάθεση και είναι ένα πραγ­μα­τικά πολύ όμορφο νησί», σημειώ­νει στην «Κ». «Ομως, δεν είναι καλή η καθη­με­ρι­νό­τητα για μένα. Είναι 24ωρα με ιατρείο και on call εφη­με­ρία. Κάθε λίγο και λιγάκι θα σε πάρει κάποιος τηλέ­φωνο, είτε είναι σοβαρό το περι­στα­τικό είτε όχι. Το “αγα­πη­μένο μου” είναι να με καλούν το βράδυ για τσί­μπημα κου­νου­πιού. Εντάξει, δεν είναι τόσο συχνό, δύο φορές έχει συμβεί, αλλά είναι ενδει­κτικό».

Η ίδια ανα­φέ­ρε­ται και στις απαι­τή­σεις των κατοί­κων. Εχουν φθάσει στο σημείο να απαι­τούν να τους γράφει φάρμακα προ­λη­πτικά ή να ζητούν προ­λη­πτι­κές μικρο­βιο­λο­γι­κές εξε­τά­σεις, όταν το νησί δεν έχει μικρο­βιο­λο­γικό. «Πας επί­σκεψη μία φορά την εβδο­μάδα στα χωριά. Είναι υπερ­βολή να γίνεται τόσο συχνά, δεν κάνεις κάτι ουσια­στικό, απλώς θέλουν να σε βλέπουν. Οταν αραίωσα τις επι­σκέ­ψεις λόγω φόρτου εργα­σίας, άρχισαν να με κατη­γο­ρούν ότι δεν τους προσέχω», τονίζει.

Σε άλλο νησί των μικρών Κυκλά­δων, φέτος το Πολυ­δύ­ναμο Περι­φε­ρειακό Ιατρείο είναι στε­λε­χω­μένο με δύο αγρο­τι­κούς για­τρούς. Το νησί έχει 350 μόνι­μους κατοί­κους. Την περίοδο αυτή, ο πλη­θυ­σμός του μπορεί να φθάσει σε 5.000 με 6.000 άτομα. Οπως επι­ση­μαί­νει στην «Κ» ένας εκ των δύο γιατρών, «φέτος τον Ιούλιο τρέμαμε γιατί είχε δυνα­τούς ανέμους. Φοβό­μα­σταν μην έρθει σοβαρό περι­στα­τικό, γιατί λόγω του ανέμου δεν θα μπο­ρούσε να δια­κο­μι­σθεί στη Νάξο. Είμαστε δύο αγρο­τι­κοί και πολλές φορές φλερ­τά­ρουμε με το burn out. Εως πέρυσι, το ιατρείο είχε έναν γιατρό, που “έβγαλε” 90-100 ημέρες καλο­καίρι μόνος του. Ξέρετε τι είναι να καλεί­σαι ανά πάσα στιγμή να πάρεις απόφαση για έναν ασθενή και να μην μπορείς να δρο­μο­λο­γή­σεις την ξεκού­ρασή σου;».

«Κάθε μέρα ρισκά­ρουμε»

«Συχνά, ο του­ρί­στας δεν έχει αντί­ληψη του τι σημαί­νει δημόσια περί­θαλψη και έχει τρελές απαι­τή­σεις. Δεν μπορείς εκτός ωρών λει­τουρ­γίας του ιατρείου να απα­σχο­λή­σεις τον γιατρό για ένα γδάρ­σιμο. Είναι εις βάρος της προ­σω­πι­κής ξεκού­ρα­σης του γιατρού. Και αυτό μπορεί να οδη­γή­σει σε λάθη. Κάθε μέρα που βάζουμε το κλειδί στο ιατρείο για να το ανοί­ξουμε, ρισκά­ρουμε την άδεια άσκησης επαγ­γέλ­μα­τος. Μια λάθος απόφαση, μια λάθος αξιο­λό­γηση, μπορεί να μας κατα­στρέ­ψει επαγ­γελ­μα­τικά», σημειώ­νει στην «Κ» γιατρός δημό­σιας μονάδας υγείας στις Μικρές Κυκλά­δες. Οπως επι­ση­μαί­νει η παι­δί­α­τρος του Κέντρου Υγείας Τήνου, Χρύσα Δελη­γιάννη, «είμαστε όλοι πολύ κου­ρα­σμέ­νοι. Η κούραση είναι περισ­σό­τερο ψυχο­λο­γική. Και είναι κρίμα, γιατί όρεξη υπάρχει». Η ίδια εστιά­ζει και στην επιλογή για κάλυψη των αναγκών με επι­κου­ρι­κούς για­τρούς, κάτι που γίνεται σταθερά τα τελευ­ταία χρόνια. «Το πλαίσιο αυτό είναι λίγο ασταθές. Δεν επι­τρέ­πει τη δημιουρ­γία ομάδας που θα μάθει να δου­λεύει μαζί και ενέχει την ταλαι­πω­ρία της ανα­σφά­λειας».

Πηγή kathimerini.gr

Πέννυ Μπου­λού­τζα