Κυρ. Μητσοτάκης για την παρακολούθηση Ανδρουλάκη: Ήταν λάθος, δεν το γνώριζα, δεν θα το επέτρεπα ποτέ

«Η Εθνική Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών υπο­τί­μησε την πολι­τική διά­σταση της συγκε­κρι­μέ­νης υπό­θε­σης», τόνισε μεταξύ άλλων ο πρω­θυ­πουρ­γός Κυριά­κος Μητσο­τά­κης στην αρχή της δήλωσής του για την υπόθεση της επι­σύν­δε­σης του κινητού τηλε­φώ­νου του προ­έ­δρου του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ Νίκου Ανδρου­λάκη. «Αυτό που έγινε ήταν λάθος, δεν το γνώριζα και δεν θα το επέ­τρεπα», υπο­γράμ­μισε.

Ανα­λυ­τικά η δήλωση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη έχει ως εξής:

«Στη Δημο­κρα­τία μας δεν επι­τρέ­πε­ται να υπάρ­χουν σκιές. Γι’ αυτό και θέλω να σας μιλήσω ανοιχτά για τις πρό­σφα­τες εξε­λί­ξεις.

Πριν από λίγες μέρες, ενη­με­ρώ­θηκα ότι τον Σεπτέμ­βριο του 2021, και ενόσω ήταν ακόμα Ευρω­βου­λευ­τής, η Εθνική Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών είχε προβεί σε νόμιμη επι­σύν­δεση στο κινητό τηλέ­φωνο του Νίκου Ανδρου­λάκη.

Η δια­δι­κα­σία είχε την έγκριση ανώ­τα­της εισαγ­γε­λέως, όπως ακριβώς ορίζει η διάταξη που ψηφί­στηκε το 2018 από την προη­γού­μενη κυβέρ­νηση. Διήρ­κεσε τρεις μήνες και διεκόπη αυτό­ματα, όπως προ­βλε­πό­ταν από τον νόμο, λίγες μέρες αφότου εκλέ­χτηκε ο κ. Ανδρου­λά­κης πρό­ε­δρος του ΚΙΝΑΛ.

Παρότι όλα έγιναν νόμιμα, η Εθνική Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών υπο­τί­μησε την πολι­τική διά­σταση της συγκε­κρι­μέ­νης ενέρ­γειας. Ήταν τυπικά επαρκής, όμως πολι­τικά μη απο­δε­κτή. Δεν θα έπρεπε να έχει συμβεί, προ­κα­λώ­ντας ρωγμές στην εμπι­στο­σύνη των πολιτών στις Υπη­ρε­σίες Εθνικής Ασφά­λειας.

Γιατί αν και αφο­ρούσε προ­βε­βλη­μένο πολι­τικό πρόσωπο, ο χει­ρι­σμός της υπήρξε ελλιπής. Ακριβώς γι’ αυτό απο­μα­κρύν­θηκε αμέσως ο Διοι­κη­τής της ΕΥΠ. Ενώ και ο Γενικός Γραμ­μα­τέας του Γρα­φείου του Πρω­θυ­πουρ­γού ανέλαβε την αντι­κει­με­νική πολι­τική ευθύνη.

Και επειδή η λέξη ευθύνη προ­έρ­χε­ται από το επίθετο ευθύς, επα­να­λαμ­βάνω ευθέως: αυτό που έγινε μπορεί να ήταν σύμφωνο με το γράμμα του νόμου, ήταν όμως λάθος. Δεν το γνώριζα και, προ­φα­νώς, δεν θα το επέ­τρεπα ποτέ!

Η υπόθεση ανέ­δειξε, ωστόσο, την έλλειψη πρό­σθε­των «φίλτρων» στη λει­τουρ­γία των υπη­ρε­σιών πλη­ρο­φο­ριών. Γιατί η παρα­κο­λού­θηση ενός πολι­τι­κού προ­σώ­που ασφαλώς και πρου­πο­θέ­τει εγγυ­ή­σεις πέραν από την κρίση ακόμη και ενός έμπει­ρου και ικανού δικα­στι­κού λει­τουρ­γού.

Από την άλλη πλευρά, όμως, θέλω να είμαι επίσης σαφής: η προ­σφορά της Εθνικής Υπη­ρε­σίας Πλη­ρο­φο­ριών είναι σημα­ντική. Απο­τυ­πώ­νε­ται εμφα­τικά στην ετοι­μό­τητα της Ελλάδος να αντι­με­τω­πί­σει προ­κλή­σεις όπως αυτές στον Έβρο ή στο Αιγαίο. Στη διαρκή διπλω­μα­τική και αμυ­ντική μας θωρά­κιση. Αλλά και στην καθη­με­ρινή μάχη της κοι­νω­νίας με την τρο­μο­κρα­τία και το έγκλημα.

Ένα ολί­σθημα, συνεπώς, δεν μπορεί να σκιάσει ένα έργο με μετρή­σιμο εθνικό όφελος. Και δεν χρειά­ζε­ται να είναι κανείς ειδικός για να αντι­λη­φθεί πόσο πολύ­τι­μες είναι οι αξιό­πι­στες πλη­ρο­φο­ρίες στον σύνθετο κόσμο στον οποίο ζούμε.

Η υπη­ρε­σία αυτή είναι επι­φορ­τι­σμένη με την εθνική ασφά­λεια και την προ­στα­σία της πατρί­δας από γεω­πο­λι­τι­κές κινή­σεις, αλλά και από ασύμ­με­τρες και υβρι­δι­κές απειλές. Γι’ αυτό και στις περισ­σό­τε­ρες ευρω­παϊ­κές Δημο­κρα­τίες ανά­λο­γες δομές υπά­γο­νται στον αρχηγό της κυβέρ­νη­σης ή του κράτους, καθώς το εύρος του αντι­κει­μέ­νου τους ξεπερνά τα όρια του ενός Υπουρ­γείου.

Όσο πολύ­τιμη όμως και αν ήταν η συνει­σφορά της Εθνικής Υπη­ρε­σίας Πλη­ρο­φο­ριών στην ενί­σχυση της θέσης της Ελλάδας, άλλο τόσο γίνεται καθαρό ότι απαι­τεί­ται όχι μόνο η βελ­τί­ωση της επι­χει­ρη­σια­κής της επάρ­κειας, αλλά και η συνο­λική επα­να­ξιο­λό­γηση του πλαι­σίου ελέγχου και επο­πτείας της.

Ο νέος Διοι­κη­τής είναι ένας από τους πιο έμπει­ρους Έλληνες διπλω­μά­τες και δια­θέ­τει όλα τα εχέγγυα για να φέρει εις πέρας αυτή την απο­στολή.

Ταυ­τό­χρονα, η κυβέρ­νηση συμ­φώ­νησε αμέσως στη σύσταση Εξε­τα­στι­κής Επι­τρο­πής, η οποία προ­φα­νώς και θα λει­τουρ­γή­σει υπό συν­θή­κες που η φύση του αντι­κει­μέ­νου που θα ερευ­νή­σει επι­βάλ­λει.

Γιατί μία τέτοια υπεύ­θυνη δια­δι­κα­σία δεν μπορεί, δεν πρέπει να μετα­τρα­πεί σε κατα­σκο­πευ­τικό σήριαλ προς κομ­μα­τική κατα­νά­λωση. Ούτε, πολύ περισ­σό­τερο, να απο­τε­λέ­σει αιτία υπο­βάθ­μι­σης της εθνικής συμ­βο­λής της ΕΥΠ και υπο­νό­μευ­σης πτυχών της εθνικής ασφά­λειας.

Πρέπει η αλήθεια να ανα­δει­χθεί στις δια­στά­σεις που πραγ­μα­τικά έχει. Μόνο έτσι θα μπο­ρέ­σουμε να αντι­με­τω­πί­σουμε τις δια­χρο­νι­κές παθο­γέ­νειες της υπη­ρε­σίας πλη­ρο­φο­ριών.

Προ­σω­πικά θα είμαι ανοι­χτός σε κάθε δημιουρ­γική ιδέα που ενσω­μα­τώ­νει βέλ­τι­στες πρα­κτι­κές από το εξω­τε­ρικό και θα ενι­σχύει τους μηχα­νι­σμούς λογο­δο­σίας μιας τόσο κρί­σι­μης υπη­ρε­σίας για την ασφά­λεια της χώρας.

Πρόθυμα, λοιπόν, θα συζη­τήσω προ­τά­σεις που θα ενι­σχύ­ουν τη δια­φά­νεια στη δράση των μυστι­κών μας υπη­ρε­σιών χωρίς, προ­φα­νώς, να εμπο­δί­ζουν την απο­στολή τους. Ξεκι­νώ­ντας, σίγουρα, από τις αυστη­ρό­τε­ρες δικλί­δες σε ό,τι αφορά τις νόμιμες επι­συν­δέ­σεις. Αυτό πρέπει να γίνει και θα γίνει αμέσως με Πράξη Νομο­θε­τι­κού Περιε­χο­μέ­νου.

Έτσι, κατα­θέτω σήμερα 4 πεδία αλλαγών που θα προ­τεί­νει η κυβέρ­νηση:

1ον. Ενί­σχυση της λογο­δο­σίας της ΕΥΠ και της επο­πτείας του κοι­νο­βου­λίου μέσω της Επι­τρο­πής Θεσμών και Δια­φά­νειας.

2ον. Ανα­βάθ­μιση του ρόλου του Συμ­βου­λίου Εθνικής Ασφά­λειας για την καλύ­τερη αξιο­ποί­ηση των πλη­ρο­φο­ριών και της ΕΥΠ.

3ον. Θωρά­κιση του πλαι­σίου νομίμων επι­συν­δέ­σεων για πολι­τικά πρόσωπα.

4ον. Αλλαγές στο εσω­τε­ρικό της ΕΥΠ για την ενί­σχυση του εσω­τε­ρι­κού ελέγχου, της δια­φά­νειας, της εξω­στρέ­φειας και της εκπαί­δευ­σης του ανθρώ­πι­νου δυνα­μι­κού της.

Θα είμαι ειλι­κρι­νής μαζί σας. Υπάρ­χουν πολλοί εχθροί της πατρί­δας που καρα­δο­κούν και θα ήθελαν μία αδύναμη Εθνική Υπη­ρε­σία Πλη­ρο­φο­ριών. Και αν κάποιες σκο­τει­νές δυνά­μεις εκτός Ελλάδας απερ­γά­ζο­νται οποιο­δή­ποτε σχέδιο απο­στα­θε­ρο­ποί­η­σης της χώρας, να ξέρουν ότι η Ελλάδα είναι και ισχυρή και θεσμικά θωρα­κι­σμένη.

Ζούμε σε έναν επι­κίν­δυνο κόσμο. Είμαστε όμως μια Δημο­κρα­τική πολι­τεία. Και έχουμε ιερή υπο­χρέ­ωση να ισορ­ρο­πούμε ανάμεσα στην ασφά­λεια του τόπου και των πολιτών και στην προ­στα­σία των θεμε­λιω­δών αρχών που προ­στα­τεύ­ουν την ιδιω­τική σφαίρα και το απόρ­ρητο των επι­κοι­νω­νιών.

Εδώ και τρία χρόνια, άλλωστε, έχουμε απο­δεί­ξει ότι διδα­σκό­μα­στε από τις αστο­χίες μας για να γινό­μα­στε καλύ­τε­ροι. Εγώ, προ­σω­πικά, δεν κρύ­φτηκα ποτέ μπροστά σε δυσκο­λίες ή ευθύνες. Σε μία συχνά μονα­χική αλλά σταθερή μάχη αυτο­κρι­τι­κής και προ­σπά­θειας διαρ­κούς βελ­τί­ω­σης.

Χάνο­ντας, ίσως, προς στιγμήν κάποιες μάχες με χρόνιες παθο­γέ­νειες. Κερ­δί­ζο­ντας, όμως, τον πόλεμο των μεγάλων στοι­χη­μά­των. Και κυρίως, χωρίς να χάνω ποτέ μα ποτέ τον στόχο μιας ισχυρής, Δημο­κρα­τι­κής, ευρω­παϊ­κής και εθνικά αυτο­δύ­να­μης Ελλάδας.

Σε αυτόν τον δρόμο θα συνε­χίσω να πορεύ­ο­μαι, ωστε να χτί­σουμε όλοι μαζί ακόμη πιο στέ­ρε­ους και ανθε­κτι­κούς στο χρόνο Δημο­κρα­τι­κούς θεσμούς».